ساعت، بهوقتِ ۴ صبح.
اشکهای ریختهشدهام را با گوشهی آستینم پاک کردم.
کفنهای کوچکِ بچههای میناب از جلوی چشمانم کنار نمیرفت.
پیش خودم گفتم: یعنی به مادرانشان گفتند دوباره بچهتان شهید شده، دوباره از دستش دادید، دوباره باید به عزایش بنشینید؟ وای، چه گفتند، چه گفتند... و آنها چه کردند؟
سیل اشکهایم را چگونه کنترل کنم؟ با کدام منطق، با کدام آیین، با کدام احساس؟
مگر میشود مادر بود و برای این داغ روضه نخواند؟ مگر میشود مادر بود و برای این داغ نسوخت؟
از اول جنگ، پسرم را هر شب کنار خودم خواباندم که مبادا بترسد، مبادا صدای انفجار یا تاریک و روشن شدن آسمان دلش را به شور بیندازد و من کنارش نباشم.
آن مادران چه میکشند.
عجب غمی، عجب داغِ سردنشدنیای است؛ مثل زلزلهی بم، مثل غم پلاسکو، مثل غم دیماه و مثل غم ناتمام ماکان.
به این فکر میکنم که این جنگ حتماً روزی تمام خواهد شد، اما به کدامین گناه بدن بچهها تکهتکه شد؟ برای رسیدن به چه چیزی جوانهایمان لگدمال شدند؟
قطعاً ارزشش را نخواهد داشت، حتی اگر حمید صفت بگوید: «یه روز خوب میاد...»
آن روز خوب، دیگر هیچوقت خوب نخواهد بود.