
بدون اینکه لحظه ها را مزه مزه کنم، دارم فقط سریعا قورت شان میدهم. گفت برای همینه که تو تنها کسی هستی که دوست داشتم جاش باشم. پرسیدم چرا. گفت چون حال خوبی داری...
یک شب میخوابم و حرف های تاثیرگذار دیروزش که نمیگذاشت شب قبل بخوابم، دیگر یادم نمی آید. زندگی همین قدر تند و شتابان است. میگوید اگر اتفاقی برای تو بیفتد، من میمیرم. و دوباره تاکید میکند که واقعا تپ می افتم و میمیرم... خون یک جوان پای توعه... مراقب خودت باش لطفا...
نوشتن یعنی شکار لحظه ها...
یعنی نگذاری همه چیز همین طور، زنده زنده، از برابر چشم هایت رد شود و حتی فرصت نکند اسمی روی خودش بگذارد. یعنی از میان این هجوم نفس گیر روزها، یقه یک ثانیه را بگیری، نگهش داری و وادارش کنی اعتراف کند چه بر سر دل تو آورده است.
بعضی حرف ها همان لحظه که گفته میشوند، از خود آدم بزرگ ترند. جا را تنگ میکنند. هوا را میگیرند. مینشینند در گوشه ای از ذهن و تا صبح بیدارت نگه میدارند. اما کافی ست یک خواب کوتاه از راه برسد تا صبح، همه چیز انگار دود شده باشد. نه اینکه اثرشان از بین رفته باشد، نه. فقط میروند به لایه های پنهان تر جان و از همان جا کار خودشان را میکنند؛ مثل خاری که زیر پوست بماند و دیده نشود، اما هر بار که دستت را جایی تکیه میدهی، یادت بیندازد هنوز آنجاست.
شاید زندگی همین است؛ یک فراموشی مداوم در لباس ادامه دادن. یک راه رفتن بی وقفه روی زمینی که مدام رد پاهایت را پاک میکند. و ما، به جای آنکه بایستیم و برای چیزی عزاداری کنیم یا از چیزی به وجد بیاییم، فقط میرویم، فقط رد میشویم، فقط از دهان باز زمان عبور میکنیم؛ با دل هایی که یا زیادی شنیده اند، یا دیگر توان شنیدن ندارند.
او میگوید اگر برای تو اتفاقی بیفتد، من میمیرم...
و من به این فکر میکنم که چطور ممکن است یک نفر این همه زندگی اش را از تن خودش بیرون بکشد و در مشت دیگری بگذارد. چطور ممکن است آدمی تا این حد بند دلش را دور مچ یک نفر دیگر گره بزند و بعد، با همان دست های لرزان، خواهش کند: مراقب خودت باش. این دیگر فقط دوست داشتن نیست؛ شبیه سپردن نبض است به دستی که خودش هم شاید از شدت تپیدن خسته باشد.
اما من نمیترسم...
از اینکه ناگهان بفهمم در جهان کسی، آن قدر مهم شده ام که دیگر حق معمولی بودن ندارم. دیگر حق ندارم یک روز حالم خوب نباشد، یک لحظه حواسم پرت شود، خیابانی را بی دقت رد کنم، یا شبی تلفنم را برندارم. چون آن وقت فقط خودم نیستم که زمین میخورم؛ یک نفر دیگر هم با من فرو میریزد. و چه بار سنگینی ست اینکه جان کسی، حتی در اغراق آمیزترین شکلش، به بودن تو سنجاق شده باشد.
اما من نمیترسم...
برای همین مینویسم.
برای همین این جمله ها را یکی یکی از گلوی روز بیرون میکشم.
مینویسم تا چیزی از این هجوم را نجات بدهم. تا فردا صبح، اگر باز هم حافظه ام به رسم همیشگی روی زخم ها ملحفه کشید و گفت «چیزی نبود، بگذر»، جایی باشد که حقیقت این لحظه در آن مانده باشد. جایی که ثابت کند یک شب بوده، یک صدا بوده، یک خواهش لرزان بوده، و دلی که نمیدانسته باید از این همه دوست داشته شدن بترسد یا به آن پناه ببرد.
نوشتن یعنی نگذاری احساساتت بی نام بمیرند. یعنی برای ترس، برای دلتنگی، برای آن جمله ناگهانی که مثل پتک می افتد وسط سینه ات، قبری از کلمه نسازی؛ خانه ای بسازی. یعنی بگویی این لحظه از من عبور کرد، اما بی رد نماند. یعنی به شتاب بی رحم زندگی ثابت کنی که همه چیز را نمیتواند با خودش ببرد. بعضی چیزها را میشود گرفت، نگه داشت، روی کاغذ نشاند و وادارشان کرد بمانند.
و شاید ماندن، تنها انتقامی ست که میشود از زمان گرفت. اینکه نگذاری هرچه تو را لرزانده، هرچه از درون تکانت داده، هرچه یک شب تمام روی سینه ات نشسته و نگذاشته راحت نفس بکشی، صبح فردا طوری محو شود که انگار هرگز وجود نداشته. انگار نه صدایی بوده، نه نگاهی، نه جمله ای که با تمام سنگینی اش آمده و خودش را در تار و پود فکر تو جا کرده باشد. نوشتن، همین پس گرفتن حق لحظه هاست از جهانی که کارش فقط بلعیدن است.
بعضی آدم ها حرف نمیزنند، زخم باز میکنند. نه از روی بدخواهی؛ از شدت بی پناهی. آن قدر لبریزند که کلمات، وقتی از دهانشان بیرون می آید، دیگر شبیه کلمه نیست؛ شبیه تکه ای از جان است که پرت میشود سمت تو. تو میمانی و این تکه های داغ زیستن دیگری که در دستت مانده، و نمیدانی باید کجای دلت بگذاری شان که هم نسوزی، هم نیفتند. و شاید تمام خستگی بعضی رابطه ها همین جاست؛ اینکه تو ناچار میشوی مدام برای احساسات دیگری جا باز کنی، وقتی خودت هم از درون اتاق مرتبی نداری.
من اما سال هاست به هم ریختگی را با آرامش اشتباه گرفته ام. از بیرون شاید شبیه کسی باشم که حال خوبی دارد؛ کسی که بلد است تاب بیاورد، لبخند بزند، از پس روزها بربیاید و بی آنکه خم به ابرو بیاورد، از روی شکستگی های ریز و درشت زندگی رد شود. اما حقیقت این است که بعضی آدم ها آرام نیستند؛ فقط به طرز غم انگیزی به طوفان عادت کرده اند. این عادت، از دور، وقار به نظر میرسد؛ از نزدیک، فرسودگی ست. یک خستگی مزمن که یاد گرفته خودش را با اسم های قشنگ تری صدا بزند.
شاید برای همین است که وقتی میگوید «تو حال خوبی داری»، دلم میخواهد شانه هایش را بگیرم و آرام، خیلی آرام، تکانش بدهم و بگویم: نه، من فقط خوب بلد شده ام ویرانی را جوری حمل کنم که صدایش درنیاید. من فقط یاد گرفته ام دردهایم را طوری تا کنم که از جیب روحم بیرون نزنند. این حال خوب نیست؛ این فقط مهارتی ست برای دوام آوردن در جهانی که هیچ چیزش مهلت نمیدهد.
نوشتن برای همین ضروری ست. برای اینکه میان من و تصویری که دیگران از من ساخته اند، شاهدی باقی بماند. شاهدی که بداند من همیشه این قدر محکم نبوده ام، این قدر بی تزلزل نبوده ام، این قدر «حال خوب دار» نبوده ام. کلمات تنها موجوداتی هستند که فریب ظواهر را کمتر میخورند. اگر صادقانه به صفحه نگاه کنی، اگر خودت را بی دفاع روی کاغذ بگذاری، نوشتن خیلی زود دستت را رو میکند. نشان میدهد زیر این سکوت مرتب، چه هیاهویی خوابیده. زیر این صورت آرام، چه آشوبی دارد بی صدا میچرخد.
و من دلم میخواهد این بار، پیش از آنکه فراموشی از راه برسد و مثل همیشه با دستمال سفیدش صورت این لحظه را پاک کند، ثبتش کنم: اینکه شبی بوده که کسی جانش را تا این اندازه به جان من گره زده بود.
اینکه شبی بوده که من، به جای احساس ترس از این همه خواسته شدن، بار سنگین مسئولیت آن را روی سینه ام حس کرده ام.
اینکه شبی بوده که فهمیده ام دوست داشته شدن هم همیشه نجات نیست؛ گاهی مسئولیتی ست شبیه حمل یک چراغ در باد، با دست هایی که خودشان هم از سرما میلرزند.