اجازه؟ خدا می گوید: بفرما، در خانه ام همیشه باز است.در این خانه جایی است مثل مغازه، آنجا خبری از پول نیست، تنها عشق داد و ستد می شود اما عشق نیز قیمتی دارد، گاهی به ارزش تمامی جانت و گاه شیره ی وجودت.
راستی عشق را چگونه می خواهی؟ باز و پر وسعت یا تنگ و غار مانند؟ عشق در وسعت کلمه ها نمی گنجد، در بازی پرده ها پنهان است و بر روسری صداقت بر می افتد، شیرین است اما ندانسته اش درد دارد، دردی مثل آشنا شدن با ترس فهمیدن این که مرزی نیست جز خودت، باید از آن عبور کنی و برسی به نایاب شدن، به او... او که شهد شکرهاست، او که شانه ی بوسیدن هاست، او که گاهی می خندد از ته دل...
حالا باید جلو بیایی، یک قدم پر ریا، دو قدم بی ریا، قدم سوم ...و می روی تا مرز هفت، جایی که هستی بین دو خط عمود می شود، اینجا ایستگاه روشنایی است، تنها توقفی و صدایی و نجوایی. می بینی گاه به استقبالت می آید اما اینجا دیدار است، دیدار یعنی تو باشی و او ،اینجاست که می بینی بدون عشق، بدون داشتن شراب معرفت در سر، نوشدارویی می شوی بعد از مرگ سهراب.
جدا شو فرقی ندارد از دوست باشد یا...تنها غریب شدن را برای او داشته باش، غریب نه به معنی دوری از آدم ها بلکه تو از خاکی و واصل به خاکی، پس چه می خواهی که اینجایی؟ آن وقت غربتی را حس می کنی، انگار از نو باید شروع کنی، جدا شو از تمام وسوسه ها و...
باید به این ندا گوش جان سپرد و خاصیت عشق این است که بی پرده، پرده را کنار می زند و می آید داخل، ورودش معنای جراحت دل است و تازه آن وقت است که حس می کنی نیستی اما وجود داری.
دلنوشته ی من: ۳۰/۳/۱۳۸۶ چهارشنبه یک ربع به ۱۲ ظهر
حالا
