هنوزم از کنار آن کوچه رد می شوم، یاد تو می افتم. نزدیک آن کوچه که می رسم، دیگر حواسم پرت مغازه های رنگارنگ نمی شود. نه بلور و کریستال های جدید پشت ویترین ها، نه پارچه های گلگلی نه گلدان های شمعدانی و نه حتی بوی گل های تازه،حواسم را پرت نمی کنند. اسم آن کوچه را که می بینم، قلبم به تپش می افتد. یادم است اولین بار اسمش را از زبان تو شنیدم. وقتی از کنارم رد می شدی، به دوستت گفتی. انگار که رویا باشی، و من یکهو در آن کوچه بیدار شده باشم. آن شب باران غافلگیرم کرد. بدون چتر، خیابان را می دویدم تا زودتر به خانه برسم. نزدیک همین کوچه بود که تو را آن طرف خیابان دیدم. با چتر مشکی بزرگت آرام داشتی می رفتی. من را دیدی. مات ایستاده بودم و نگاهت می کردم. لبخند زدی. باران شدیدتر شد و تو به سمتم آمدی. من محو تماشای لبخندت بودم که صدای ترمزی را شنیدم. تو خوردی به یک ماشین و پرت شدی کف خیابان. راننده بی اینکه از ماشین پیاده شود، فرار کرد. من ایستاده بودم، نمی توانستم حرکت کنم. چترت افتاده بود کنار جوی آب. مردم دورت جمع شده بودند. یکی فریاد می زد آمبولانس را خبر کنید. چند نفری هم پچ پچ کنان می گفتند مرده. آمبولانس رسید، سوارت کردند و رفتید. و من دیگر تو را نه کنار آن کوچه، نه در آن خیابان و نه هیچ جای دیگری ندیدم.
