
لیلا گاهی شبها، وقتی شوهرش خواب بود، به این فکر میکرد که اگر یک روز بفهمد مرد دیگری وارد زندگی او شده، چه اتفاقی خواهد افتاد.
نه اینکه مرد دیگری را بخواهد. نه اینکه از شوهرش متنفر باشد. نه حتی اینکه دلش بخواهد زندگی مشترکش به پایان برسد. مسئله این بود که هیچ اتفاقی نمیافتاد. روزها میگذشتند و چیزی در زندگی او تغییر نمیکرد. شوهرش هر صبح سر ساعت از خواب بیدار میشد، صورتش را میشست، لباس میپوشید و پیش از رفتن، از او میپرسید چیزی لازم ندارد یا نه. عصرها برمیگشت، دربارهٔ کارش حرف میزد، شام میخورد و گاهی فیلمی با هم میدیدند. آخر هفتهها خرید میکردند و به دیدن خانوادههایشان میرفتند. اگر کسی از لیلا میپرسید زندگیاش چطور است، میتوانست با خیال راحت بگوید که از زندگیاش راضی است.
و همین جمله بود که او را میترساند.
پیش از ازدواج، لیلا تصور دیگری از خوشبختی داشت. فکر میکرد وقتی کسی را دوست داشته باشد و او نیز دوستش داشته باشد، جهان به جایی تبدیل میشود که در آن میتواند بدون ترس زندگی کند. دیگر لازم نیست مراقب حرفهایش باشد، خودش را توضیح بدهد یا برای اثبات ارزشش بجنگد. میتوانست خسته باشد، اشتباه کند، روز بدی داشته باشد و باز هم دوستداشتنی بماند.
شوهرش، آرش، تقریباً همان مردی بود که آرزو کرده بود.
وقتی لیلا از چیزی ناراحت میشد، گوش میداد. وقتی اختلافی پیش میآمد، بهجای قهرکردن سعی میکرد مسئله را حل کند. هیچوقت او را با زن دیگری مقایسه نمیکرد، به ظاهرش توهین نمیکرد و از گذشتهاش علیه او استفاده نمیکرد. حتی وقتی لیلا بیدلیل عصبانی میشد، آرش معمولاً صبر میکرد تا آرام شود.
گاهی لیلا از خودش میپرسید آیا او واقعاً چنین مردی است یا فقط هنوز شرایطی پیش نیامده که چهرهٔ دیگری از خودش نشان بدهد.
این فکر را با کسی در میان نمیگذاشت. میدانست اگر دربارهٔ آن حرف بزند، دیگران چه خواهند گفت: اینکه زیادی فکر میکند، قدر زندگیاش را نمیداند یا به دنبال دردسر میگردد. خودش هم همین قضاوتها را دربارهٔ زنی دیگر میکرد که چنین زندگیای داشت و از آن ناراضی بود.
اما شبها، در تاریکی اتاق، پرسشی به ذهنش برمیگشت که نمیتوانست از آن فرار کند.
اگر آرش روزی به او خیانت میکرد، آیا لیلا بالاخره میفهمید که واقعاً دوستش دارد؟
نخستین بار این فکر وقتی به سراغش آمد که یکی از دوستانش از خیانت شوهرش باخبر شد. لیلا انتظار داشت زن فروبپاشد، اما چیزی که دید پیچیدهتر بود. دوستش چند روز گریه کرد، بعد خشمگین شد، بعد شروع کرد به تصمیمگرفتن. با وکیل صحبت کرد، حسابهایش را بررسی کرد و برای نخستین بار پس از سالها، دربارهٔ اینکه خودش چه میخواهد حرف زد. از چیزهایی گفت که در زندگی مشترکش تحمل کرده بود، از خواستههایی که کنار گذاشته بود و از تصمیمهایی که همیشه به شوهرش سپرده بود.
لیلا در آن روزها کنارش ماند. از او حمایت کرد و بارها به او گفت که هیچکس حق نداشته چنین رفتاری با او بکند. اما وقتی دوستش پرسید: «اگر برای تو اتفاق بیفته، چی کار میکنی؟» لیلا نتوانست فوراً جواب بدهد.
به خانه برگشت و تا نیمهشب به آرش نگاه کرد. مرد خوابیده بود و دستش را روی بالش کنار خود گذاشته بود. لیلا میدانست که اگر همین حالا بیدارش کند و از او بپرسد آیا تا به حال به زن دیگری فکر کرده است، احتمالاً با تعجب نگاهش میکند. شاید هم صادقانه جواب بدهد. اما حتی اگر جوابش را باور میکرد، چیزی تغییر نمیکرد.
او نمیخواست صرفاً مطمئن شود که آرش خیانت نکرده است. میخواست بداند اگر خیانت کند، چه چیزی در او خواهد شکست.
میخواست یک بار هم که شده، به جای زنی که زندگی خوبی دارد، زنی باشد که حق دارد از چیزی متنفر باشد. بعد از آن، لیلا شروع کرد به تصورکردن نشانهها.
تلفنی که آرش هنگام ورود به خانه، برخلاف همیشه، روی میز نمیگذاشت. پیامی که با دیدنش لبخند میزد و وقتی لیلا میپرسید از طرف چه کسی است، پاسخ میداد: «هیچی، یکی از بچههای شرکت بود.» شبی که دیر میآمد و توضیحش آنقدر معمولی بود که نمیشد به آن شک کرد. بویی که شاید از عطر زنی دیگر روی لباسش مانده بود.
در خیال لیلا، هر نشانه ابتدا کوچک بود و بعد بزرگ میشد. او از خودش میپرسید آیا باید سؤال کند، آیا باید سکوت کند، آیا باید وانمود کند که چیزی نفهمیده است. گاهی در ذهنش با آرش دعوا میکرد، گاهی وسایلش را جمع میکرد و گاهی فقط روبهرویش مینشست و از او میپرسید چرا.
اما هر بار که خیال به لحظهٔ آخر میرسید، لیلا متوقف میشد. نمیتوانست تصور کند بعد از آن چه خواهد کرد.
از خودش میپرسید آیا واقعاً میتواند مردی را که دوستش دارد ترک کند؟ آیا میتواند دیگر به او اعتماد نکند؟ آیا از اینکه سالها زندگی مشترکش را بر پایهٔ دروغی بنا کرده بوده، خشمگین خواهد شد؟ یا شاید، پس از تمام آن آشوب، فقط دلش میخواهد آرش دوباره کنارش بنشیند و همهچیز به حالت قبل برگردد.
او پاسخ هیچکدام از این سؤالها را نمیدانست. ولی برای نخستین بار، زندگی مشترکش در ذهنش پایانی داشت. میتوانست تصور کند که یک روز تمام میشود، که ممکن است چیزی از دست برود، که ممکن است دیگر هیچچیز شبیه امروز نباشد.
این تصور، برخلاف انتظارش، به او احساس زندهبودن میداد.
یک شب، آرش هنگام شام گفت که قرار است یکی از همکاران جدیدشان به تیم اضافه شود. زن جوانی بود که قرار بود بخشی از مسئولیتهای او را بر عهده بگیرد. آرش دربارهٔ تجربهٔ کاریاش حرف زد و گفت که به نظر آدم توانمندی میآید.
لیلا قاشقش را در بشقاب گذاشت.
پرسید: «خوشگله؟»
آرش لحظهای مکث کرد. بعد خندید و گفت: «نمیدونم، بهش دقت نکردم.»
لیلا از پاسخ او ناراحت نشد. اتفاقاً منتظر همین بود که بگوید شاید، نمیدانم یا اصلاً چه فرقی میکند. اما آرش دوباره شروع کرد به حرفزدن دربارهٔ کار و لیلا دیگر چیزی نپرسید.
آن شب، برای نخستین بار، از خودش خجالت کشید. آرش کاری نکرده بود که مستحق سوءظن باشد. او فقط دربارهٔ همکارش حرف زده بود. تمام ماجرایی که لیلا در ذهنش ساخته بود، از یک جمله شروع شده و به جایی رسیده بود که میتوانست زندگی مردی را که دوستش داشت، به کابوسی تبدیل کند.
بااینحال، چیزی که بیشتر از همه آزارش میداد این بود که آرش آنقدر خوب رفتار میکرد که لیلا حتی نمیتوانست از او شکایتی داشته باشد.
چند هفته بعد، لیلا به یک نتیجه رسید؛ یا دستکم فکر کرد به نتیجه رسیده است.
شاید او واقعاً آرزو نداشت که آرش به او خیانت کند. شاید فقط میخواست یک بار دلیلی داشته باشد که بتواند بدون احساس گناه از زندگیاش ناراضی باشد.
او سالها تلاش کرده بود آدمی باشد که باید از زندگیاش راضی باشد. وقتی چیزی کم داشت، خودش را قانع میکرد که توقعش زیاد است. وقتی دلش میخواست تنها باشد، احساس میکرد قدر محبت آرش را نمیداند. وقتی از تکرار روزها خسته میشد، به خودش یادآوری میکرد که بسیاری از آدمها حتی همین آرامش را هم ندارند.
هر نارضایتی کوچکی، در ذهن او، به اتهامی علیه خودش تبدیل میشد.
چطور میتوانست از زندگیای شکایت کند که آرزوهای بسیاری از آدمها بود؟
خیانت، در خیال او، راهی بود برای اینکه بالاخره حق داشته باشد ناراحت باشد. اگر آرش به او خیانت میکرد، دیگر مجبور نبود برای احساساتش دلیل بتراشد. لازم نبود ثابت کند که دردش واقعی است. لازم نبود به کسی توضیح بدهد که چرا زندگیای که از بیرون خوب به نظر میرسد، از درون برایش کافی نیست.
در آن صورت، دیگران به جای اینکه بپرسند چرا ناراحتی، میپرسیدند چه اتفاقی افتاده است.
و او میتوانست بدون شرمندگی جواب بدهد.
یک عصر پاییزی، آرش زودتر از معمول به خانه برگشت. لیلا در آشپزخانه بود و داشت سبزیها را خرد میکرد. آرش از پشت سر به او نزدیک شد، دستش را دور شانههایش انداخت و گفت که دلش برای او تنگ شده است.
لیلا خندید و پرسید: «مگه امروز صبح همدیگه رو ندیدیم؟»
آرش گفت: «خب که چی؟»
همین. فقط همین دو کلمه.
لیلا چاقو را کنار گذاشت و به صورتش نگاه کرد. مردی که روبهرویش ایستاده بود، نه قهرمان بود، نه فرشته و نه کسی که میتوانست تضمین کند هرگز اشتباه نخواهد کرد. او انسانی معمولی بود که تا آن روز، تصمیم گرفته بود به همسرش وفادار بماند. شاید روزی تغییر میکرد، شاید هم نه. هیچکس نمیتوانست آینده را تضمین کند.
لیلا ناگهان فهمید که تمام این مدت، از خیانت آرش نمیترسیده است. از چیزی میترسیده که در صورت وفادارماندن او باید با آن روبهرو میشد: اینکه زندگی میتواند خوب باشد و درعینحال، تمام خواستههای آدم را برآورده نکند. اینکه ممکن است کسی دوستت داشته باشد، بیآنکه بتواند تمام خلأهای درونت را پر کند. اینکه شاید هیچ حادثهای قرار نیست بیاید و تو را از این پرسش دشوار نجات دهد که با زندگی خودت چه میخواهی بکنی.
آرش هنوز منتظر پاسخ بود. لیلا دستهایش را شست و به او گفت که او هم دلش برایش تنگ شده است.
آن شب، وقتی آرش خوابید، لیلا مدت زیادی بیدار ماند. به سقف نگاه کرد و برای نخستین بار، به جای تصورکردن روزی که آرش به او خیانت میکند، روزی را تصور کرد که دیگر برای نجاتدادن خودش به خیانت او احتیاج ندارد.
اما هنوز نمیدانست آن روز چه زمانی خواهد رسید. و این بار، برخلاف تمام شبهای گذشته، سعی نکرد برای خودش پایانی بسازد. چون او آدمی بود که خودش هم دقیقاً نمیفهمید چه چیزی کم دارد.