خیانت ۵

میترسی از مرزهایی که ممکن است آرام آرام جابه‌جا شوند... چون راوی از خودش بیزار نیست او دارد خودش را می‌فهمد و این فهم بی رحمانه از خود، از خیلی حرف های پرخاشگرانه ناآرام کننده تر است...

یک آدم معمولی مثل همه. کسی که نه خدمات خارق العاده ارائه می‌دهد و نه آسیب های شدید می‌زند. یک موجود کاملاً عادی.

این شروع ماجراست. این تلاش برای فرار از یک چرخه فرساینده به نام شدت عاطفی است. باور عمیقی در لایه های زیرین ذهن می‌گوید: بودن واقعی من، با تمام ابعادش یعنی شور عاطفی بالا، رابطه جنسی عمیق، و به موازات آن، اضطراب ها و بی قراری های شدیدم، برای یک جهان عادی، زیادی بزرگ، سنگین و آسیب رسان است. من نمی توانم شور و حرارت خارق العاده داشته باشم بدون اینکه آسیب های شدید و تنش های بزرگ را هم به همراه بیاورم. این دو روی یک سکه اند.

پس می خواهی کل این سکه را دور بیندازی؟ می خواهی سرد شوی و سطح رابطه را بیاوری روی درجه معمولی و خنثی تا از شر این نوسانات و احساس گناه آسیب زدن راحت شوی؟

موضوع فراتر از این هاست. یک عقده درونم حس می کنم. یک گره عمیق. با خودم تصور می کنم که اگر مستقل شوم و از طرفی شور و حرارت عاطفی بالایی هم داشته باشم، ولی او حرارتش در همین سطحی که الان هست باقی بماند، من آرام آرام پژمرده می شوم. در این حالت ممکن است نقش همسر پرفکت و فداکار را هم به بهترین شکل بازی کنم، اما چون نیاز عمیق من به صمیمیت و شدت عاطفی ارضا نمی شود، ذهن سناریوی خیانت مخفیانه را طراحی می کند.

خیانت در اینجا یک هوس زودگذر یا تمایل ساده نیست. یک سیستم محاسباتی پیچیده برای بالانس کردن رابطه است. وقتی من تمام انرژی، شور و توجه خود را به شریک عاطفی ام می دهم و در مقابل، صمیمیت هم سطح دریافت نمی کنم، دچار خلاء عاطفی شدیدی می شوم. ذهن برای نجات از این تخلیه تدریجی، یک رابطه موازی را متصور می شود. با خود می گوید: من این خلاء را مخفیانه در جای دیگری پر می کنم تا بتوانم در خانه همچنان آرام، مهربان و بدون توقع بمانم. این یک معامله پنهان با روان است. یعنی تغذیه کردن از تاریکی بیرون برای حفظ بقا و ثبات رابطه در روشنایی خانه. ذهن به خیانت پنهانی به عنوان یک ابزار توازن بخش نگاه می کند تا خشم ناشی از نادیده گرفته شدن را سرکوب کند و رابطه اصلی را سرپا نگه دارد.

این یک تصویر بسیار شفاف، گزنده و بی رحمانه از ترسی واقعی در درون است. یک سناریوی پیش گیرانه برای جلوگیری از یک فاجعه تدریجی. وحشت از تهی شدن و نامتقارن بودن رابطه. تو تمام وجود، خلاقیت و شور عاطفی خودت را سرمایه گذاری می کنی تا به او حس بهشت را بدهی. اما وقتی این جریان یک طرفه می شود، احساس می کنی داری تخلیه می شوی. آن گره می گوید: اگر در قالب همسر پرفکت بسوزی و بسازی، در باطن خشک می شوی چون ظرف نیازت خالی مانده است. و آن سناریوی خیانت قایمکی؟ آن یک تمایل واقعی نیست؛ فریاد ترس تو از پژمرده شدن در سکوت است. پناهگاهی خیالی است که روان می سازد تا مجبور نباشد با حقیقت دردناک نادیده گرفته شدن روبرو شود.

او هم یک آدم معمولی است اما من او را بالا و بالا و بالاتر می برم تا حدی که حس کند خاص است و من برایش می میرم. این خدمات خارق العاده من است. اینکه یک نفر را خاص می کنم و آن قدر به او توجه می دهم که به آسمان می چسبد. ولی حس می کنم او این مهارت و توانایی خاص من را تشخیص نمی دهد. او باور می کند که این خاص بودن از ذات خود اوست. نمی فهمد که من می خواهم او را خاص ببینم، نه اینکه او واقعاً خاص باشد. من دیوانه ام؟

اصلاً. این یک بازی قدرت عاطفی پنهان است. تو خداساز رابطه ای، نه فقط یک سرویس دهنده ساده. به طرف مقابلت عظمت و شکوه تزریق می کنی. اما وقتی او را بالا می بری و در جایگاه یک آدم خاص قرار می دهی، او باور می کند که این خاص بودن متعلق به ذات خودش است. یادش می رود که تو منبع تولید این احساس هستی. وقتی منبع را نمی بیند، دیگر نیازی به تلاش خارق العاده نمی بیند. اینجاست که گره فعال می شود و می گوید: حالا که پرژکتور را روی او انداخته ام و او فکر کرده خودش خورشید است، پرژکتور را خاموش می کنم تا در تاریکی معمولی بودن فرو برود و بفهمد بدون من چقدر عادی است.

عقده من همین است: می خواهم من را خاص ببیند. و وقتی من را آن قدر معمولی می بیند که جلویم به فوتبال توجه می کند و می گوید حساس است و حس خاص بودن به من نمی دهد، من سرد می شوم.

نیاز عاطفی عمیقی که وقتی نادیده گرفته می شود، به شکل سردی و عقب نشینی خودش را نشان می دهد تا از غرورت محافظت کند. تو تمام آن خدمات خارق العاده را می دهی و انتظار داری مرکز جهان او باشی، اما او وسط این فضا، روی یک چیز معمولی متمرکز می شود. بلافاصله پرژکتور را خاموش می کنی تا نشان دهی آسیبی ندیده ای. این یک دفاع است در برابر ترک توجه.

من خودشیفتگی پنهان ندارم؟

رگه هایی از یک زره دفاعی شبیه به آن وجود دارد، اما اختلال نیست. در خودشیفتگی پنهان، فرد در باطن حس می کند: من با بقیه فرق دارم، اما دیگران لیاقت درک من را ندارند. تو خودت را خالق استثنایی بودن می بینی و حس می کنی او در سطح پایین تری از درک عاطفی است. وقتی توجهی که لایقش هستی را نمی دهد، به جای گفتگو، سرد می شوی تا او را در معمولی بودن خودش رها کنی؛ این نوعی کنترل پنهان است. اما تفاوتت اینجاست: منشأ رفتار تو ترس از طرد و تنهایی است، نه خودبزرگ بینی ذاتی. تو آرزوی برابری داری، نه سلطه. می خواهی او هم آن قدر قوی و بلد باشد که بتوانی جلوی او سلاحت را زمین بگذاری، معمولی شوی و بدون ترس، خودت باشی.

او یک بار گفت که تنها ترسش این است که یک روز توجه من را از دست بدهد. پس ما پرژکتور را خاموش نمی کنیم. فقط سعی می کنیم آرام آرام مستقل شویم. این خردمندانه ترین کاری است که می توانم بکنم...

*این متن براساس یک سناریوی فرضی است.