من عاشق دو تا چیزم. اول نویسندگی و دوم موسیقی. واسه نویسندگی یه ته استعدادی داشتم و همون رو پرورش دادم و به یه جاهایی رسوندم؛ اما واسه موسیقی هیچی نداشتم. اصلا نمیدونستم استعدادش رو دارم یا نه چون تا ده کیلومتری خودم و خونهمون پیانو یا گیتاری وجود نداشت که بخوام خودم رو محک بزنم! راستشو بگم پول شرکت تو کلاساش رو هم نداشتم. واسه همین همیشه تو دلم با غصه میگفتم "عیب نداره. همین که با گوش دادنش لذت میبرم کافیه. همه که نباید پیانیست بشن."
یه شب ساعت یازده داشتم ستون استخدامی دیوار رو نگاه میکردم و دنبال کار میگشتم که چشمم خورد به یه آگهی.. "استخدام خانم جهت امور داخلی آموزشگاه موسیقی"
یهو بلند شدم و صاف نشستم. دیدم آگهی مال سه روز پیشه.. دل دل کردم و گفتم نکنه دیر شده و فرد مورد نظر رو پیدا کردن؟! این کار باید مال من بشه.. اینجا اونجاییه که من همیشه دنبالش بودم..
خلاصه بدون توجه به اینکه ساعت یازده شبه پیام دادم. رزومه ارسال کردم و خانم خیلی مهربونی که اونطرف خط بود بهم گفت فردا روز مصاحبهی حضوریه..
دیگه طولانیش نمیکنم. فرداش وقتی رفتم اونجا اسمم تو لیست نبود. گفتم "من همونی هستم که یازده شب پیام دادم!" خانمه خندید و اینطوری شد که شناختنم!
دیگه بعد از مصاحبه نمیدونم خانم نادریان و آقای ثابتی چی تو نگاهم دیدن که من رو واسه اون کار انتخاب کردن و همینقدر بگم که هماکنون دارم به صورت رایگان آموزش پیانو و گیتار هم میبینم و مفتخرم عرض کنم که استعدادم تو یادگیری بدک نیست! و اینطوری بود که دیوار من رو به یکی از بزرگترین آرزوهام رسوند.. آرزویی که فکرشم نمیکردم به حقیقت بدل بشه.
مرسی که هستی.. ❤