
در پارت قبل: رها بعد از خواندن نامهٔ مینا تا لبهٔ بام رفت و متین با حرف زدن او را از تصمیمش منصرف کرد. آرزو بستری شد. متین در راهرو مینا را دید که فقط یک جمله گفت: «ممنونم.»
بخش روانپزشکی بیمارستان در طبقهٔ چهارم بود؛ با راهرویی که بوی مواد ضدعفونیکننده و چای کمرنگ میداد و پنجرههایی که فقط تا نیمه باز میشدند. آرزو هفتهٔ اول را بیشتر در خواب گذراند؛ نه خواب سنگین ناشی از دارو، بلکه خوابی که انگار از سالها بیخوابی و خستگی در بدنش جمع شده بود. هر بار چشم باز میکرد، متین را کنار تخت میدید؛ با دفترچهٔ کوچکش که حالا دیگر نه برای ثبت علائم، بلکه برای نوشتن جملههایی بود که شب پیش به آرزو نگفته بود.
روز دهم، دکتر کیانی تمرینی را برای آرزو پیشنهاد کرد که پیش از آن هرگز انجام نداده بودند.
«میخوام ازتون بخوام چشمهاتون رو ببندید و خونهای رو تصور کنید. هر خونهای که به ذهنتون میاد. بعد ببینید چه کسانی در اون خونه حضور دارن.»
آرزو چشمهایش را بست.
خانهای دید، ساده، با راهپلهای چوبی و بوی چای. در طبقهٔ بالا اتاقی بود با میزی پر از کتاب و چراغی با نور زرد؛ اتاقی که در ذهنش به مینا تعلق داشت. در حیاط پشتی، جایی که دیوارهای کوتاهی داشت و درخت انجیری در گوشهاش روییده بود، رها نشسته بود؛ پشت به خانه، با بازوهایی که دور زانوهایش حلقه کرده بود.
آرزو آهسته گفت:
«اون اونجاست. توی حیاط. توی خونه نمیاد.»
دکتر پرسید:
«میخواید به طرفش برید؟»
«میترسم.»
«از اون؟»
آرزو مکث کرد.
«از اینکه ببینمش و فکر کنم تمام این سالها اشتباه درکش کرده بودم.»
دکتر ساکت ماند. چند دقیقه گذشت. آرزو در ذهنش آهسته از پلهها پایین رفت، در حیاط را باز کرد و کنار رها روی خاک نشست. رها سرش را بلند نکرد.
آرزو گفت:
«تو رو ندیده بودم. هیچوقت. فقط صدات رو از پشت سرم میشنیدم.»
رها با صدایی گرفته جواب داد:
«منم. تو... همیشه اینقدر کوچیک بودی؟»
«نمیدونم.»
رها خندید؛ خندهای کوتاه که ته آن گریه بود.
«فکر میکردم تمام این سالها دارم از چیزی بزرگتر از خودم محافظت میکنم.»
آرزو دستش را کنار دست رها گذاشت، بیآنکه لمسش کند.
«تو از من محافظت کردی. میدونم. مینا نوشته بود.»
رها گفت:
«اون همهچیز رو مینویسه.»
آرزو لبخند کمرنگی زد.
«و تو همهچیز رو حس میکنی.»
رها برای اولین بار سرش را بلند کرد و به او نگاه کرد.
«من دیگه نمیخوام بجنگم.»
«منم همینطور.»
در تصویر ذهنی آرزو، مینا پشت پنجرهٔ طبقهٔ دوم ایستاده بود. دستهایش را روی هم گذاشته بود. ظاهرش مرتب و آرام بود، اما چیزی در صورتش میلرزید. آهسته از پلهها پایین آمد و در ورودی حیاط ایستاد.
مینا رها را صدا زد:
«رها. من هرگز نخواستم تو رو پنهان کنم.»
رها جواب داد:
«دروغ نگو.»
مینا نفس عمیقی کشید.
«دروغ نیست رها»
رها لحظهای ساکت ماند.
«من کیان رو اذیت کردم.»
مینا جواب داد:
«بله.»
«و تو اجازه دادی.»
«بله.»
رها پرسید:
«پس هر دو...»
مینا آرام گفت:
«هر دو. باید ازش عذرخواهی کنیم. اگر روزی چنین فرصتی پیش اومد.»
مینا در تصویر ذهنی آرزو کمی دورتر، کنار درخت انجیر، نشست. در اتاق واقعی، دکتر کیانی در سکوت نفسش را آهسته بیرون داد. آرزو با چشمان بسته لبخند ضعیفی میزد و اشک آرام روی گونهاش میلغزید.
آن شب، آرزو نامهای برای کیان نوشت؛ بیآدرس و بیشماره. در آن نوشت:
«من نمیدونم کجایی. شاید این نامه هیچوقت به دستت نرسه. ولی میخوام بدونی چیزی که باهاش روبهرو بودی، تو رو اذیت کرد چون بدجنس بود؟ نه. چون دو بخش از یک وجود با هم درگیر بودن و هر دو میترسیدن. اگر این ماجرا هنوز زخمی روی تو باقی گذاشته، فقط میخوام بدونی تقصیر تو نبود.»
نامه را در پاکتی گذاشت و در کشوی پاتختی کنار تخت قرار داد.
چند روز بعد، متین با نامهای تازه آمد. سامان چند خط نوشته بود و آن را از زیر در خانهشان به داخل انداخته بود. نوشته بود که به شهر دیگری میرود تا پیش برادرش زندگی کند. آخرین جملهاش این بود:
«اگه او پرسید من کجا رفتم، بگید رفتم تا بتونم خوب بمونم، نه اینکه ترکش کنم.»
آرزو نامه را بیحرف به رها داد. رها که آن لحظه کنترل را به دست گرفته بود، آن را آرام خواند و بعد گفت:
«او مرد خوبی بود.»
فقط همین.
آرزو پس از پنج هفته مرخص شد. بهار نزدیک بود و خانهشان، بعد از آن همه ماه، دوباره بوی غذا میداد. خواهرش نگار برای دیدنش آمد و بیآنکه چیزی بگوید، چند دقیقه او را در آغوش گرفت. خانم نسرین زنگ زد و گفت دلش برایش تنگ شده؛ شاید آرزو بتواند دوباره صبحها چند ساعت به آرایشگاه بیاید. آرزو هفتهای دو بار نزد دکتر کیانی میرفت و ماهی یک بار هم برای بررسی وابستگی به مواد به مرکز تخصصی مراجعه میکرد.
رها همان روز اول گفت:
«من نمیخوام کسی بالای سرم باشه.»
اما روز سوم خودش آمد و روی صندلی نشست.
«خب. بگو چیکار باید کرد.»
قاعدهای که دکتر دربارهٔ رضایت و رابطه توضیح داده بود، هنوز پابرجا بود: هیچکس نباید رضایت یک حالت هویتی را به جای رضایت دیگری در نظر بگیرد. متین و آرزو هر دو میدانستند که رضایت آرزو به معنای رضایت رها یا مینا نیست و برعکس. بااینحال، رعایت این قاعده میان آنها فاصلهای ایجاد کرده بود. شبها کنار هم میخوابیدند، بیآنکه کسی دست دراز کند.
و پنجشنبهها، مینا برمیگشت.
دانشگاه هنوز بخشی از برنامهاش بود. آرزو با این موضوع موافقت کرده بود. حتی گاهی صبح پنجشنبه، با حالتی آرام و کمی کنجکاو، رو به آینه میگفت:
«برو.»
اما عصرها، وقتی متین از سر کار برمیگشت، چیزی در خانه تغییر میکرد. چای آماده بود. دفترچهای روی میز باز مانده بود و نیمساعتی که از ساعتهای مینا باقی میماند، مثل پلی باریک میان دو نفر بود که هنوز نمیدانستند به کجا میرسند.
یک پنجشنبهٔ اواخر فروردین، باران میبارید. مینا از دانشگاه برگشت؛ موهایش خیس بود و دفترچهای پر از یادداشت در دست داشت. متین در را باز کرد و هر دو لحظهای بیحرکت ماندند.
مینا گفت:
«من چیزی دارم که باید بگم. نمیدونم چطور.»
متین جواب داد:
«بگو.»
مینا نگاهش را پایین انداخت.
«من دوستت دارم.»
متین چیزی نگفت. دستهایش کنار بدنش آویزان ماندند.
مینا ادامه داد:
«میدونم که نباید... میدونم که آرزو همسر شماست. میدونم چه اتفاقی میافته اگر او بفهمه. ولی من هر هفته، از یک پنجشنبه تا پنجشنبهٔ بعد، فقط برای همین نیمساعت زندهام. باید این رو بگم، حتی اگر حق گفتنش رو نداشته باشم.»
متین به او نگاه کرد؛ به چهرهای که چهرهٔ همسرش بود و در عین حال، متعلق به کسی دیگر. آنچه ماهها در دلش فرو خورده بود، بالا آمد.
«من هم.» صدایش شکست. «من هم همین حس رو دارم و از خودم متنفرم.»
مینا پرسید:
«چرا؟»
متین دستش را روی صورتش کشید.
«چون وقتی تو رو میبینم، نه از ترس و نه از روی وظیفه، برای اولین بار از کسی چیزی میخوام. من برای آرزو اومدم؛ برای زنی که با من آشنا شد و خندهاش رو دوست داشتم. و حالا...» مکث کرد. «نمیدونم الان کدومتون رو دوست دارم. ولی میدونم که بیشتر از آرزو، تو رو دوست دارم. این بدترین حرفیه که میتونم بزنم.»
مینا نزدیکتر آمد.
«قاعدهٔ دکتر میگه رضایت کسی که در اون لحظه حضور داره، باید روشن و مشخص باشه. من مینا هستم. خودم رو میشناسم و میدونم چی میخوام.»
متین با تردید پرسید:
«ولی آرزو...»
مینا نگاهش را پایین انداخت.
«او خوابیده. خسته بود. من ازش نپرسیدم.»
این جمله باید همان لحظه کافی میبود. باید متین را عقب میکشید. اما در آن خانه، زیر صدای باران و پس از ماهها تنهایی، دو نفر که هر دو معنای تنهایی را میدانستند، به هم نزدیک شدند؛ بیآنکه فرصت بیشتری برای فکر کردن به پیامدهای تصمیمشان بدهند.
آن شب اتفاقی افتاد که هیچکدام از آنها بعدها نمیتوانستند بهسادگی نامی برایش پیدا کنند. فقط یک چیز روشن بود: هر دو، حتی همان لحظه، میدانستند که از قاعده فقط ظاهرش را رعایت کردهاند.
صبح، آرزو با حسی عجیب بیدار شد. رختخواب مرتب بود، اما متین آنجا نبود. در آشپزخانه چای دم شده بود و دو فنجان روی میز قرار داشت. یکی خالی بود. دفترچهٔ مینا باز مانده بود و فقط سه کلمه در حاشیه، با مداد نوشته شده بود:
«ببخش. دوستش دارم.»
آرزو نوشته را خواند.
در آینهٔ راهرو، پشت سرش، لبخندی دید که متعلق به خودش نبود.