دور و نزدیک

خواب می بینم، تو پیش رویم نشسته ای. لبخند می زنی. دندان های سفیدت نمایان می شود. زیر چشمانت گود افتاده. بدنت را نگاه می کنم. لاغرتر شده ای. همچنان نگاهم می کنی. می خواهم بگویم پیر شده ای. می خواهم تشر بزنم که چرا مراقب خودت نیستی؟ اما صدایم در نمی آید. تلاش می کنم، اما فایده ای ندارد. دستم را بالا می آورم تا پیراهن آبی رنگت را بگیرم. دستم بهت نمی رسد. نزدیکی، گرمای نفست را حس می کنم، اما دستم به تو نمی رسد. لبخند می زنی. اشک از چشمانم می آید. ناگهان دور می شوی. روی همان صندلی چرم مشکی بی حرکت نشسته ای. اما می بینم که دورتر و دورتر می شوی. آنقدر که تصویرت اندازه ی یک بند انگشت می شود. گریه ام می گیرد. می خواهم داد بزنم، نمی توانم. صدایم در نمی آید. می خواهم بگویم بمان، همینجا پیش من. گلویم می سوزد. به سرفه می افتم. بدنم درد می گیرد. بازوانم می سوزد. دور دستانم طناب پیچی شده. طناب ها کشیده می شوند. تنم خیس می شود. نگاه می کنم طناب ها خونی شده اند. دوباره تو را نگاه می کنم. لبخندت را از همان دور احساس می کنم. گرم می شوم. طناب ها پاره می شوند و بر زمین می افتند. نگاهت می کنم اما تو دورتر می شوی. طناب ها را در دستم می گیرم و رفتنت را تماشا می کنم.