صدای تلویزیون! اونهم ۸ صبحِ روز جمعه؟ واقعاً چرا روز تعطیل رو پدرهای خانواده به هر نحوی که توانایش رو دارن با بیخواب کردنِ اعضای خانواده کوفت میکنن؟
دیگه بیدار شده بودم و بهتر بود اول گروه آموزشیم رو چک کنم و بعد به سراغِ اخبار برم. همهی خبرگزاریها از افزایش آلایندهها و آلودگی هوای تهران نوشته بودن.
اینطور روزم رو شروع کردم که احتمال زیاد شنبه مدارس تعطیله و باید تمام امورِ شخصی و آموزشیم رو جمعوجور کنم که برای فردا نمونه.

تجربهی کلاسهای آنلاین بهم ثابت کرده بود که بیشتر از تایمی که بچهها در مدرسه میگذرونن، توی کلاس آنلاین وقتِ خانوادهها گرفته میشه.
مخصوصاً این نکته قابل توجهم بود که معلم آرتین یک آقای بهشدت کوآلاییه. آروم در سرعتِ انجام دادن امور و این واقعاً لجِ من رو که همهی کارهام رو تند و سریع انجام میدم و حتی تند حرف میزنم، در میاره.
کارهای خونه رو یکییکی انجام دادم. وحید لطف کرد و ما رو برای ناهار به باغ پردیس برد؛ البته که این یه ترفند بود برای بهدست آوردن دلِ بنده که انگشترم رو بدم بهش تا باهاش کارش رو راه بندازه و بعدها برام مجدد بخره.
فکر کردین شیرین، این شیرزنِ ترکِ جذابِ لعنتی زود وا میده؟
نه عزیزِ خواهر، اینجورام نیست. سر سفرهی غذا وسط چمنها تا خواستهش رو گفت، توی دلم گفتم پس این همه قربونصدقه رفتن و هوام رو داشتن ماجراش این بوده.
گفتم: «ببین وحید جون، فکر نکن من دو تا گوش دراز دارما. فکرش رو از سرت بیرون کن جانِ دلم.»
یه چشموابرویی اومد و زرنگی کرد و ادامه نداد. عین روز برام روشنه فردا هم قراره برام دام بچینه، ولی به خودم قول دادم توی دامش نیفتم.
توی مسیر برگشت به خونه یه سر به خونهی پدریم زدیم و جاروبرقی کناریشون رو ازشون قرض گرفتیم که تا جاروبرقیمون رو بدیم درست کنن یه عصای دستی داشته باشم.
بس که هوا آلوده بود به وحید گفتم خودت زحمت بکش برو بالا و ازشون بگیر و بیا بریم. اما وحید که آیفون خونهشون رو زد، مامانم دعواش کرده بود که چرا بچهها نمیان بالا؟ بگو بیان من ببینمشون.
بودنمون در خونهی مامان کمتر از ۲۰ دقیقه طول کشید.

توی راه خونه جگرم از هوای ناپاک تهران سوخت. تهرانی که این ماه از سال جون میداد زیر بارون روی برگهای زرد و نارنجیِ درختهای ولیعصرش قدم بزنی.
تهرانی که من عاشقش بودم این نبود و نیست.
من شلوغی تهران رو به هیچ سطح از آرامشی در شهرهای دیگه نمیفروختم اما الان اینقدر داره از جمعیت خفه میشه که دلم براش میسوزه.
انگار این چند کیلومتر خاک داره تقاصِ همهی گناهای عالم و آدم رو میده. تهران باکلاس و شیکوپیکِ من حالا تار و پیر و گندیده شده.
با دیدن برج میلادی که دورتادورش مهی از آلودگی گرفته شده بود بیشتر سوختم و هزار و صد حیفم اومد از بیکفایتی عدهای ناکافی برای این خاک.

چند سالی میشه که تهران پاییزهای قدیمش رو نداره.
یادمه اولین سالی که به خاطر آلودگی هوا اخبار اعلام کرد که مدارس ۱۴ روز تعطیلن، دخترخالهام به دنیا اومده بود و ما رفته بودیم خونهی مادربزرگم دیدن وِزهی تازهمتولدشده.
هیچکس فکرش رو نمیکرد که اون اولین بار، ۱۸ سال تکرار بشه و هر سال پاییز قشنگمون با افزایش آلایندهها کوفتمون بشه.
با فحشهایی که در دلم به مسئولین ذیربط میدادم بالاخره رسیدیم خونه. نگم براتون که توی مسیر چند تا تصادف دیدیم، ولی حتی دوست نداشتم غم تهران رو به هیچ فکری بفروشم.
ساعت ۶، بعد از اینکه خبرگزاریها اعلام کردن آلودگی هوا در هشدار نارنجی و نزدیک به هشدار قرمزه، اعلام کردن که قراره جنابانشون جلسه برگزار کنن.
جلسهای که اصولاً باید نیمساعته تموم میشد، تا ۹ و نیم طول کشید؛ احتمالاً صرف شیرینی و چایشون با اتفاقات هیجانانگیز و مهمتری از بلاتکلیفی چند میلیون نفری که در تهران زندگی میکنن بوده.
مدام در طی این مدت اخبار تعطیلی رو چک میکردم که حداقل اگه تعطیلن برای تمرین امتحان فارسی عجله نکنم و تقریباً مطمئن بودم که با این حجم از آلودگی، تهران هم مثل استانهای دیگه تعطیل میشه.

اما خبر عجیبی رو اعلام کردن: مهدها و پیشدبستانیها تعطیلن و طرح از درب منزله و فروشش هم ممنوعه!
شاخ درآوردم و اولین سوالم این بود:
بچههای دبستانی با ریههای آهنی نفس میکشن؟
سوال دوم:
چجوری بچهها رو ببریم مدرسه و خودمون بریم سر کار وقتی طرح از درب منزله؟
بسمالله! این چه تصمیمیه؟! ساقی این کارگزاران کی بوده؟ ناز شصتش، عجب کارش درسته.
اما ماجرا زمانی بدتر شد که وقتی تهرانیها اعتراض کردن که چرا مدارس ابتدایی رو تعطیل نکردین، گفتن:
((آموزشِ مجازی به درس خوندنِ بچهها آسیب میزنه.))
جان؟!
این دیگه چه استدلالیه؟ بچههای بقیهی استانها که تعطیل شدن، درسشون بیارزش بوده؟ یا قراره فقط از تهرانیها دکتر مهندس در بیاد اونهم با زیرساختهای تدریس در مدارس ابتدایی؟حدِ کارشناسی و سواد این جلسه خیلی شگفتانگیز احمقانه بود.
احتمالاً این مدل بلاتکلیفیها برای همهمون پیش اومده و این بار هم باید نفس عمیق میکشیدم و حرص خوردن و غر زدن رو تموم میکردم.
تمرین فارسی آرتین رو پیش بردیم و برای فردای آلوده آماده شدیم.
شما بگین...
من حق نداشتم از تصمیم جلسهی جنابانشون عصبانی باشم؟