
در پارت قبل: آرزو از صحبت با سامان فهمید رها با او بوده و او را شبیه کسی میدید که «اذیتش کرده». رها در جلسهٔ درمان گفت «من فقط خستهام» و دکتر کیانی برنامهٔ ایمنی گذاشت. متین، بیآنکه به کسی بگوید، شبها به پنجشنبهها فکر میکرد.
پس از جلسهٔ اضطراری، نامهٔ مینا آمد. بلندتر از همهٔ یادداشتهای قبلی بود؛ روی چند برگهٔ تاشده، با همان خط ایستاده و منظم. آرزو آن را نیمهشب، در آشپزخانه و زیر نور کمرمق چراغ خواند.
«آرزوی عزیز،
میدانم ماههاست میپرسی رها از چه چیز میترسد و من چرا پنهان میشوم. فکر میکنم وقتش رسیده تمام داستان را بنویسم؛ نه برای اینکه بخشیده شوم، بلکه برای اینکه تو بتوانی بفهمی کجا ایستادهای.
هشت سال پیش، تو نوزدهساله بودی. در یک مغازهٔ کوچک لوازم موسیقی کار میکردی. پسری آنجا بود به نام کیان. مدتی میآمد، ساعتها گیتارها را نگاه میکرد و در واقع به تو نگاه میکرد. تو از او ترسیدی، چون هرگز کسی به این شکل نگاهت نکرده بود. و همانجا رها از جایش برخاست.
رها کیان را دوست داشت، آرزو. این را از اول بدان. این فقط یک هوس نبود. او اولین کسی بود که با او بیهراس خندید؛ اولین کسی که او را نه بهخاطر لباس یا صدا، بلکه بهخاطر خودِ خودش خواست. رها آن زمان هنوز آنقدر تلخ نبود. او فقط میخواست دوست داشته شود.
و من از او خوشم نمیآمد.
دلیلش را هنوز هم دقیق نمیدانم. شاید چون او هیچوقت دربارهٔ چیزهایی که من میخواندم چیزی نپرسید. شاید چون وقتی آمدم و با او حرف زدم، لبخندی زد که به نظرم ملایمتر از آن بود که صادقانه باشد. شاید هم صرفاً چون میترسیدم اگر رها او را داشته باشد، دیگر چیزی از ما باقی نماند.
پس هر وقت رها میخواست به او نزدیک شود، من جلو میآمدم. بیآنکه بخواهم. وقتی دستش را میگرفت، من برمیگشتم و دستم را پس میکشیدم. وقتی میخواست از او بخواهد بماند، من آرام و سرد حرف میزدم. کیان، بیآنکه بداند، با دو نفر سروکار داشت: یکی گرم و دیگری یخ.
رها از این وضعیت خشمگین شد؛ نه از او، بلکه از من. اما چون مرا نمیتوانست ببیند، خشمش را سر او خالی میکرد. پیامهایی میفرستاد که نیمی از آنها عاشقانه بود و نیمی دیگر وحشتناک. شبها در خانهاش را میزد و بعد ناپدید میشد. یک بار جلوی دوستانش به او گفت دروغگوست. بار دیگر ساعتها گریه کرد و پرسید چرا ترکش نمیکند، و روز بعد گفت اگر بماند، کاری میکند که پشیمان شود. او میخواست کیان را نگه دارد و در عین حال مجازاتش کند. هر دو را با هم میخواست.
من همهٔ اینها را از درون میدیدم و کاری نمیکردم. این گناه من است. فکر میکردم اگر کیان برود، همهچیز آرام میشود.
کیان رفت. کمتر از سه ماه بعد، محل زندگیاش را عوض کرد، شمارهاش را تغییر داد و به هیچکدام از پیامها جواب نداد. آخرین چیزی که رها از او شنید، یک جمله بود: «نمیدانم با کدامیک از شماها صحبت کردم، ولی هیچکدامتان را نمیشناسم.»
بعد از آن، میان ما جنگ شد. رها مرا مقصر میدانست و من او را. هر کدام میخواستیم کنترل را به دست بگیریم و دیگری را کنار بزنیم. روزهایی بود که بدن ما سه بار در یک ساعت دستبهدست میشد. و تو، آرزو، که تمام آن مدت فقط تماشاگر بودی، ناگهان فهمیدی اگر آرام باشی، اگر ساده باشی، اگر چیزی نخواهی، هیچکس تو را نمیزند.
تو را از آن زمان ساختیم؛ هر دوی ما، بیآنکه بدانیم. تو سادهترین نسخهٔ ما بودی: بیعشق، بیخشم، بیخواسته. هر دوی ما، از ترس یا خستگی، تو را جلو فرستادیم و خودمان کنار رفتیم. رها در سایه ماند و من ناپدید شدم. نه برای اینکه بمیرم، بلکه برای اینکه دیگر کسی نتواند دربارهٔ من چیزی بداند.
سالها تو بودی. پنج سال بعد با متین ازدواج کردی و او هرگز نفهمید با زنی زندگی میکند که تمام تاریخ خودش را از دست داده است.
حالا رها دارد برمیگردد، چون سامان، با آن لحن آرام و سرگردانش، شبیه کیان است. من هم برگشتهام، چون دیگر نمیتوانم از چیزی که ساختهایم فرار کنم.
من نمیخواهم رها را ببخشم تا خودم بخشیده شوم. میخواهم یادش بیاورم که ما هر دو او را از دست دادهایم و هیچکدام کاری نکردیم.
مینا»
آرزو نامه را تا انتها خواند. وقتی تمام شد، بیرون روشن شده بود و او نمیدانست چقدر آنجا نشسته است. کاغذها در دستش خیس بودند و نمیفهمید اشکها متعلق به چه کسیاند.
بعدتر، در جلسهای که دکتر کیانی برایش ترتیب داده بود، گفت: «اسم او را به خاطر میآورم. کیان. یک شال سبز داشت.»
دکتر آهسته سر تکان داد و چیزی ننوشت. «حافظه گاهی با کمک نوشتهها برمیگردد.»
در راه برگشت، آرزو در خیابان ایستاد. برای اولین بار نه از رها میترسید و نه از مینا. فقط غمگین بود؛ برای پسری که شاید هنوز در جایی بیدلیل میترسید و برای دو زنی که در وجود او از هم جدا مانده بودند.
آن زمستان بیرحم بود. خانهای که چند ماه پیش در آن شامهای ساده خورده میشد و تلویزیون عصرگاهی روشن بود، حالا مثل کشتیای در میان موج، هر روز به سمتی کج میشد.
اول، آرایشگاه.
خانم نسرین، صاحب آرایشگاه، زنی چهلونهساله و پیگیر بود که سالها آرزو را مثل دختر خودش دوست داشت. یک صبح او را کنار کشید.
«آرزو جان، من نمیخوام قضاوت کنم. ولی سه هفتهست مشتریها شکایت میکنن. یکی گفت وسط کارش بلند شدی و رفتی. یکی گفت با لحن بدی حرف زدی. بعضی روزها هم که اصلاً نمیآیی.»
آرزو لبهایش را گزید. «من... مریضم. دارم درمان میشم.»
خانم نسرین دستش را گرفت. «من نگرانتم. ولی نمیتونم مغازه رو به خاطر نگرانیم از دست بدم.»
یک هفته بعد، رها با مشتریای روبهرو شد که دربارهٔ «دخترهایی که زیاد غر میزنند و زود میشکنند» حرفی زد. رها آنقدر سرد نگاهش کرد و آنقدر برنده جواب داد که زن گریان از مغازه بیرون رفت. آرزو وقتی به خودش آمد، خانم نسرین در را بسته بود و صورتش سرخ شده بود.
«برو خونه. فعلاً برو.»
آن «فعلاً» تا همیشه ماند.
دوم، خانواده.
خواهر آرزو، نگار، که از شهر دیگری به دیدنش میآمد، یک روز بیخبر سر رسید و دید خواهرش بیکار در خانه نشسته و با موهای ژولیده به دیوار خیره شده است. وقتی متین مجبور شد حقیقت را بگوید، نگار ساکت ماند. بعد بلند شد و آرام گفت: «تو چطور تونستی بذاری اینقدر پیش بره؟»
متین پیش از آنکه چیزی بگوید، فهمید این پرسش را فقط از او نمیپرسد.
«من هیچکدومتون رو نمیفهمم.» نگار به آرزو نگاه کرد. «اگه میخوای، بیا پیش من. اینجا داره از دست میره.»
آرزو سرش را بالا آورد. «میدونم. ولی اینجا خونهٔ منه.»
سوم، همسایهها.
داستانها از راهپلهها بالا میرفتند. یک روز کسی برگهای در صندوق نامهشان انداخته بود که روی آن جملهای کوتاه نوشته شده بود. متین با دیدن آن جمله به یاد کلمهٔ «رسوایی» افتاد. برگه را پاره کرد و دور انداخت، اما نتوانست جمله را از ذهنش بیرون کند.
چهارم، خود آرزو.
آنچه بیش از همه او را میترساند، جاهای خالی بود. یک بار روز یکشنبه را از دست داد و وقتی چشم گشود، سهشنبه بود. شبها صدای دعوایی را میشنید که از درون سرش میآمد؛ مثل مشاجرهٔ دو نفر در طبقهٔ بالا، با این تفاوت که در طبقهٔ بالای آنها هیچکس زندگی نمیکرد.
یک بار در حمام، دستهایش را جلوی صورتش گرفت و دید روی یکی با خودکار قرمز نوشته شده است: «دست از سر کتابها بردار.» و روی دیگری، با خودکار آبی نوشته شده بود: «دست از سر زندگیام بردار.»
هر دو نوشته با خط خودش بودند، اما هیچکدام را به یاد نمیآورد.
شب بعد از آن، متین دیگر نتوانست تحمل کند.
در آشپزخانه ایستاده بود؛ سرد و خسته، با دکمهٔ نیمهباز پیراهنش.
«بس کن، آرزو.»
«چی رو؟»
«این رو.» با دست به خانه اشاره کرد. «من نمیتونم شوهر سه نفر باشم. من دوستت دارم. ولی نمیدونم کدومتون رو. نمیدونم کی داره با من حرف میزنه. هر روز فکر میکنم دارم چیزی رو از دست میدم و نمیدونم چیه.»
آرزو نگاهش کرد. «من هم نمیدونم.»
«من هم یه آدمم.» صدایش شکست. «من هم دارم از بین میرم.»
متین نگفته بود که جملهٔ «من دوستت دارم ولی نمیدونم کدومتون رو» فقط نیمی از حقیقت است؛ نیم دیگرش را میدانست، اما جرئت نداشت آن را بلند بگوید.
آرزو دستهایش را روی میز گذاشت. چیزی میخواست بگوید، اما کلمهها در گلویش میشکستند. همان لحظه چشمهایش بسته شد.
وقتی بازشان کرد، مینا نگاهش میکرد.
«او حق دارد.»
متین سرش را بلند کرد. «مینا...»
«او حق دارد و من هم حق دارم این را بگویم. ما نمیتوانیم اینجا بمانیم و فقط منتظر باشیم اتفاق بدی بیفتد.» نفس عمیقی کشید. «رها بهزودی خواهد فهمید که من هستم. این را میدانم. بهتر است این خبر را از زبان خودم بشنود، نه از کتابها یا یادداشتها.»
«نه.» متین سر تکان داد. «نه الان. دکتر گفت...»
«دکتر گفت مراقب باشیم. من مراقبم.» مینا دستش را روی دست او گذاشت. فقط برای یک لحظه. هر دو بیحرکت ماندند. «ولی زندگیام را در اتاقی که درش را بستهاند، سپری نمیکنم.»
متین دستش را آهسته عقب کشید. وقتی به او نگاه کرد، فهمید چیزی را که از ماهها پیش میترسید ببیند، حالا در چشمهای مینا هم وجود دارد؛ چیزی که مینا هم نمیخواست دیده شود.
متین پشت کرد و به اتاق رفت. چند دقیقه بعد برگشت؛ کتی روی دوشش بود و کلیدها را در دست داشت.
«کجا میری؟»
«خانهٔ مادرم.» نگاهش را از او دزدید. «یک شب. فقط یک شب. نمیتونم... امشب نمیتونم.»
در بسته شد.
مینا مدتی به در خیره ماند. بعد با حرکتی کند، کتابها را یکییکی از کمد بیرون آورد و روی میز پذیرایی چید؛ مثل کسی که میخواهد پیش از رفتن، همهچیز را یک بار دیگر ببیند.
در عمق سرش، یا شاید در دل تاریکی، چیزی بیدار شد. نامه ای طولانی نوشت و لای کتاب گذاشت.