ویرگول
ورودثبت نام
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیلهنویسنده و روانشناس. عاشق انبه و دلمه :)
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیله
خواندن ۱۳ دقیقه·۱ ماه پیش

داستان کوتاه ۶

ماشین، یک خانوادهٔ چهار نفره را در اتوبان به سمت مهمانی می‌برد. پدر رانندگی می‌کرد، مادر کنارش نشسته بود و دو فرزندشان در صندلی عقب بودند. پسر پشت مادر نشسته بود و دختر، سمت راست عقب، سرش را به شیشه تکیه داده بود. قرار بود شب معمولی دیگری باشد؛ از آن شب‌هایی که آدم‌ها بعدها فقط عکس‌هایشان را به یاد می‌آورند، نه مسیر رسیدن به آن‌ها را.

تصادف ناگهانی اتفاق افتاد. خودروی دیگری با شدت به ماشین آن‌ها برخورد کرد و بخش عقب سمت راست، درست همان جایی که دختر نشسته بود، زیر ضربه مچاله شد. صدای فلز، شیشه‌های شکسته و فریادهایی که بعدتر در ذهن اعضای خانواده بارها تکرار شدند، همه‌چیز را به دو بخش تقسیم کرد: پیش از تصادف و پس از آن.

پدر زنده مانده بود. مادر زنده مانده بود. پسر هم، با وجود وحشتی که تجربه کرده بود، آسیبی ندیده بود که زندگی‌اش را برای همیشه تغییر دهد. اما دختر از ناحیهٔ نخاع آسیب جدی دیده بود و دیگر نمی‌توانست پاهایش را حرکت دهد. پزشکان به خانواده توضیح دادند که فلج او دائمی است. قرار نبود پس از چند ماه فیزیوتراپی، پس از یک عمل جراحی دیگر یا پس از گذشت زمان، دوباره روی پاهایش بایستد. ویلچر دیگر وسیله‌ای موقت نبود؛ قرار بود از آن روز به بعد، بخشی از زندگی او باشد.

پدر مقصر تصادف نبود. رانندهٔ خودروی مقابل باعث حادثه شده بود و هیچ‌کدام از اعضای خانواده نمی‌توانستند بگویند اگر پدر جور دیگری رانندگی کرده بود، اگر مادر چیزی گفته بود یا اگر آن شب اصلاً به مهمانی نمی‌رفتند، همه‌چیز متفاوت می‌شد. آن‌ها قربانی حادثه‌ای شده بودند که خودشان آغازش نکرده بودند. بااین‌حال، بی‌تقصیر بودن هیچ‌کدامشان چیزی را به دختر بازنمی‌گرداند. عدالت می‌توانست دربارهٔ مقصر حکم بدهد، خسارت تعیین کند و مسئولیت را مشخص کند؛ اما نمی‌توانست بدن او را به وضعیت پیش از تصادف برگرداند.

سال‌های نوجوانی دختر با بیمارستان، توان‌بخشی، ویلچر و محدودیت‌هایی گذشت که همواره بیش از آنچه دیگران تصور می‌کردند، به او یادآوری می‌کردند چه چیزی را از دست داده است. برادرش در تمام این سال‌ها کنارش ماند. کمکش می‌کرد، همراهش بیرون می‌رفت، در کارهایی که به‌تنهایی از عهده‌شان برنمی‌آمد یاری‌اش می‌داد و گاهی آن‌قدر طبیعی با او رفتار می‌کرد که دختر برای لحظاتی فراموش می‌کرد زندگی‌اش با زندگی هم‌سن‌وسال‌هایش فرق دارد.

برادرش بزرگ می‌شد و دختر نیز همراه او بزرگ می‌شد، اما نه به یک شکل. او می‌توانست راه برود، بدود، از پله‌ها بالا برود، از خانه بیرون برود و برای آینده‌اش برنامه بریزد، بی‌آنکه برای هر حرکت ساده‌ای به امکانات ویژه یا کمک دیگری نیاز داشته باشد. دختر اما برای کارهایی که پیش‌تر بی‌آنکه به آن‌ها فکر کند انجام می‌داد، باید راه دیگری پیدا می‌کرد. برادرش هر سال به استقلال بیشتری می‌رسید و او هر سال بهتر می‌فهمید که چه اندازه از استقلالی که زمانی بدیهی می‌دانست، محروم شده است.

بااین‌همه، تا مدت‌ها حضور برادرش برای او نوعی تسلی بود. دست‌کم کسی را داشت که از روزهای پیش از تصادف به یادش می‌آورد. کسی که می‌دانست او قبل از ویلچر چه کسی بوده، چه چیزهایی دوست داشته و چه آینده‌ای را تصور می‌کرده است. برادرش شاهد زندگی ازدست‌رفتهٔ او بود؛ کسی که می‌توانست بدون توضیح دادن، بخشی از آنچه را دختر احساس می‌کرد بفهمد.

اما زمان، حتی وقتی یک نفر در گذشته متوقف مانده است، برای دیگران به حرکت ادامه می‌دهد.

سال‌ها گذشت. پسر عاشق شد. رابطه‌ای شکل گرفت که کم‌کم به تصمیمی جدی رسید. او می‌خواست ازدواج کند، خانه‌ای بسازد، زندگی مستقلی داشته باشد و آینده‌ای را آغاز کند که مدت‌ها درباره‌اش خیال‌پردازی کرده بود. برایش عجیب نبود که خوشحال باشد. او نیز مانند هر انسان دیگری حق داشت عاشق شود، خانواده تشکیل دهد و از فرصت‌هایی که زندگی در اختیارش گذاشته بود استفاده کند.

اما برای خواهرش، خوشحالی او چیزی بیش از خبر یک ازدواج بود. این خبر، شکافی را که از روز تصادف میان زندگی آن دو افتاده بود، دوباره آشکار می‌کرد. تا آن زمان، هر دو بزرگ شده بودند و او می‌توانست هنوز خودش را در کنار برادرش تصور کند؛ دو نفری که با وجود تفاوت‌هایشان، همچنان در یک مرحله از زندگی‌اند. حالا برادرش داشت وارد جهانی می‌شد که او حتی نمی‌دانست چگونه باید به آن نزدیک شود. قرار بود کسی را دوست داشته باشد، کسی دوستش داشته باشد، خانه‌ای مشترک بسازد و روزهایش را با انسانی تقسیم کند که انتخابش کرده بود. قرار بود زندگی‌اش از خواهرش فاصله بگیرد، نه از روی دشمنی، بلکه به‌خاطر مسیری که به‌طور طبیعی پیش رویش قرار گرفته بود.

دختر به خودش فکر کرد. به سال‌هایی که گذشته بود، به بدنش، به ویلچرش، به فرصت‌هایی که دیگر به دست نمی‌آورد و به تمام لحظه‌هایی که در آن‌ها مجبور شده بود تماشاگر زندگی دیگران باشد. بعد به برادرش فکر کرد؛ به اینکه او هم در همان ماشین نشسته بود، در همان تصادف حضور داشت و همان شب را تجربه کرده بود. چرا زندگی آن دو باید تا این اندازه متفاوت می‌شد؟ چرا او باید تمام عمر پیامد حادثه‌ای را تحمل می‌کرد که هیچ تقصیری در آن نداشت، درحالی‌که برادرش می‌توانست از آن شب عبور کند و زندگی‌اش را ادامه دهد؟

چرا من؟ چرا فقط من؟ چرا من جای او نیستم؟

این پرسش‌ها پاسخی نداشتند. او می‌دانست برادرش مقصر نیست. می‌دانست که پسر نمی‌توانسته در لحظهٔ تصادف جای او را عوض کند، ضربه را به سمت خودش بکشاند یا کاری کند که او سالم بماند. می‌دانست هیچ تصمیمی از سوی برادرش باعث فلج شدن او نشده است. اما دانستن این چیزها، از شدت احساس بی‌عدالتی کم نمی‌کرد. گاهی آدم می‌تواند حقیقت را بداند و همچنان از پذیرفتن پیامدهایش ناتوان باشد. می‌توانست بداند برادرش سزاوار خوشبختی است و در همان حال، از خوشبختی او رنج بکشد.

وقتی حرف ازدواج به میان آمد، چیزی در او شکست. شاید سال‌ها خودش را کنترل کرده بود؛ شاید حضور برادرش در زندگی‌اش، مراقبت‌های او و همراهی‌اش باعث شده بود بتواند با وضعیتش کنار بیاید. اما حالا احساس می‌کرد همان کسی که سال‌ها در کنار او مانده بود، قرار است از دسترسش خارج شود. نه اینکه دیگر دوستش نداشته باشد، بلکه دیگر نمی‌توانست تمام وقت و زندگی‌اش را صرف خواهرش کند. او می‌خواست برود، و این بار رفتنش به معنای پایان یک رابطه نبود؛ به معنای آغاز زندگی خودش بود.

دختر در یکی از گفت‌وگوهایشان، ناراحتی‌اش را با خشمی بیرون ریخت که مدت‌ها درونش جمع شده بود. از تفاوت زندگی‌شان گفت، از اینکه برادرش می‌تواند ازدواج کند و آینده داشته باشد، از اینکه او باید تا آخر عمر روی ویلچر بماند و برای ساده‌ترین چیزها به دیگران وابسته باشد. از اینکه چرا او باید تاوان حادثه‌ای را بدهد که تقصیرش نبوده، درحالی‌که برادرش می‌تواند به‌راحتی از آن عبور کند. حرف‌هایش کم‌کم از بیان درد فراتر رفت و به سرزنش کسی رسید که نزدیک‌ترین شاهد رنجش بود.

برادرش مدتی سکوت کرد. شاید نمی‌دانست چه جوابی می‌تواند بدهد که هم درد خواهرش را انکار نکند و هم حق خودش را برای زندگی کردن حفظ کند. سرانجام با صدایی که از ناراحتی می‌لرزید، گفت:

«مگه تقصیر منه که تو این‌طوری شدی و من نشدم؟ منم اون شب توی همون ماشین بودم. منم می‌تونستم جای تو باشم. من انتخاب نکردم که سالم بمونم، همون‌طور که تو انتخاب نکردی که فلج بشی. می‌دونم زندگی تو چقدر سخت شده، می‌دونم چیزهایی رو از دست دادی که هیچ‌وقت نمی‌تونم کاملاً بفهمم. ولی منم زنده‌ام. منم زندگی دارم. حالا که بین ما دوتا من سالم موندم، می‌خوام خوشبخت بشم. نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم و نمی‌تونم به‌خاطر ناراحتی تو از خوشبختی خودم بزنم. من سال‌ها کنارت بودم، اما نمی‌تونم تا آخر عمر فقط برادر تو باشم و زندگی خودمو نداشته باشم. من باید رهات کنم و زندگیمو بسازم.»

کلمهٔ «رها» برای دختر از هر چیز دیگری دردناک‌تر بود. او خودش را کسی نمی‌دید که باید رها می‌شد؛ خودش را کسی می‌دید که اتفاقی هولناک، زندگی‌اش را از او گرفته بود و حالا تنها کسی که هنوز به او احساس پیوند می‌داد، می‌خواست از کنارش دور شود. از نگاه برادرش، رها کردن یعنی دست کشیدن از مسئولیتی که نمی‌توانست برای همیشه بر عهده داشته باشد. از نگاه او، رها شدن یعنی دوباره تنها ماندن با واقعیتی که هیچ‌وقت انتخابش نکرده بود.

هیچ‌کدام کاملاً دروغ نمی‌گفتند. دختر حق داشت از زندگی‌ای که به او تحمیل شده بود، خشمگین باشد. برادرش نیز حق داشت زندگی خودش را بسازد. اما حق داشتن، همیشه به معنای بی‌درد بودن نیست. ممکن است دو نفر هیچ ظلمی به یکدیگر نکرده باشند و بااین‌حال، زندگی‌شان چنان در تضاد قرار بگیرد که خوشبختی یکی، برای دیگری یادآور فقدانی تحمل‌ناپذیر شود.

پس از آن گفت‌وگو، رابطه‌شان به‌تدریج تغییر کرد. برادرش همچنان دوستش داشت و گاهی به او سر می‌زد، اما دیگر نمی‌توانست مانند گذشته در دسترس باشد. ازدواج کرد، خانهٔ خودش را ساخت و مسئولیت‌های تازه‌ای پیدا کرد. زندگی‌اش پر از اتفاق‌هایی شد که خواهرش در آن‌ها نقش اصلی نداشت. این فاصله نه مجازاتی برای دختر بود و نه لزوماً نشانهٔ بی‌عاطفگی برادرش؛ بخشی از تغییر رابطه‌ای بود که سال‌ها حول نیازهای دختر و مراقبت‌های برادرش شکل گرفته بود و حالا ناچار بود شکل دیگری پیدا کند.

اما دختر نتوانست این تغییر را به‌آسانی بپذیرد. هر بار که خبر خوشی از برادرش می‌شنید، چیزی درونش به او یادآوری می‌کرد که خودش از چه چیزهایی محروم مانده است. هر بار که عکس‌های ازدواجشان را می‌دید، هر بار که از خانه و برنامه‌هایشان می‌شنید و هر بار که متوجه می‌شد برادرش برای خوشحال بودن نیازی به حضور دائمی او ندارد، همان پرسش قدیمی بازمی‌گشت: چرا او و نه من؟

کم‌کم این پرسش از یک اعتراض به حادثه‌ای مشخص، به شیوه‌ای برای نگاه کردن به تمام زندگی تبدیل شد. او فقط از تصادف خشمگین نبود؛ از تمام جهان طلبکار بود. از پدر و مادرش، با اینکه آن‌ها هم قربانی همان حادثه بودند. از برادرش، با اینکه او باعث فلج شدنش نشده بود. از کسانی که سالم بودند، از کسانی که عاشق می‌شدند، از کسانی که بدون فکر کردن از پله‌ها بالا می‌رفتند و از کسانی که برای آینده برنامه می‌ریختند. هر زندگی عادی به او یادآوری می‌کرد که زندگی خودش عادی نیست.

آدم‌های اطرافش ابتدا تلاش می‌کردند او را آرام کنند. به دیدنش می‌رفتند، برایش برنامه می‌چیدند و سعی می‌کردند به او امید بدهند. اما هرچه زمان می‌گذشت، ارتباط با او دشوارتر می‌شد. هر خبر خوشی ممکن بود بهانه‌ای برای مقایسه باشد؛ هر اتفاق خوبی در زندگی دیگران می‌توانست در چشم او نشانه‌ای از بی‌عدالتی جهان شود. گاهی آدم‌ها نمی‌دانستند در حضورش از چه چیزی حرف بزنند. اگر از خوشبختی خودشان می‌گفتند، می‌ترسیدند رنج او را بیشتر کنند؛ اگر چیزی نمی‌گفتند، احساس می‌کردند با او مثل بیماری رفتار می‌کنند که نباید حقیقت زندگی را بشنود.

آن‌ها کم‌کم کمتر به دیدنش رفتند. نه لزوماً چون دوستش نداشتند، بلکه چون نمی‌دانستند چگونه کنارش باشند، بی‌آنکه هر بار احساس کنند باید برای خوشبختی خودشان عذرخواهی کنند. حضور دختر برایشان یادآور تصادف، شکنندگی زندگی و این حقیقت بود که ممکن است یک اتفاق ناگهانی، سرنوشت دو انسان را برای همیشه از هم جدا کند. آن‌ها می‌خواستند زندگی کنند، بخندند، عاشق شوند و از روزهایشان لذت ببرند؛ اما در کنار او، گاهی احساس می‌کردند شادی‌شان نوعی بی‌وفایی به رنج اوست.

دختر این فاصله را نیز به حساب بی‌عدالتی گذاشت. فکر می‌کرد دیگران او را به‌خاطر ویلچرش کنار گذاشته‌اند، درحالی‌که بخشی از آنچه آن‌ها را دور می‌کرد، فقط وضعیت جسمانی او نبود؛ خشم پایان‌ناپذیری بود که هیچ فضایی برای حضور عادی دیگران باقی نمی‌گذاشت. او آن‌قدر به‌خاطر رنجی که تجربه کرده بود حق داشت، که دیگر به‌سختی می‌توانست ببیند حق داشتنش چگونه بر روابطش سایه می‌اندازد. دردش واقعی بود، اما از واقعی بودن درد نمی‌شد نتیجه گرفت که دیگران موظف‌اند تمام زندگی خود را در مدار آن بچرخانند.

سال‌ها گذشت و دختر همچنان روی ویلچر بود. هیچ معجزه‌ای رخ نداد. هیچ‌کس نتوانست آن شب را به عقب برگرداند و هیچ توضیحی پیدا نشد که چرا ضربه دقیقاً به سمت او وارد شده بود، نه برادرش. رانندهٔ مقصر مسئول حادثه بود، اما مجازات یا مسئولیت او نمی‌توانست تفاوت میان دو زندگی را از بین ببرد. عدالت، اگر هم به شکلی برقرار شده بود، نمی‌توانست به دختر آنچه را از دست داده بود بازگرداند.

برادرش زندگی‌اش را ادامه داد. خوشبختی او به معنای فراموش کردن خواهرش نبود؛ همان‌طور که رنج خواهرش به معنای نداشتن حق برای خوشبخت شدن او نبود. او از همان تصادف بیرون آمده بود، اما نه با همان پیامدها. دو نفر در یک ماشین نشسته بودند، در یک لحظه از زندگی، و از یک حادثه عبور کرده بودند؛ اما یکی با بدنی که امکان حرکتش را از دست داده بود، از آن بیرون آمده بود و دیگری با بدنی سالم و آینده‌ای که همچنان می‌توانست شکل بگیرد.

گاهی دختر به عکس‌های قدیمی خانواده نگاه می‌کرد. به تصویری که در آن هر چهار نفر کنار هم بودند و هیچ‌کس نمی‌دانست آن شب چه چیزی در انتظارشان است. در آن عکس، برادرش هنوز فقط برادرش بود؛ نه مردی که قرار بود ازدواج کند و از خانه برود. خودش نیز هنوز دختری بود که می‌توانست آینده را بدون محاسبهٔ فاصله‌ها، دسترسی‌ها و محدودیت‌های بدنش تصور کند.

به آن عکس خیره می‌شد و دوباره همان سؤال در ذهنش شکل می‌گرفت: چرا من؟ چرا فقط من؟

شاید هیچ‌وقت پاسخی برایش پیدا نمی‌کرد. شاید واقعیت این بود که همیشه در جهان اتفاق‌هایی می‌افتند که قربانیانشان سزاوار آن‌ها نیستند؛ اتفاق‌هایی که نه از تصمیم‌های اخلاقی ما پیروی می‌کنند و نه بر اساس خوبی و بدی‌مان توزیع می‌شوند. جهان گاهی بدون آنکه کسی را انتخاب کرده باشد، یک نفر را از مسیری محروم می‌کند و به دیگری اجازه می‌دهد همان مسیر را ادامه دهد. نه به این دلیل که یکی شایسته‌تر است، نه چون دیگری باید مجازات شود، بلکه چون در میان بی‌شمار احتمال، یک اتفاق رخ داده است و زندگی پس از آن ناچار شده از همان نقطه ادامه پیدا کند.

اما فهمیدن این حقیقت، الزاماً تسلی‌بخش نیست. اینکه بدانی رنجت مجازات نیست، به این معنا نیست که بتوانی آن را بپذیری. اینکه بدانی برادرت مقصر نیست، لزوماً مانع از آن نمی‌شود که از خوشبختی او رنج بکشی. و اینکه بدانی دیگران حق دارند زندگی خودشان را داشته باشند، به این معنا نیست که تنهاییِ ناشی از فاصله گرفتنشان کمتر دردناک می‌شود.

دختر قربانی حادثه‌ای بود که خودش انتخاب نکرده بود؛ اما سال‌ها بعد، با خشم و نارضایتی‌ای که نمی‌توانست از آن فاصله بگیرد، در نوع دیگری از تنهایی گرفتار شده بود. او مسئول فلج شدنش نبود، اما نمی‌توانست تمام پیامدهای روابطش را نیز به تصادف نسبت دهد. آن شب، بی‌آنکه تقصیری داشته باشد، بخشی از زندگی‌اش را از دست داده بود؛ سال‌های بعد، تلاش می‌کرد با جهان به‌خاطر آن فقدان حساب‌وکتاب کند، گویی اگر به‌اندازهٔ کافی اعتراض کند، اگر به‌اندازهٔ کافی از خوشبختی دیگران برنجد، بالاخره کسی پیدا خواهد شد که بتواند آنچه را از او گرفته شده بود، پس بدهد.

اما جهان چیزی برای پس دادن نداشت.

و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا همین بود: اینکه دختر حق داشت از آنچه بر سرش آمده بود خشمگین باشد، اما هیچ‌کس نمی‌توانست با محکوم کردن خودش، زندگی ازدست‌رفتهٔ او را به او بازگرداند. برادرش نمی‌توانست برای اثبات عشقش از ازدواج و آینده‌اش صرف‌نظر کند. پدر و مادرش نمی‌توانستند با احساس گناه، پاهای او را به حرکت درآورند. اطرافیانش نمی‌توانستند با غمگین ماندن، بی‌عدالتی آن شب را جبران کنند.

او هنوز می‌توانست دوست داشته شود، همراهی شود و زندگی‌ای با معنا برای خودش بسازد؛ اما هیچ‌کدام از این امکان‌ها به معنای بازگشت به زندگی پیش از تصادف نبود. شاید پذیرش این تفاوت، دشوارترین کاری بود که می‌توانست انجام دهد: اینکه زندگیِ باقی‌مانده‌اش، هرقدر هم ناعادلانه آغاز شده باشد، همچنان زندگی خودش بود؛ نه جبرانی برای آنچه از دست داده بود و نه مجازاتی که باید تا ابد تحمل می‌کرد.

بااین‌حال، او هنوز به پاسخ همان پرسش نرسیده بود.

چرا من؟ چرا فقط من؟

و شاید هیچ پاسخی نمی‌توانست آن شب را تغییر دهد. تنها چیزی که باقی مانده بود، دو زندگی بود که روزی در یک ماشین کنار هم حرکت می‌کردند؛ دو انسانی که هیچ‌کدام انتخاب نکرده بودند چه اتفاقی برایشان بیفتد، اما پس از آن، هرکدام مجبور شدند با پیامدهای متفاوتی زندگی کنند.

یکی خوشبختی را ادامه داد و دیگری در سوگ زندگی‌ای ماند که می‌توانست داشته باشد. نه چون یکی سزاوارتر بود، نه چون دیگری کم‌ارزش‌تر بود؛ بلکه چون گاهی یک تصادف کافی است تا دو انسان که از یک نقطه شروع کرده‌اند، به دو جهان کاملاً متفاوت برسند.

داستان کوتاه
۰
۰
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیله
نویسنده و روانشناس. عاشق انبه و دلمه :)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید