
سالها بود که تلفنش را روی حالت بیصدا نمیگذاشت.
حتی شبها، پیش از خواب، صدای زنگش را بلندتر میکرد و آن را روی میز کنار تخت میگذاشت؛ جایی که اگر کسی تماس میگرفت، پیش از آنکه زنگ دوم به صدا دربیاید، بیدار شود. شمارهاش را حفظ بود. لازم نبود نامی روی صفحه ظاهر شود تا بداند چه کسی پشت خط است.
او منتظر یک تماس بود؛ تماسی که قرار بود با چند جمله، سالها سکوت را تمام کند. شاید میگفت دلش تنگ شده. شاید عذرخواهی میکرد. شاید توضیح میداد چرا آن روز رفت و چرا بعد از آن هیچوقت برنگشت. زن بارها مکالمه را در ذهنش تمرین کرده بود. حتی برای لحظهای که قرار بود بگوید «اشکالی نداره»، یا شاید «دیگه مهم نیست»، جوابهای مختلفی آماده داشت.
سالها گذشتند.
در این سالها، زن خانهاش را تغییر داد، شغل تازهای پیدا کرد و آدمهای دیگری را به زندگیاش راه داد. اما شماره او را هیچوقت از تلفنش پاک نکرد. گاهی در فهرست مخاطبان دنبالش میگشت و به آخرین پیامشان سر میزد؛ پیامی کوتاه و معمولی که هیچکس نمیتوانست حدس بزند قرار است آخرین پیام آن دو باشد.
بعضی روزها از او عصبانی میشد. بعضی روزها دلش برایش تنگ میشد. گاهی فکر میکرد اگر برگردد، دیگر آن آدم سابق نخواهد بود و گاهی مطمئن بود که با شنیدن صدایش، تمام دلخوریهایش را فراموش خواهد کرد.
یکبار دوستی به او گفت:
ـ هنوز منتظری؟
زن خندید و گفت:
ـ نه بابا، چه انتظاری؟
اما همان شب، وقتی تلفنش روشن شد و نام یک شماره ناشناس روی صفحه افتاد، قلبش تندتر زد. تماس را جواب داد. صدای مردی بود که اشتباهی شماره گرفته بود. زن عذرخواهی کرد و تماس را قطع کرد. بعد تا چند دقیقه به صفحه خاموش تلفن خیره ماند.
سالها به همین شکل گذشت.
تا اینکه یک روز صبح، اتفاق عجیبی افتاد.
زن از خواب بیدار شد، پردهها را کنار زد و برای خودش قهوه درست کرد. تلفنش روی میز بود. آن را برداشت تا ساعت را ببیند و متوجه شد چند تماس ازدسترفته دارد. یکی از همکارانش، دوستی قدیمی و شمارهای ناشناس.
شماره ناشناس را باز کرد.
برای چند ثانیه به آن نگاه کرد. بعد صفحه را بست و قهوهاش را نوشید.
نه دستهایش لرزید، نه ضربان قلبش تغییر کرد و نه با خودش فکر کرد شاید او بوده است. حتی کنجکاو هم نشد که بداند چه کسی تماس گرفته.
چند ساعت بعد، وقتی از خانه بیرون میرفت، ناگهان متوجه چیزی شد.
او دیگر منتظر نبود.
نه اینکه فراموش کرده باشد. نه اینکه دیگر هیچ احساسی نداشته باشد. حتی اگر آن شخص همین امروز برمیگشت، احتمالاً هنوز حرفهای زیادی برای گفتن داشت. اما دیگر صبحهایش را با احتمال تماس او آغاز نمیکرد. دیگر برای شنیدن یک عذرخواهی، روزهایش را عقب نمیانداخت. دیگر در ذهنش جایی برای بازگشت کسی نگه نمیداشت که سالها پیش رفته بود.
عصر همان روز، به خانه برگشت. تلفنش را برداشت و نام او را جستوجو کرد. شماره هنوز آنجا بود؛ با همان نام قدیمی و همان عکس کوچکی که سالها تغییر نکرده بود.
مدتی نگاهش کرد.
بعد شماره را پاک کرد.
کار خاصی نکرد. گریه نکرد. لبخند هم نزد. فقط تلفن را روی میز گذاشت و مشغول آماده کردن شام شد.
شب، پیش از خواب، تلفنش را روی حالت بیصدا گذاشت و آن را در کشوی میز کنار تخت قرار داد.
سالها تصور کرده بود روزی که دیگر منتظر نباشد، روز بزرگی خواهد بود؛ روزی که در آن احساس سبکی کند، گذشته را ببخشد و با اطمینان به زندگی تازهای قدم بگذارد.
اما آن روز هیچ شباهتی به تصورش نداشت.
فقط یک روز معمولی بود؛ با قهوهای که نوشیده بود، کارهایی که انجام داده بود و شامی که برای خودش پخته بود.
و شاید پایان انتظار همیشه همینقدر بیسروصدا باشد؛ نه وقتی که کسی بالاخره برمیگردد، بلکه وقتی که نبودنش دیگر برنامه روزانه تو را تغییر نمیدهد.