دقیقا از همون روزهای اولی که آتشبس شد، مردم توی هر دورهمی که بودن، نقل حرفاشون این بود که: فردا پسفردا جنگ حتمیه!
هر کس برای خودش وزیر جنگ شده بود؛ که اتفاقا نباید از فعلِ گذشته استفاده کنم چون هنوز هم این جریان ادامه داره.
چند روز پیش توی راه از مطب دکتر تا خونه که سوار اسنپ بودیم، راننده اسنپ به خاطر سرعت افتضاح اینترنت و مسیریابی، پشت تلفن به همسرش با لحن اعتراضی گفت:
«چه میدونم والله، اینترنتا که خرابه، جیپیاس که کار نمیکنه، امشب قراره جنگ بشه.» و بعد قطع کرد.
بله، اکثرمون این روزها هر جا که هستیم، یک نفر هست که اعلام کنه قراره به زودیزود دوباره جنگی اتفاق بیفته.

چند وقت پیش که یکی از دوستانم هراسان و نگران بهم پیام داده بود که:
«شیرین پاشو، کوله رو جمع کن و حواست باشه که قراره امشب یا فردا جنگ بشه»، همسرم از اون روز به بعد به اون رفیق شفیقم گفت: وزیر جنگ!
نه، حتی دوستِ من، بلکه اکثر ما این روزها واقعا وزیر جنگ شدیم. چون بلاتکلیفیم و هر کدوم دوست داریم بنا به اخبار ضد و نقیض یا درستی که میشنویم، افکار خودمون رو به عنوان اطلاعات جنگ یا صلح برای دیگران صادر کنیم.

کاملا درسته، همهی ما بلاتکلیفیم. نه مطمئنیم که اون دوازده روز رو دوباره تجربه میکنیم، نه مطمئنیم که دیگه تکرار نخواهد شد.
توی یک مقالهای خوندم که: ناقطعیتی یعنی «شرایطی که پارامترها و نتیجهها ناشناختهاند»؛ این باعث میشود فرد احساس کند کنترل کمی بر وقایع دارد.
در شرایط جنگی یا احتمال جنگ، وقتی نمیدونیم آینده چی میشه، این حس «کنترلنداشتن» فشار روانی مارو زیاد میکنه.
هر کدوممون دوست داریم به نوعی این فشار روانی رو کنترل کنیم و این رو با ابراز کردن احساسمون و فکرمون نشون میدیم. همهی ما در این شرایط حق داریم که سُکان وزارت جنگ رو به دست بگیریم، چون ترسیدیم.
ترسیدیم از اینکه دوباره اون دوازده روز کذایی دوباره اتفاق بیفته و با بیان اینکه فردا یا پسفردا دوباره تکرار میشه، خودمون رو خالی میکنیم.
یادتونه قدیما میگفتن اگه میخوای یه اتفاقی نیفته، هی بگو و به زبون بیار، برعکسش اتفاق میفته. من فکر میکنم الان هم همهی ما میخوایم به خاطر سرپوش گذاشتن روی ترسمون یا حتی گول زدن خودمون، مدام از اتفاق افتادنش بگیم که شاید برعکسش شد.
اما امروزیها بر این باورند که اگه مدام یه اتفاقی رو بگی و مرور کنی و منتظرش باشی، اون اتفاق قطعا روزی تجربه میشه.
من میگم بیاین الان که هنوز در آرامشیم، ازش لذت ببریم و مدام منتظر اون اتفاق وحشتناک نباشیم. بذاریم همه چی به وقت خودش اتفاق بیفته.
مدام گفتن و ترسوندن و ترسیدن، هیچ جنگی رو به صلح تبدیل نمیکنه؛ برعکس، استرس و فشار روانیمون رو هر روز بیشتر میکنه.
حالا که کاری از دست ما بر نمیاد، بیاین بهش فکر نکنیم. از اخبارها دوری کنیم و فقط به فکر زمان حال باشیم 🫶
پ.ن: ترس من از جنگِ دوباره به اندازهی یه کوه بزرگه، اما دعایی هست که خیلی وقته وقتی به آسمون و زمین نگاه میکنم میگم:

«خدایا، آسمون و زمین کشورم را در امنیت و صلح و آرامش قرار بده.»
شما هم این مدت وزیر جنگ بودین؟