
در پارت قبل: مینا و متین به یکدیگر اعتراف کردند و آن شب، در غیاب آرزو، قاعدهٔ دکتر را فقط بهظاهر رعایت کردند. صبح، آرزو در دفترچهٔ مینا نوشتهٔ کوتاهی پیدا کرد و در آینه لبخندی دید که مال او نبود.
آرزو آن نوشته را دوباره و دوباره خواند: «ببخش. دوستش دارم.» ضمیر «او» بدون نام آمده بود. فکر کرد شاید منظور رها باشد. شاید مینا دربارهٔ کیان نوشته باشد. شاید هم منظورش خود آرزو باشد.
اما بدنش، پیش از ذهنش، حقیقت را فهمیده بود.
آن روز دو چیز را به یاد آورد که قبلاً بیاهمیت به نظر میرسیدند: بوی عطر متین که صبح روی بالش او مانده بود، نه روی بالش خودش؛ و حسی ضعیف و غریب در پوستش، مثل خاطرهای لمسی که به او تعلق نداشت.
نصفه شب، رها سعی کرده بود آرزو را از آنچه اتفاق افتاده بود آگاه کند. وقتی آرزو برای شستن صورتش به حمام رفت، روی آینه با رژ لب قرمز تیرهای که از سالها پیش میشناخت، چند کلمه نوشته شده بود:
«ازش بپرس چرا پنجشنبهها دیر میخوابه. ازش بپرس اون شب کی خواب بود.»
آرزو مدتی همانجا ایستاد؛ با دستهایی که روی سینک سرد شده بودند. نوشته را پاک نکرد. وقتی از حمام بیرون آمد، متین در آشپزخانه بود.
آرزو صدایش زد:
«متین.»
«بله؟»
«کدوممون رو دوست داری؟»
متین ایستاد. فنجان از دستش لغزید و روی کاشی شکست. آنها تا شب هیچ صحبتی نکردند.
آن شب طولانیترین شب زندگی هر دوی آنها بود.
سپس متین همهچیز را گفت. نه دلیلتراشی کرد و نه چیزی را پنهان کرد. شاید خستهتر از آن بود که بتواند دروغ بگوید. از اولین شب گفت، از ساعت سه بامداد و پنجشنبهها. توضیح داد که پیش از آن شب بارانی هیچ اتفاقی میان او و مینا نیفتاده بود. گفت میداند چه کرده است.
آرزو پرسید:
«یعنی تو با کی خوابیدی؟»
متین جواب داد:
«با مینا.»
آرزو به او خیره شد.
«با بدن من.»
متین سرش را پایین انداخت.
«آره.»
آرزو خندهای کوتاه و شکسته کرد.
«این خیانته؟ یا تو بهخاطر اینکه اون بدن من بود خیانت نکردی ولی بهخاطر اینکه اون مینا بود، خیانت کردی؟ به من بگو متین، من باید از تو متنفر باشم یا از خودم؟»
متین جوابی نداشت.
آرزو نفس عمیقی کشید.
«من هیچوقت نمیخواستم به کسی تبدیل بشم که باید بپرسه کدوممون رو دوست داری. ولی حالا دارم همین سؤال رو میپرسم. جواب بده.»
متین نامش را صدا زد:
«آرزو...»
آرزو تکرار کرد:
«بگو.»
متین چشمهایش را بست.
«بیشتر از تو دوستش دارم.»
سکوتی طولانی برقرار شد. صدای تیکتاک ساعت دیواری شنیده میشد؛ همان ساعتی که آرزو و متین روز اول اسبابکشی با هم به دیوار زده بودند.
آرزو آهسته گفت:
«ممنون که راستش رو گفتی. حالا برو بیرون.»
صدایش آنقدر آرام بود که متین ترسید.
جلسهٔ بعد، دکتر کیانی هر چهار نفر را دید. متین، آرزو و برای اولین بار، هر سه حالت هویتی در یک جلسه حضور داشتند. مینا و رها از طریق بدن آرزو به گفتوگو گوش میدادند و هر کدام در نوبت خود پاسخ میدادند.
دکتر پس از شنیدن ماجرا مدتی ساکت ماند. بعد گفت:
«میخوام مستقیم حرف بزنم. نمیتونم بهسادگی بگم این خیانت بود یا نبود.»
متین سرش را پایین انداخت.
دکتر ادامه داد:
«خیانت زمانی اتفاق میافته که کسی آگاهانه پیمانی رو بشکنه. اما اینجا وضعیت پیچیدهتره. آرزو، شما از این رابطه خبر نداشتید و رضایت ندادید. مینا، شما در آن لحظه حضور داشتید و رضایت خودتون رو اعلام کردید، اما رضایت آرزو رو نادیده گرفتید. متین، شما هم میدونستید که آرزو از این اتفاق خبر نداره و با این حال تصمیم گرفتید جلو برید. شما به ظاهر به قاعده توجه کردید، اما اصل مهمترش رو نادیده گرفتید.»
متین زیر لب گفت:
«میدونم.»
دکتر انگشتانش را در هم گره کرد.
«اما همهچیز اینجا پیچیدهتر از اینه که فقط یک نفر رو مقصر بدونیم. شما عاشق کسی شدید که یکی از حالتهای هویتی همسرتونه. اون بخش از وجود آرزو تجربهها، احساسات و خواستههای خودش رو داره. اما این به این معنی نیست که میشه رضایت و زندگی آرزو رو نادیده گرفت. این رابطه هم برای مینا واقعی بوده و هم پیامدهاش برای آرزو واقعیان.»
دکتر عینکش را برداشت و ادامه داد:
«من قانونی ندارم که همهٔ این وضعیت رو بهسادگی توضیح بده. فقط یک چیز رو میدونم: هر سهٔ شما الان در عذاب هستید و هیچکدومتون نمیخواستید به دیگری آسیب بزنید. اما نیت خوب، همیشه جلوی آسیب رو نمیگیره.»
در آن لحظه، چیزی در چهرهٔ آرزو تغییر کرد. پلکهایش لرزید و دهانش باز شد.
«ولی من میخوام که آسیب بزنم.»
رها بود. صدایش تیز و آرام بود. به متین نگاه نمیکرد.
رها رو به متین گفت:
«تو همون کسی هستی که گفتی کنارم میمونی. گفتی هیچوقت بهم دروغ نگفتی. این حرف رو روی همون بام زدی؛ همون شبی که دستت رو دراز کردی و من گرفتمش. حالا معلوم شده تمام اون ماهها...» نفسش را بیرون داد. «اون کسی که گریه میکرد، اون کسی که تو رو دوست داشت و از من میترسید، همهش مینا بود. تو این رو میدونستی و وقتی من اونجا ایستاده بودم، فقط به اون یک نفر فکر میکردی. برای همین بود که میخواستی من نمیرم... نه بخاطر خودم.»
متین خواست چیزی بگوید.
«رها...»
رها بلند شد.
«نه. نمیخوام صدات رو بشنوم. فقط میخوام بدونی که نمیذارم آرزو جلوی چشمات خرد بشه. این رو هم بدون که اگه یک بار دیگه...»
صدای دیگری حرفش را قطع کرد:
«رها.»
صدا نرم و محتاط بود. مینا بود... رها همان لحظه خاموش شد. درون آرزو، نگاهشان به هم گره خورد؛ جایی که دکتر و متین نمیتوانستند آن را ببینند. بعد رها دوباره نشست و دستهایش شروع به لرزیدن کردند.
مینا آرام گفت:
«او حق داره. من هم حق ندارم چیزی بگم.»
متین به او نگاه کرد.
«مینا...»
مینا سرش را برگرداند.
«لطفاً نه. من پنج هفتهست که نمیخوابم، متین. فقط فکر میکنم آیا ارزشش رو داشت یا نه.»
آن شب، متین به خانهٔ مادرش رفت و برنگشت.
آرزو در خانهٔ ساکت، دفترچهای را که روی میز باز مانده بود برداشت و بیآنکه بداند چرا، شروع به نوشتن کرد؛ نه برای مینا و نه برای رها. فقط برای کسی که احتمالاً صدایش را میشنید.
«من نمیدونم کیام. این رو سالهاست میگم و حالا بالاخره حقیقت داره. شما دو نفر هر کدوم چیزی دارید که من ندارم: خشم و شور. من چیزی دارم که شما ندارید: اینکه همه فکر میکنن من واقعیام. ولی من از شما دو نفر ساخته شدم و حالا شما دارید همهچیز رو ازم میگیرید. اون مرد منو دوست داشت. ولی حالا دیگه نداره. یا شاید من هیچوقت واقعاً دوستش نداشتم. شاید اونی که دوستش داره فقط میناست.»
کمی مکث کرد و ادامه داد:
«مینا، میدونم که تو بد نبودی. میدونم از اول هم بد نبودی. ولی لطفاً یه چیز رو بهم بگو: اگه من نبودم، اون تو رو انتخاب میکرد؟»
نامه را لای کتاب گذاشت و برای اولین بار در تمام آن ماهها، پیش از خوابیدن به آینه نگاه نکرد.