دوست دارم بنویسم. دوست دارم حرف هام رو تو قالب یه پست تو شبکه های اجتماعی بذارم. هی دلم انگولک می کرد که بیا تو ویرگول بنویس، ولی نمی اومدم. دلیلش هم این بود که نمی خواستم تن به شرایطی که بهمون تحمیل کردن بشم. نوشتن ت ویرگول واسه منی که تا قبل از این تو توییتر و تلگرام می نوشتم، مثل استفاده از سویا تو غذاست بعد از گرونی شدید گوشت. یک واکنش منفعلانه. پس باز هم نمی نویسم و وقتی اینترنت وصل شد اینجا میام.