
در پارت قبل: بعد از آن صحبتها، متین به خانهٔ مادرش رفت. مینا کتابها را روی میز پذیرایی چید و نامهٔ بلندش را لای آنها گذاشت. در جایی از تاریکی، چیزی بیدار شد.
خانهٔ مادر متین، در محلهای قدیمی، بوی نان و عطر مریمگلی میداد. خانم فریده، زنی که پنجاه سال تنهایی را با سکوتی سنگین و دستهایی مهربان پشت سر گذاشته بود، چیزی نپرسید. فقط چای ریخت، بشقابی نان و پنیر گذاشت و کنار پنجره نشست.
«با آرزو دعوات شد؟»
متین فنجان را به لب برد.
«نه. با خودم.»
خانم فریده نگاهش کرد.
«از وقتی بچه بودی همینطور بودی. هر وقت چیزی میترسوندت، ساکت میشدی و میرفتی یه گوشه.»
متین لبخند ضعیفی زد.
«اینبار فقط ترس نیست.»
«پس چیه؟»
متین نمیدانست چه بگوید. گوشیاش را از جیب درآورد؛ همانطور که شبهای اخیر چند بار این کار را کرده بود. برنامهٔ دوربین را باز کرد. دکتر گفته بود فقط در شرایط ضروری از آن استفاده کند، اما او نمیتوانست چشم از آن بردارد.
صفحه روشن شد. پذیرایی در نور کم دیده میشد؛ مبل، میز و زنی که کتابها را روی میز میچید. متین از شیوهٔ ایستادنش او را شناخت: حرکت دقیق و آهستهٔ دستها. مینا بود.
نفسی کشید و خواست گوشی را کنار بگذارد، اما در همان لحظه متوجه تغییری در تصویر شد. زنی که تا چند لحظه پیش کتابها را مرتب میکرد، دست از کار کشید. برای مدتی بیحرکت ماند و بعد سرش را بالا آورد. حالت چهرهاش عوض شده بود. شانههایش افتاده بود و نگاهش به میز دوخته شده بود؛ به کتابهایی که همیشه از آنها بدش میآمد.
رها کنترل بدن را به دست گرفته بود.
متین دستهایش را روی میز مشت کرد. دوربین همچنان همان یک نفر را نشان میداد؛ همان بدن، با رفتاری متفاوت.
رها چند قدم به میز نزدیک شد. یکی از کتابها را برداشت و ورق زد. نامهای از میان صفحهها بیرون افتاد؛ همان نامهٔ بلندی که مینا قصد داشت پیش از آشکار کردن حقیقت، رها را برای خواندنش آماده کند.
متین از جا بلند شد. صندلی روی کاشیها کشیده شد و مادرش سر بلند کرد.
«چی شده؟»
متین گوشی را برداشت.
«باید برگردم.»
رها نامه را میخواند. متین دید که کاغذ در دستش میلرزد. دید که مینشیند، بلند میشود و دوباره مینشیند. وقتی به آخر نامه رسید، دستش را روی دهانش گذاشت و برای مدتی بیحرکت ماند. بعد کاغذ را مچاله کرد و محکم روی زمین کوبید.
رها با دو دست کتابها را از روی میز کنار زد. صفحهها پخش شدند و جلدها روی زمین افتادند. یکی از کتابها را برداشت و از وسط پاره کرد. فریاد میزد و متین صدایش را نمیشنید، اما از حرکت لبهایش میتوانست حدس بزند چه میگوید:
«تو. همیشه تو. تو همهچیز رو از من گرفتی.»
بعد ناگهان ایستاد. نفسهای تندش از حرکت شانههایش پیدا بود. چند لحظه بعد، با آرامشی هولناک، صاف ایستاد و به دوربین نگاه کرد.
مستقیم. با همان نگاهی که متین بارها دیده بود.
یک لحظه فقط نگاه کرد. بعد لبهایش حرکت کرد. این بار کلمات را آهسته و شمرده گفت؛ انگار میخواست کسی بتواند از روی لبهایش بخواند:
«نمیخوام کسی نگران باشه.»
و از قاب دوربین بیرون رفت.
متین دیگر منتظر نماند. گوشی را در جیب گذاشت، کتش را برداشت و بیخداحافظی به سمت راهپله دوید.
در راه، با دستی که میلرزید، شمارهای گرفت. سامان بلافاصله جواب داد.
«سامان، من متینام. تو خونهای؟»
«بله. چی شده؟»
«رها... فکر میکنم میخواد به خودش آسیب بزنه. من تا ده دقیقهٔ دیگه میرسم. تو برو سراغش، ولی تنها نرو بالا. توی پاگرد طبقهٔ سوم بمون و به ۱۱۵ زنگ بزن.»
مکثی کوتاه کرد و بعد گفت:
«باشه. دارم میرم.»
متین گوشی را قطع کرد. شیشهٔ ماشین را پایین کشید و برای اولین بار در عمرش، بلند از خدایی که دقیقاً نمیدانست چیست، خواست کمی بیشتر به او وقت بدهد.
باد آن شب از شمال میوزید و هوا بوی برف داشت.
متین از آخرین پلهٔ بام بالا رفت و نفسنفسزنان به در فلزی رسید. در نیمهباز بود. سامان، همانطور که قول داده بود، در پاگرد طبقهٔ سوم ایستاده و با اورژانس صحبت میکرد. صورتش از ترس رنگپریده بود. متین با دست به او اشاره کرد که همانجا بماند و بعد وارد بام شد.
بام وسیع و خالی بود. چراغهای شهر دورتر از همیشه به نظر میرسیدند. آنتنها و کپسولهای گاز در تاریکی مثل سایههایی آرام ایستاده بودند. رها کنار لبه، رو به شهر نشسته بود.
پاهایش را از دیوارهٔ کوتاه آویزان کرده بود. کتی نپوشیده بود و موهایش در باد پریشان شده بودند. سیگاری میان انگشتانش میسوخت، اما آن را نمیکشید؛ فقط نگه داشته بود، انگار بیشتر برای داشتن چیزی در دست.
متین جلوتر نرفت. صدای قدمهایش را عمداً بلند کرد تا او را غافلگیر نکند.
«رها.»
سر او کمی تکان خورد، اما برنگشت.
«تو چرا اینجایی؟»
متین پاسخ داد:
«دوربین رو دیدم.»
رها لبخندی بیرمق زد.
«آه. پس کار میکنه.»
متین فقط یک قدم جلو رفت.
«میخوام باهات حرف بزنم. نه از این فاصله، ولی همینجا هم میایستم، اگه بخوای.»
«نمیخوام.»
متین همانجا ایستاد.
«باشه. من نمیرم.»
سکوت برقرار شد. فقط صدای باد و ماشینهایی که در خیابانهای دوردست حرکت میکردند، شنیده میشد. رها سیگار را از دستش رها کرد. آتش آن در تاریکی پایین رفت و محو شد. متین حرکتی نکرد.
رها گفت:
«نامه رو خوندم. همهش رو. میدونی چی بود؟»
متین آرام جواب داد:
«نه.»
«اینکه من اونقدر مهم نبودم که کسی از اول ازم بپرسه چی میخوام. اینکه من فقط یه چیزی بودم که باید توی جای درستش نگه داشته میشد. اول اون، بعد تو، بعد دکتر.» کمی خندید. «حتی کیان. اون هم نمیدونست با کی حرف میزنه.»
متین نامش را صدا زد:
«رها...»
رها ادامه داد:
«میدونی چند سال هر شب، تمام ساعتهایی رو که بیدار بودم، صرف این کردم که چیزی رو نگه دارم؟ هیچکس بهم نگفت میتونم بایستم و استراحت کنم.»
متین صدایش را پایین آورد.
«اونا حق نداشتن.»
رها پرسید:
«کیا؟»
«همه. من، دکتر، مینا. حتی آرزو. ما همه فقط فکر کردیم راهی پیدا کنیم که تو رو مهار کنیم. هیچکس نپرسید تو برای ما چهکار کردی.»
رها آهسته سرش را برگرداند. چشمهایش در نور دور شهر سرخ به نظر میرسیدند.
«کسی نپرسیده بود.»
متین نفس عمیقی کشید.
«حالا میپرسم. تو چی میخوای، رها؟ نه اون چیزی که ما میخوایم. خودت چی میخوای؟»
رها مدتی ساکت ماند. دستهایش را روی لبهٔ سرد دیوار فشرد.
«میخوام دیگه خسته نباشم.»
«میدونم.»
«نمیدونی.»
متین سرش را پایین انداخت.
«نه، نمیدونم. ولی نمیخوام خسته باشی و نمیخوام بمیری. اگه درمان یعنی نبودن تو، من خودم توش شرکت نمیکنم. این رو به دکتر میگم. هدف این نیست که تو غیب بشی. هدف اینه که دیگه مجبور نباشی تنهایی بجنگی.»
رها سرش را پایین انداخت. شانههایش میلرزید.
«تو دروغ میگی.»
متین گفت:
«نه. من هیچوقت بهت دروغ نگفتم.»
رها نگاهش کرد.
«دربارهٔ برگشتن مینا...»
متین مکث کرد.
سکوت طولانی شد. بعد رها چیزی گفت که متین تا آخر عمرش به یاد میآورد. صدایش آهسته و شبیه صدای دختربچهای دهساله بود:
«من فقط میخواستم یکی بمونه.»
متین دستش را جلو برد؛ کف دستش باز بود، اما نزدیکتر نشد.
«من اینجام. موندم. دستم رو بگیر.»
رها به دست او نگاه کرد. مدتی گذشت که برای متین به اندازهٔ یک عمر طول کشید. بعد چیزی در صورت رها تغییر کرد؛ انگار بخشی از او میخواست بماند و بخشی دیگر هنوز رفتن را تنها راه ممکن میدانست.
چشمهایش بسته شد.
وقتی دوباره باز شدند، نگاهش نرمتر بود؛ نگاه کسی که هنوز نمیداند کجاست.
«متین؟»
آرزو بود. چشمش به پاهای آویزانش افتاد، به تاریکی زیر آنها و بعد به دست متین.
«من... من اینجا چیکار میکنم؟»
متین آرام گفت:
«بیا اینجا. دستم رو بگیر. فقط دستم رو.»
آرزو بلند شد و دست او را گرفت. از دیواره پایین آمد. زانوهایش توان نگه داشتن وزنش را نداشتند و متین او را در آغوش گرفت. همان لحظه صدای آژیر از خیابان بلند شد؛ نزدیک و نزدیکتر.
آرزو در آغوش متین آهسته پرسید:
«او... خودش رو نکشت؟»
«نه.»
پشت سرشان، در بام باز شد و سامان همراه دو امدادگر وارد شد. چهرهاش چنان سفید شده بود که انگار تمام خون بدنش را از دست داده بود. به آرزو نگاه نکرد؛ فقط برای لحظهای کوتاه چشمهایش را بست.
آن شب، تا صبح، در بخش اورژانس، دکتر کیانی در راهرو کنار متین ایستاد.
«کاری که امشب کردید، از چند جلسهٔ درمانی من هم ارزشمندتر بود. اما این پایان ماجرا نیست. آرزو به مراقبت جدی نیاز داره و شما هم همینطور.»
متین سر تکان داد. دستهایش هنوز میلرزیدند.
دکتر ادامه داد:
«بستریاش میکنیم. چند هفته. برای اینکه آرزو بتونه در محیطی امن استراحت کنه و بدون ترس از خودش، دوباره به وضعیت باثباتتری برگرده.»
وقتی آرزو را روی برانکارد به سمت آسانسور میبردند، متین کنارش راه میرفت. دستش را رها نکرده بود. ناگهان آرزو سرش را برگرداند و به او نگاه کرد.
نگاهش، نگاه آرزو نبود.
برای دو ثانیه، فقط دو ثانیه، نگاهی آرام و عمیق در چهرهاش پیدا شد. مینا...؟ لبهایش تکان خوردند.
«ممنونم.»
و بعد، همانطور که آمده بود، رفت.
متین میان راهرو ایستاد؛ با دستی که هنوز شکل دست او را به یاد داشت. میدانست آن «ممنونم» از طرف چه کسی بود. میدانست چیزی در سینهاش نشسته که دیگر نمیتواند وانمود کند وجود ندارد.