
در تلاقی عقل و عشق، همواره مرزی هست که در آن تمام محاسبات و تدبیرهای آدمی فرو میریزد؛ مرزی بیصدا که با یک انحنای ساده بر لبهای تو آغاز میشود.
راه من، راه تدبیر بود. سالها به آیین عقل زیستم؛ چرا که عقل، سپر بلاست. به من میآموخت که چگونه فاصله را حفظ کنم، چگونه مهار اوضاع را در دست بگیرم و در طوفانها، ناخدای صبور کشتی خویش باشم. عقل به من فرمانروایی بر خود را میبخشید؛ قدرتی سرد، محتاط و نفوذناپذیر.
اما تو آمدی. بیآنکه شمشیر بکشی یا جلال فرمانرواییام را به چالش بکشی.
تنها خندیدی...
و خنده هایت نقطهی پایان عقل بود...
در همان دم که لبان تشنه به تبسم گشودی، ناگهان دریافتم که تمام آن دژهای محکم منطق، دیوارهای پوشالی شنی بودهاند در برابر مد دریای تو. آن خنده، خرق عادت بود؛ معجزهای سبکبال که قانون جاذبه زمین مرا به هم ریخت. عقل، که تا پیش از آن ترازوی سنجش همهچیز بود، در تماشای آن صراحت بیپروا، لال شد. محاسبات به هم خورد؛ سود و زیان رنگ باخت و عاقبتاندیشی، پیش پای حضور بیواسطهات زانو زد.
عرفان من از همینجا آغاز شد: از نقطهای که فهمیدم دیگر نمیتوانم تو را با متر و معیارهای این جهان بسنجم.
وقتی میخندی، من نه تنها مهار تقدیر، که مهار خویشتن را نیز از دست میدهم. این فروپاشی، نه یک سقوط، که یک عروج است؛ رها شدن از پیلهی بستهی خودخواهی و تدبیر، و پرواز در هوای تسلیم. در مذهب چشمهای تو، عاقل بودن کفر است و بیدلی، کمال.
بگذار جهان مرا محکوم به بیعقلی کند؛
من این ویرانی شیرین را به صد فتح عاقلانه ترجیح میدهم.
چرا که فهمیدهام آغاز من، درست از همانجاییست که عقل به پایان میرسد:
در انحنای خندههای تو...
*من هیچ وقت شعر یا متن شاعرانه نمی نویسم ولی یکدفعه انگار از درون قلبم بیرون پرید.
۲۵ تیر ۱۴۰۵