و اما جنگ ... واژه ی تلخ دوران ها
تاریک تر از قلبِ شب ،سردتر از زمستان ، ویرانگر تر از رقصِ زمین
خوفناک تر از گردباد و طوفان
و سه حرفیِ بی رحم جهان ....
افسوس که جهانمان هر روز بیش از پیش در این تلخی بی پایان فرو میرود...و چه کسی می داند که چه دردیست در جان مادری که فرزندش در آغوشش جان میدهد .
چه رنجیست در نگاه پدری که با حسرت به خانه اش که ویرانه ای بیش نیست مینگرد
چه غمیست در نگاه کودکی که در یک لحظه تمام کودکی اش را مدفون در خاک میبیند
چه دردناک است آشیانه ی به خاک افتاده ی پرنده ای که حال بر پیکرِ بی جانِ دلبرش اشک میریزد ...
چه درد جانسوزیست در جنگ که همه ی آرزوها را به دست باد میسپارد و همه ی زیبایی ها را با فرومایگیِ تمام به زشتی ها مبدل میکند ....
اما هنوز هم میتوان امید را در چشم کودکی که همه چیزش را در جنگ باخته است دید و لمس کرد...
امیدِ به پایان همه ی جنگها
امیدِ به استشمامِ عطر یاس به جای بوی خون
و امید به صلح و آبادی
امید به دوستی ٫مهرورزی٫صداقت و امیدِ به روزی که جنگ معنایی نداشته باشد و کودکان بدون ترس از فردا رویاهای شیرین ببینند
امید به روزی که جهان رنگ دیگری میگیرد و جز مهربانی و دوستی واژه ای به میان نباشد به روزی که جهان پر از انسانهایی شود که دست در دست هم و شانه به شانه ی یکدیگ
و امید بر آنکه روزی خواهد رسید
که هیچ نا آرامی و غمی...
هیچ بیقراری و نا امنی در جهان نخواهد بود ....
