میان زنان نشسته ام. چراغ ها همگی روشن هستند. سعی می کنم شالم را روی صورتم بکشم تا اشک هایم را کسی نبیند. مثل زنی که روبه رویم نشسته و با چادرش همین کار را کرده. دستم را روی چشمانم می گذارم و شروع می کنم به گریستن. احتیاجی نیست تا به روضه گوش کنم، اشک هایم بی اختیار سرازیر می شوند. گاه برای عاشورائیان گریه می کنم و گاه برای خودم. گاه برای عزت آنان و گاه بر ذلت خودم. گاه صحنه ای از کربلا را تصور می کنم و گاه یک ساعت پیش خانه را. می گریم و این طور وانمود می کنم که به روضه گوش می کنم.