دلتنگی همیشه با گریه نمی‌آید. گاهی آدم صبح از خواب بیدار می‌شود، پرده را کنار می‌زند، چای می‌ریزد و به کارهای معمولش می‌رسد؛ اما تمام این کارها را در جهانی انجام می‌دهد که یک نفر از آن حذف شده است. انگار همه‌چیز سر جای خودش است، جز همان چیزی که باید باشد تا زندگی معنای سابقش را داشته باشد.
من دلتنگ توام؛ نه فقط وقتی شب می‌شود، نه فقط وقتی آهنگی آشنا از جایی پخش می‌شود یا کسی نامت را اتفاقی به زبان می‌آورد. من حتی در شلوغ‌ترین لحظه‌های روز هم دلتنگ توام. وقتی می‌خندم، گوشه‌ای از ذهنم به این فکر می‌کند که کاش تو هم این لحظه را می‌دیدی. وقتی اتفاق خوبی می‌افتد، پیش از آن‌که خوشحالی‌ام کامل شود، جای خالی تو خودش را نشان می‌دهد. انگار هر شادی، پیش از آن‌که به من برسد، باید از نبودنت عبور کند.
گاهی دلم می‌خواهد فقط چند دقیقه کنارم باشی. نه برای گفت‌وگویی مهم، نه برای اعترافی بزرگ، نه حتی برای آن‌که چیزی را درست کنیم. فقط باشی. بتوانم چیزی تعریف کنم و بدانم کسی که روبه‌رویم نشسته، همان کسی است که جهان را از زاویه‌ای مشترک با من تماشا می‌کند. دلم برای چیزهای کوچکی تنگ شده که آن روزها حتی متوجه ارزششان نبودم؛ برای صدای قدم‌هایت، برای مکث میان جمله‌هایت، برای نگاه کوتاهی که می‌کردی وقتی خیال می‌کردی حواسم به تو نیست.
عجیب است که آدم می‌تواند به نبودن کسی عادت کند، بی‌آن‌که از دلتنگی‌اش کم شود. می‌تواند یاد بگیرد تنها غذا بخورد، تنها بخوابد، برای خودش تصمیم بگیرد و حتی روزهای خوبی داشته باشد؛ اما هنوز در جایی دور از دسترس خودش، منتظر صدایی بماند که شاید دیگر هرگز نشنود.
من نمی‌دانم دلتنگی تا کجا می‌تواند در وجود یک آدم جا بگیرد. فقط میدانم گاهی آن‌قدر عمیق می‌شود که دیگر نمی‌توانم تشخیص بدهم دلم برای تو تنگ شده یا برای کسی که در حضور تو بودم. شاید برای آن نسخه از خودم که هنوز نمی‌دانست ممکن است روزی تمام جهانش را در خاطره‌ی یک نفر جست‌وجو کند.
روزی که دوباره ببینمت، احتمالاً چیز زیادی نخواهم گفت. شاید فقط نگاهت کنم و از تو بپرسم حالت چطور است. اما در همان چند ثانیه، تمام روزهایی که نبودنت را تحمل کرده‌ام، پشت نگاهم جمع خواهند شد؛ تمام حرف‌هایی که نگفتم، تمام لحظه‌هایی که خواستم چیزی را برایت تعریف کنم و بعد به یاد آوردم که تو شنونده‌ی آن حرف‌ها نیستی.
می‌دانی؟ من هنوز هم گاهی وقتی دری باز می‌شود، ناخودآگاه سرم را برمی‌گردانم.
نه از روی امید واهی... من میدانم که کی برمیگردی...
فقط بعضی عادت‌ها دیرتر از آدم‌ها می‌میرند.
