
زهره بیستودو سالش بود و امروز برای اولین بار ناخن کاشته بود.
از سالن که بیرون آمد، چند دقیقهای جلوی ویترین مغازهای ایستاد. نه برای دیدن لباسها؛ برای دیدن انعکاس دستهایش روی شیشه. انگشتهایش را کمی باز کرد، مچش را چرخاند و ناخنهای بلند و نوکتیزش را زیر نور غروب گرفت.
مشکی بودند، با رگههای طلایی باریکی که انگار کسی تکههایی از شب را برداشته و روی آنها طلا پاشیده بود.
زیبا بودند. خیلی زیبا.
وقتی به خانه رسید، کیفش را روی مبل گذاشت و مستقیم به سمت آینه رفت. دستش را کنار صورتش گرفت. بعد دست دیگرش را هم بالا آورد. چند بار انگشتهایش را باز و بسته کرد و خندید.
همسرش از اتاق پرسید:
ـ چی شده؟
گفت:
ـ هیچی!
اما هیچی نبود. اتفاقاً چیزی شده بود. اتفاق کوچکی که برای خودش به اندازه یک جشن اهمیت داشت.
زهره سالها در خانهای بزرگ شده بود که بعضی خواستهها پیش از آنکه به زبان بیایند، ممنوع بودند. ناخن بلند، لاک رنگی، لباس دلخواه، آرایش و چیزهایی از این دست، هرکدام میتوانستند موضوع یک بحث خانوادگی شوند. همیشه دلایل آمادهای وجود داشت؛ اینکه دختر باید چطور باشد، چه چیزی مناسب اوست و دیگران دربارهاش چه فکری خواهند کرد.
او هم کمکم یاد گرفته بود بعضی چیزها را نخواهد. یا دستکم وانمود کند که نمیخواهد.
اما حالا ازدواج کرده بود. خانه خودش را داشت و کسی قرار نبود هر روز درباره رنگ ناخنهایش تصمیم بگیرد.
بااینحال، چیزی در دلش هنوز شبیه همان دختر کوچک سالهای قبل بود؛ دختری که گاهی پشت ویترین مغازهها میایستاد و به چیزهایی نگاه میکرد که نمیتوانست داشته باشد.
روی مبل نشست و دستش را مقابل نور پنجره گرفت. آفتاب غروب از لابهلای شیشهها میگذشت و رگههای طلایی ناخنهایش را روشن میکرد.
با خودش فکر کرد یک دختر بیستودوساله چقدر میتواند دل ظریف و آرزوهای کوچکی داشته باشد.
شاید فقط یک ناخن قشنگ بخواهد. شاید یک رژ لب قرمز. شاید یک جفت کفش که هیچکس برای خریدنش از او توضیح نخواهد. شاید هم فقط بخواهد یک روز صبح از خواب بیدار شود و بدون فکر کردن به قضاوت کسی، همانطور که دوست دارد لباس بپوشد.
همسرش از اتاق بیرون آمد. دستش را دید و گفت:
ـ چه خوشگل شدن!
زهره دستش را جلو برد.
ـ آره ببین چقدر قشنگه!
مرد لبخند زد و دوباره به کار خودش مشغول شد.
اما زهره هنوز داشت نگاه میکرد.
برای دیگران، ده ناخن مصنوعی بود؛ چند تکه مواد و رنگ و طراحی. برای او اما چیزی بیشتر از اینها بود. نه نشانه پیروزی بزرگی بود و نه اعلام استقلالی تاریخی. فقط یکی از آن خواستههای کوچکی بود که سالها جایی در دلش منتظر مانده بود.
آن شب، پیش از خواب، دستهایش را روی بالش گذاشت و آخرین بار به آنها نگاه کرد.
زهره بیستودو سال داشت و بالاخره توانسته بود چیزی را که دوست دارد، بیدلیل دوست داشته باشد.
و چه عجیب است که گاهی آدم برای رسیدن به سادهترین شکل خوشحالی، باید سالها صبر کند.