
در پارت قبل: دکتر کیانی احتمال «اختلال هویت تجزیهای» را مطرح کرد و نام «رها» را به میان آورد. آن شب آرزو در آینهٔ حمام نام را زمزمه کرد و کنج لب خودش را دید که بالا رفت، بیآنکه لبخند زده باشد.
متین دوربین را از یک فروشگاه لوازم امنیتی خرید؛ دستگاهی کوچک و سفید، به اندازهٔ یک جعبهکبریت. دکتر مخالفتی نکرده بود، فقط گفته بود: «اگه میخواید، باید با رضایت خود آرزو باشه. نباید حس کنه زیر نظره.»
آرزو موافقت کرد، ولی با اکراه. شب نصب، متین دوربین را روی قفسهٔ کتابهای پذیرایی گذاشت و زاویهاش را تنظیم کرد تا هم مبل را بگیرد و هم در ورودی را. آرزو کنارش ایستاده بود، دستبهسینه.
«فقط برای اینه که بفهمیم چی میشه. نه که بخوام مراقبش باشم.»
«میدونم.» آرزو به چراغ کوچک قرمز دوربین نگاه کرد. «ولی حس میکنم یکی داره تماشام میکنه.»
متین به او نگاه کرد. «من؟»
«نه.» آرزو لبخند ضعیفی زد. «یکی دیگه.»
آن شب هیچ اتفاقی نیفتاد. آرزو خوابید و صبح با سردرد خفیفی بیدار شد. فیلم دوربین چند ساعت از شب را نشان میداد که او در خانه راه میرفت، آب میخورد، پای پنجره میایستاد و دوباره به اتاق خواب برمیگشت. هیچ سیگاری، هیچ خندهای، هیچ غریبهای.
متین فیلم را دو بار تماشا کرد و کمی خجالت کشید. «شاید همهش یه چیز موقتی بوده.»
«شاید.» آرزو میخواست باور کند.
ولی چند روز بعد، متین متوجه شد آرزو دیگر مثل قبل به دوربین نگاه نمیکند. هنگام عبور از پذیرایی، گاهی سرش را کمی بالا میگرفت و مستقیم به آن خیره میشد؛ نه با کنجکاوی، نه با رضایت، بلکه طوری که انگار دقیقاً میدانست چه چیزی در حال ثبت است و چه کسی بعداً آن را تماشا خواهد کرد.
یک بار، از پشت میز آشپزخانه، دید که او با نوک انگشت چراغ قرمز دوربین را لمس میکند و با لبخندی آهسته و نامحسوس از کنارش میگذرد. متین بعداً فیلم آن شب را بررسی کرد تا آن لحظه را پیدا کند، اما درست در همان بازهٔ زمانی، تصویر برای ده دقیقه قطع شده بود. ضبط دوربین از قبل و بعد آن لحظه ادامه داشت، اما آن ده دقیقه در فایل ذخیرهشده وجود نداشت. انگار کسی عمداً ضبط را متوقف کرده و دوباره راه انداخته بود.
متین پس از آن شب خوب نخوابید.
چند شب بعد، موقع برگشتن از کار، در راهپلهٔ طبقهٔ سوم، صدای سامان را از پشت در واحد روبهرو شنید. لحظهای بعد در باز شد و آرزو بیرون آمد.
همان لباسهای تیره را پوشیده بود و موهایش باز بود. سامان در آستانهٔ در ایستاده بود و دستش را روی شانهٔ او گذاشته بود. چیزی در گوشش گفت. آرزو سرش را عقب برد و خندید؛ همان خندهٔ گرفته و خشنی که متین پیشتر شنیده بود.
متین که جلو رفت، سامان فوراً دستش را عقب کشید.
متین تا آن لحظه ده بار در ذهنش تمرین کرده بود چه چیزی باید بگوید. هیچکدام را نگفت. نفس عمیقی کشید و آرام پرسید: «رها؟»
زن به او نگاه کرد.
برای چند لحظه سکوتی برقرار شد که آدم را از درون کمکم سرد میکند. بعد لبخندش محو شد و جایش را چیزی دقیقتر گرفت؛ چیزی شبیه احترام ناخواسته.
«بالاخره یاد گرفتی اسممو درست صدا کنی.»
متین احساس کرد چیزی درونش فرو ریخت. این دیگر حدس نبود. زنی که روبهرویش ایستاده بود، خودش را آرزو نمیدانست.
«آرزو از تو خبر داره؟»
رها پوزخند زد. «آرزو؟» کلمه را با لحنی گفت که انگار طعم عجیبی در دهانش دارد. «اون خیلی چیزها رو نمیدونه.»
«تو چی میخوای؟»
«همین که هست. خونهٔ خودمه.»
متین به سامان نگاه کرد. سامان نگاهش را پایین انداخت. ولی رها بیآنکه منتظر جواب بماند، با همان آرامش بیپروا از کنار متین گذشت و در حالی که بوی دود از لباسش پخش میشد، وارد واحد خودشان شد. در را پشت سرش باز گذاشت، انگار دعوتش میکرد دنبالش برود.
متین رفت. رها روی مبل راحت نشسته بود و روی میز یک بستهٔ کوچک قرص گذاشته بود که متین هیچوقت ندیده بود.
«این چیه؟»
«چیزی که تو نباید نگرانش باشی.»
«آرزو داره چی از دست میده؟»
رها نگاهش کرد. برای لحظهای، فقط یک لحظه، چیزی در چشمهایش لرزید که به نظر متین شبیه ترس آمد؛ نه ترس از او، بلکه ترس از چیزی که پشت آن چشمها منتظر بود.
«بهتره بپرسی من چی دارم از دست میدم.»
و بعد همانطور که ناگهان آمده بود، چشمهایش بسته شد، سرش روی دستهٔ مبل خم شد و نفسهایش عمیقتر شد.
یک دقیقه بعد، آرزو سرش را بلند کرد. «متین؟ تو کی اومدی؟»
متین پیش از آنکه بتواند جواب بدهد، بستهٔ قرص را روی میز دید و آن را در جیب کتش گذاشت.
آن شب هر چه را رها گفته بود برای آرزو تعریف کرد. آرزو گریه نکرد؛ فقط به نقطهای روی دیوار خیره ماند. حالا دیگر میدانست چیزی درون زندگیاش وجود دارد که خودش از آن بیخبر است. نام داشت، سیگار میکشید، با سامان رابطه داشت و گاهی کنترل بدن او را به دست میگرفت.
ولی هنوز همهچیز را نمیدانست.
چند هفته گذشت. زمستان رسیده بود و خیابان بهار با برفی سبک و گلآلود، صبحها آرزو را به آرایشگاه میفرستاد و شبها به خانه برمیگرداند. جلسات درمان ادامه داشت. متین یاد گرفته بود بهجای قضاوت فقط ثبت کند: ساعت، رفتار و جملهای که گفته میشد. دفترچهٔ کوچکی خریده بود و هر شب چند خط در آن مینوشت.
رها هنوز گاهی ظاهر میشد. بعضی روزها با متین حرف میزد؛ کوتاه و طعنهدار، ولی حرف میزد. بعضی روزها ساعتها ناپدید میشد، نه به معنای رفتن از خانه، بلکه به این معنا که آرزو هیچ خاطرهای از آن ساعتها نداشت.
یک جمعه، آرزو برای مرتب کردن کمد اتاق خواب دست به کار شد. متین بیرون رفته بود تا نان بخرد. آرزو لباسهای زمستانی را از کارتن درمیآورد و قفسهها را خالی میکرد. در عمیقترین قسمت قفسهٔ پایینی، پشت یک کیف قدیمی، چند کتاب پیدا کرد.
کتابها مال او نبودند.
جلد بعضیشان خاک گرفته بود. میانشان کتابهایی دربارهٔ فلسفه و روانشناسی بود، با حاشیههایی پر از نوشته؛ نوشتههایی با خط ریز و مرتب و مدادی خوشرنگ. آرزو مطمئن بود هرگز چنین کتابهایی نخریده است. او هیچوقت کتابهای سنگین نمیخواند؛ حتی در دبیرستان هم سر کلاس ادبیات خوابش میبرد.
یکی را بیرون کشید. عنوانش را خواند: «انسان در جستوجوی معنا». آن را سر جایش برگرداند. ولی چیزی در دلش تکان خورد، چیزی مثل کششی ملایم.
آن شب کتاب روی میز پذیرایی بود. آرزو به آن نگاه کرد و بیآنکه بداند چرا، بازش کرد. از میان صفحهها، کاغذ کوچکی روی زمین افتاد.
دولا شد و برش داشت. روی کاغذ با خطی مرتب نوشته شده بود:
«اگر این نوشته را میخوانی، احتمالاً هنوز نمیدانی من کی هستم. نترس. من نمیخواهم به تو آسیبی بزنم. فقط میخواهم بدانی که رها تنها کسی نیست که در این بدن زندگی میکند.»
آرزو چند بار جمله را خواند. دستهایش سرد شده بود. کاغذ را برگرداند. پشتش نوشتهٔ دیگری بود:
«لطفاً این نوشته را جایی بگذار که رها پیدایش نکند. کتاب را در کمد، پشت کتابهای دیگر بگذار. او به این کتابها علاقهای ندارد.»
آرزو به اطراف نگاه کرد. خانه ساکت بود. متین هنوز بیرون بود و صدای تلویزیون از واحد همسایه میآمد.
خط، خط او نبود. خط متین هم نبود. شبیه کسی بود که ساعتها مشق نوشته باشد.
کاغذ را تا کرد و در جیبش گذاشت. تمام آن شب، وقتی در تاریکی به سقف نگاه میکرد، یک جمله در سرش میچرخید.
رها تنها کسی نیست که...