آرتین: «مامان شیرین بغلم کن.»
دستم را روی کمرش میگذارم و با دست دیگرم موبایلم را برمیدارم و از آنجایی که دلشورهی عجیبی داشتم، به سراغ خبرگزاریها میروم.
با دیدن اخبار و کپشنها و کامنتها، نفسم به شماره میافتد، صورتم عرق میکند و سطح اضطرابم بالاتر میرود.
صد فحش به خودم میدهم و میگویم: «همین است که هست، چرا اینقدر ضعیف برخورد میکنی و میترسی؟!»
اما من حق دارم که بترسم، واقعیت همین است. تمام اتفاقات جنگ توی سرم مرور میشوند.
آن شبی که به خانهام آمدم تا برای نوروز آمادهاش کنم و صداهای انفجار شدیدی که توسط آن پرندهی خوشبختی که عدهای از ما انتظارش را میکشیدیم، تنمان را لرزاند، کنار دیوار من و آرتین و مادرم زانوهایمان را بغل گرفتیم تا دقایق وحشتناکی که میگذراندیم سپری شوند. وای و صد وای.
به این فکر میکنم که هیچکس حق ندارد به من بگوید نترس و ادامه بده، مخصوصاً وقتی آن روزها را تجربه نکرده باشد.
به خودم میآیم.
آرتین هنوز خوابش نبرده و از من میخواهد کمرش را بمالم.
من اطاعت میکنم، اما قبلش برای اینکه موهایم بیش از این آذیتم نکنند و مزاحم افکارم نشوند، آنها را گوجهای میبندم و با خودم میگویم اگر اتفاقی افتاد، حداقل این حجم از مو توی دستوپایم نباشند.
جلوی آینه به خودم نگاه میکنم، چقدر داغونم، ولی به خودم یادآوری میکنم که هنوز از زندگی سیر نشدم و باید ادامه بدهم.
متوجه لرزش بدنم از سرمایی که به جانم افتاده میشوم و به تخت برمیگردم و پتو را تا روی شانههایم بالا میکشم.
کمر آرتین را میمالم و باز اخبار کوفتی را چک میکنم.
لعنتی میفرستم به بر پدر و مادر آن قدرتمندانی که اشتباه زاییده شدند و سر ما خراب شدند.
متوجه تنفرم از واژههایی میشوم که تا یک سال پیش حتی تلفظشان برایم سخت بود و وقتی نقدهای کتابها را میخواندم، اسمشان برایم ناآشنا بود، اما حالا اکسیوس و نیویورک تایمز و... زهرمارترین کلماتی هستند که میتوانم در تیتر خبرها ببینم.
فکری به سرم میزند که شیرین، تو باید خودت را به روانپزشکی، دکتری، چیزی یا حتی آدم عاقلی نشان بدهی و سفرهی دلت را باز کنی، اما کو گوش شنوا و عقلی در سر که پی این تنها فکر درست را بگیرد.
به خودم میگویم: «ای شیرین احمق.»
ساعت ۲ بامداد است و حالا آرتین دیگر خوابیده است و من مینویسم.