مانده بودم چه بگویم از دلتنگی، یا دلخوری. بگویم که دلگیرم بابت حرفی که گفتنش قشنگ نبود، یا از درد دوری بگویم و دلتنگی‌ام را فریاد بزنم. سکوت کردم و به چشم‌هایش خیره ماندم. بی‌آنکه پلک بزند مرا نگریست و بی‌آنکه معطل کند بوسه‌ای بر گونه‌ام کاشت و لبخند بر لبش پدیدار گشت. مانده‌بودم بخندم یا بوسه‌اش را پاسخ بگویم. سر‌خم کردم و بوسه‌ای بر گونه‌اش نشاندم و تمام شد. آب سردی بود بر آتش سوزان درونم، بر خشمم. دلتنگی گاهی طاق می‌کند طاقتمان را، بهانه‌‌گیرمان می‌کند، و حرف را چون سنگی سنگین بر سینه‌مان می‌گذارد که مرهمش می‌شود بوسه یا آغوشی که می‌زداید از دل درد دوری را. دلتنگ که باشی از کاه کوه می‌سازی و حرف را دشنام می‌دانی.
