
در حیاط خانهای، جوجهای زندگی میکرد که صاحبخانه از او مراقبت میکرد. صاحبخانه برایش دانه میریخت، مراقب بود کسی به او آسیب نزند و نمیگذاشت حیوانات دیگر بهآسانی به او نزدیک شوند.
اما گربهای هم بود که آزادانه روی دیوارها راه میرفت و هر وقت هوس میکرد، وارد حیاط میشد. گربه از جوجه بزرگتر و نیرومندتر بود و خوب میدانست که میتواند او را شکار کند. جوجه هم این را میدانست؛ هر بار که سایهٔ گربه روی حیاط میافتاد، به گوشهای پناه میبرد و از ترس به خود میلرزید.
صاحبخانه گاهی میان آن دو قرار میگرفت و گربه را از جوجه دور میکرد. گاهی هم فقط همانجا میایستاد و نگاه میکرد تا گربه بیش از حد نزدیک نشود. حضورش باعث میشد گربه با احتیاط بیشتری حرکت کند، اما نه میتوانست او را برای همیشه از حیاط بیرون کند و نه میتوانست تضمین کند که روزی جوجه شکار نخواهد شد.
صاحبخانه تصمیم گرفت جوجه را قویتر کند. برایش غذای بهتری فراهم کرد و گذاشت در حیاط بدود و بالهایش را تمرین دهد. جوجه کمکم بزرگ شد؛ پاهایش نیرومندتر شدند، سریعتر میدوید و با دیدن گربه زودتر فرار میکرد. چند بار هم توانست از چنگ او بگریزد.
با این حال، هر بار که گربه سر میرسید، جوجه دوباره همان ترس قدیمی را تجربه میکرد. گربه هنوز میتوانست وارد حیاط شود و جوجه هنوز میتوانست شکار او شود. فقط حالا برای به دام انداختنش باید بیشتر تلاش میکرد.
مدت ها گذشت و جوجه به مرغی نیرومند تبدیل شد. صاحبخانه از دیدن رشدش خوشحال بود و مرغ هم دیگر آن جوجهٔ کوچک و ناتوان نبود.
یک روز که صاحبخانه برای مدتی از خانه بیرون رفت، حیاط برای مدتی بینگهبان ماند و گربه، مثل همیشه، از روی دیوار پایین پرید. مرغ صدای پایش را شنید و دوید، اما گربه با یک جهش به او رسید. چند لحظه بعد، از مرغ جز چند پر پراکنده در گوشهٔ حیاط چیزی باقی نمانده بود. گربه هم از همان دیواری که آمده بود، بیرون رفت.
وقتی صاحبخانه برگشت، حیاط ساکت بود. کمی بعد، چند پر را کنار دیوار پیدا کرد و فهمید چه اتفاقی افتاده است.
مرغ هرچقدر هم که قویتر شده بود، باز هم حریف گربه نشد. تمرینها او را برای فرار آمادهتر کرده بودند، اما گربه همچنان گربه بود.