
در پارت قبل: آرزو لای کتابی در انتهای کمد یادداشتی پیدا کرد از کسی که میگفت: «رها تنها کسی نیست که در این بدن زندگی میکند.»
چند روز بعد، وقتی آرزو دوباره کتاب را باز کرد، کاغذ دیگری لای صفحههایش بود.
«اسم من میناست. من نمیخواهم رها از وجودم باخبر شود. او از چیزی که نمیشناسد میترسد و ممکن است به خودش آسیب بزند. من نمیخواهم با او درگیر شوم. فقط میخواهم تو حقیقت را بفهمی.»
آرزو احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده است.
رها یک نفر بود؛ حالا مینا هم وجود داشت. اما مینا که بود؟
کتاب را بست و روی میز گذاشت. بعد به سمت آینهٔ راهرو رفت. مدت زیادی به چهرهاش نگاه کرد. همان صورت همیشگی بود، همان بینی، همان خال نزدیک شقیقه، همان چین کوچک کنار لب. ولی حالا دیگر نمیتوانست مطمئن باشد پشت این صورت فقط یک زندگی وجود دارد.
شب، وقتی متین به خانه برگشت، آرزو کاغذها را به او نشان داد. متین نوشتهها را چند بار خواند.
«یعنی یه نفر دیگه هم هست؟»
آرزو آهسته گفت: «ظاهراً.»
«از کجا میدونه رها وجود داره؟»
«نمیدونم.»
«چرا خودش رو از رها پنهان میکنه؟»
آرزو دوباره به کاغذ نگاه کرد. «نوشته ممکنه به خودش آسیب بزنه.»
متین کاغذ را روی میز گذاشت. «باید اینها رو به دکتر نشون بدیم.»
آرزو لحظهای ساکت ماند. «اگه واقعاً وجود داشته باشه چی؟»
متین جوابی نداشت. فقط دست او را گرفت، انگار این کار میتوانست زمین را دوباره زیر پایشان سفت کند.
آرزو دو روز با خودش کلنجار رفت. روز سوم، در یادداشتی که نیمی از شب را بیدار مانده بود تا بنویسدش، تلاش کرد جملهای پیدا کند که نه بیش از حد ترسیده باشد و نه بیش از حد شجاع.
«مینا، من نمیدونم چطور باید با تو حرف بزنم. تو کی هستی؟ از من چی میخوای؟»
کتاب را سر جای اولش، پشت کیف قدیمی، گذاشت و در کمد را بست. تمام روز بعد، در آرایشگاه، دستهایش بیآنکه خودش بفهمد کار میکردند: شانه، قیچی، رنگ. ولی ذهنش در خانه بود، لای صفحههای کتابی که شاید کسی آن را میخواند.
شب، وقتی به خانه برگشت، کتاب در همان جای قبلی بود. اما کاغذ دیگری میان صفحههایش قرار داشت.
«من چیز زیادی از تو نمیخواهم. فقط میخواهم فرصت داشته باشی خودت را بشناسی. من آرزوها و علایق خودم را دارم. دوست دارم مطالعه کنم، به دانشگاه بروم، در محیطهای علمی باشم و با آدمها دربارهٔ چیزهایی حرف بزنم که برایم مهماند. شاید برای تو عجیب باشد، اما اینها برای من بخشی از زندگیاند. من از وجود تو خبر دارم و از وجود رها هم. اما رها نباید بداند من برگشتهام.»
آرزو کاغذ را پایین آورد.
«برگشتهام؟»
این کلمه بیشتر از بقیهٔ جملهها ذهنش را درگیر کرد. یعنی مینا قبلاً هم وجود داشته؟ یعنی مدتی ناپدید شده بود و حالا برگشته بود؟ کجا رفته بود؟ و چه چیزی او را برگردانده بود؟ شاید همان شبی که خودش در آینه نام رها را زمزمه کرده بود. شاید جلسههای درمان. شاید سکوتی که تازگیها در خانه جا باز کرده بود.
همان هفته به مطب رفت و یادداشتها را روی میز دکتر کیانی گذاشت.
دکتر با دقت خواند. دو بار. بار دوم انگشتش را زیر سطرها میبرد، آهسته، مثل کسی که دنبال خطهای پنهان میگردد. بعد پرسید: «شما خودتون چیزی از نوشتن اینها به یاد دارید؟»
«نه.»
آرزو نمونهای از خط خودش را کنار آن گذاشت. خط خودش گرد بود، پراکنده و کمی متمایل به راست. خط مینا ایستاده بود، مرتب، با فاصلههای هماهنگ.
دکتر گفت: «این یادداشتها میتونن سرنخ مهمی باشن. ولی نمیخوام زیاد روشون تفسیر بذارم. توی این وضعیتها گاهی چیزی که اسم یک نفر دیگه رو داره، در واقع جنبهای از خود فرده که خودش هم هنوز با اون آشنا نشده.»
عینکش را برداشت.
«ولی اگه کسی داره با شما حرف میزنه، میخوام ببینم این گفتوگو چه جوری پیش میره. بهشرطی که امن باشه.»
«امن؟»
«یعنی اینکه شما از اون ناراحت نشید و اینکه گفتوگو چیزی رو علیه رها تحریک نکنه. نمیخوایم دو تا حالت با هم وارد جنگ بشن.»
آرزو لحظهای فکر کرد. «ولی رها که نمیدونه مینا هست.»
«همین دلیلیه که باید مراقب باشیم.»
در جلسههای بعد، آرزو از تفاوتهای دیگری هم حرف زد؛ چیزهایی که حالا، با دو اسم در دست، میتوانست کنار هم بچیند.
رها به سیگار علاقه داشت و از بوی آن لذت میبرد؛ مینا از آن بیزار بود. یک بار متین پاکت سیگار دیگری را در جیب یکی از کتهای آرزو پیدا کرد و آرزو بیاختیار روی آن دست کشید و پرسید: «خودت گذاشتی؟» بعد، در یک لحظهٔ عجیب، از نفرتی که به آن بسته داشت، چشمهایش پر آب شد. نفرتی که مال خودش نبود.
رها از بحثهای طولانی فرار میکرد. اگر موضوع جدی میشد، با خندهای کوتاه حرف را عوض میکرد یا بلند میشد و میرفت. ولی مینا، طبق یادداشتهایش، میتوانست ساعتها دربارهٔ یک نظریه یا یک مسئلهٔ فلسفی بنویسد. آرزو هیچ علاقهٔ خاصی به دانشگاه و محیطهای آکادمیک نداشت، اما مینا بارها از درس خواندن و فضای علمی نوشته بود، با شوقی که آرزو در لحن نوشتههایش میشناخت، بیآنکه خودش چنین شوقی را تجربه کرده باشد.
دکتر از جنبهٔ دیگری هم به ماجرا نگاه میکرد. در جلسههایی که تغییر حالت رخ میداد، آهنگ صدا، سرعت گفتار، حالت بدن و شیوهٔ جواب دادن عوض میشد. در ارزیابیهای جسمانی هم برخی شاخصها، از جمله ضربان قلب و میزان تنش عضلانی، در حالتهای مختلف یکسان نبودند.
دکتر توضیح داد: «این تفاوتها میتونن با تغییر وضعیت روانی و فیزیولوژیک همراه باشن و باید با بقیهٔ شواهد بررسی بشن. هیچکدومشون بهتنهایی نشون نمیده که چند بدن یا چند آدم مستقل وجود داره.»
همهٔ اینها در یک بدن اتفاق میافتاد؛ بدنی که یک نام داشت، یک شناسنامه، یک خانه، یک گوشی تلفن و یک زندگی بیرونی.
اما خاطراتش یکپارچه نبودند.