خیلی وقت پیش که در مادری کردن حسابی گند زده بودم و در به در دنبال راه کارهای ویژه از هر کسی شده بودم با یه کتاب خوب آشنا شدم.
خیلی کتاب در حوزهی فرزند پروری دستم گرفته بودم اما، همین که به قطر و سنگینی کتاب نگاه میکردم وحشت میکردم و پیش خودم میگفتم اگه تو عرضه و وقت خوندن همچین کتابی رو داری برو یه کم با پسرت وقت بگذرون.
اما هر بار هم میدونستم این تنبلی در خوندن و استفاده از تجربهی بقیه تقریبا هیچ سودی برام نداره و فقط برای چند ساعت میتونه یه تلنگری به نحوهی مادری کردنم بزنه.
نه اینکه مادر بدی بودما، نه. اما شاید احساس ناکافی بودن داشتم.
انگار با تمام بازی هایی که با پسرم میکردم، غذاهای لذیذی که مخصوص سن خودش اختراع کرده بودم و درست میکردم، یه جای کارم میلنگید.
یه روز که رفتم باغ کتاب خیلی یهویی با یه کتاب با قطر نازک و سبک در حوزهی فرزندپروی یا همچین چیزی روبهرو شدم.
اسم کتاب مادر یک دقیقهای بود.
کتاب رو گرفتم همون روز همهاش رو خوندم، نه برای اینکه قطرش کم بود و سبک بود 😅 برای اینکه خیلی گیرایی بالایی داشت و خیلی راحت با مخاطب حرف میزد.
بعد از خوندن اون کتاب، درسته که قبلشم مادر خوبی بودم، اما تا سال ها ذهنم درگیر یه جملهاش بود و سعی میکردم تا جایی که یادم میمونه بهش عمل کنم و مادر بهتری بشم.
اینکه کافیه یک دقیقه چشم در چشم و رو در رو با بچهات صحبت کنی، بدون داد بدون امر و نهی فقط یک دقیقه متمرکز ببینیش فقط ببینیش و بشنویش.
نه اینکه منظورش فقط یک دقیقه باشه ها نه، منظور توجه کافی و متمرکز بود.
همیشه هر جا که با بچه ها سر و کار داشته باشم باهاشون خیلی جور میشم و اتفاقا بچه ها هم کنارم احساس امنیت دارن و گمون میکنم نه تنها این اتفاق از حس کودک دوستی من ایجاد میشه، بلکه میتونه از این باشه که خیلی خوب بچه هارو درک میکنم.
به نظرم بچه ها توی هر شرایط و زمانی نیاز به درک شدن دارن. اینکه ببینیمشون و بهشون توجه کنیم، تنها نیازیه که میتونه اون هارو از لجبازی و غر زدن دور کنه.
پ.ن: امروز که این مطلب رو در مورد کتابی که خوندم نوشتم هوس کردم برم و دوباره بخونمش.
حالا شما بگین که کتابی توی زندگیتون خوندین که تا سالها جملههای مهمش ملکهی ذهنتون و زندگیتون بشه ؟