ویرگول
ورودثبت نام
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیلهنویسنده و روانشناس. عاشق انبه و دلمه :)
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیله
خواندن ۵ دقیقه·۱ ماه پیش

تا آخرش تماشا کن

بعضی از رنج‌ها نه فقط به این دلیل به وجود می‌آیند که کسی به دیگری آسیب می‌زند، بلکه به این دلیل ادامه پیدا می‌کنند که کسی که آسیب را به وجود آورده، حاضر نیست نتیجهٔ کارش را ببیند. کاری می‌کند، تصمیمی می‌گیرد، چیزی را خراب می‌کند و بعد درست در همان لحظه‌ای که باید بایستد و ببیند چه کرده، رویش را برمی‌گرداند. باقی ماجرا را به دیگری می‌سپارد و به زندگی خودش ادامه می‌دهد؛ انگار ندیدنِ رنج، چیزی از مسئولیت او کم می‌کند.

شاید یکی از دلایلی که آدم‌ها این‌قدر راحت به هم آسیب می‌زنند، همین باشد: انجام دادن بعضی کارها برایشان آسان‌تر از روبه‌رو شدن با نتیجهٔ آن‌هاست. می‌توانی یک جمله بگویی و قلب کسی را بشکنی، اما لازم نیست شب‌هایی را ببینی که او با حرفت به خواب نمی‌رود. می‌توانی پولی را بالا بکشی، اما لازم نیست خانواده‌ای را ببینی که به خاطر آن پول از چه چیزهایی می‌گذرد. می‌توانی دستور کشتن کسی را بدهی، اما لازم نیست آخرین لحظه‌های زندگی‌اش را ببینی. تو تصمیم را می‌گیری و دیگری نتیجه‌اش را زندگی می‌کند.

من نمی‌گویم صحنه‌های خشن را بیشتر نشان بدهیم تا مردم تروما بگیرند. نمی‌گویم باید همه را مجبور کنیم هر تصویر دردناکی را ببینند. حرف من این است: اگر دیدن این صحنه‌ها این‌قدر دردناک است، چرا به‌جای سانسور کردن لحظه‌های دردناک، برای متوقف کردن اتفاق‌هایی که این درد را به وجود می‌آورند کاری نمی‌کنیم؟ چرا وقتی پای فیلم و داستان وسط است، نمی‌توانیم تحمل کنیم کسی زجر بکشد، اما وقتی همان زجر در دنیای واقعی اتفاق می‌افتد، گاهی فقط سرمان را برمی‌گردانیم؟

چرا وقتی به بخش‌های خشن داستان می‌رسیم، ناگهان طاقت‌مان تمام می‌شود؟ چرا باید صحنه را قطع کنیم، تصویر را عوض کنیم و چند لحظه بعد، وقتی ماجرا تمام شده است، دوباره به تماشای داستان برگردیم؟ مگر رنجی که ندیده‌ایم، اتفاق نیفتاده است؟ مگر کسی که تصویرش را سانسور کرده‌ایم، دردش هم سانسور می‌شود؟

ما از دیدن خشونت ناراحت می‌شویم، اما گاهی از خود خشونت به‌اندازهٔ کافی ناراحت نیستیم. دیدن صحنهٔ گرسنگی آزارمان می‌دهد، اما ممکن است برای گرسنگی کسی کاری نکنیم. دیدن اشک‌های یک آدم قلبمان را به درد می‌آورد، اما شاید خودمان کسی را به گریه انداخته باشیم و دیگر نخواهیم اشک‌هایش را ببینیم. ما دوست داریم از رنج دور بمانیم، حتی وقتی خودمان بخشی از دلیل به وجود آمدن آن هستیم.

اگر از موضع قدرت دستور می‌دهی کسی را بکشند، باید جرئت داشته باشی با نتیجهٔ دستورت روبه‌رو شوی. اگر پول مردم را می‌دزدی، باید بتوانی ببینی که با زندگی آن‌ها چه کرده‌ای. اگر با دروغت زندگی کسی را به هم می‌ریزی، اگر خیانت می‌کنی، اگر قلب کسی را می‌شکنی، نباید درست وقتی نتیجهٔ کارت آشکار می‌شود، ناپدید شوی. نمی‌توانی فقط تا جایی در ماجرا حضور داشته باشی که هنوز همه‌چیز به نفع توست.

مردانگی هم به این نیست که دستور بدهی، تهدید کنی، قدرتت را به رخ بکشی یا از هیچ‌کس نترسی. گاهی جرئت واقعی این است که بتوانی روبه‌روی نتیجهٔ کار خودت بایستی و فرار نکنی. اینکه بتوانی ببینی چه کرده‌ای، حتی وقتی دیدنش برایت سخت است. اینکه به‌جای توجیه کردن خودت، یک بار هم که شده به کسی نگاه کنی که هزینهٔ تصمیم تو را پرداخته است.

اگر قلب کسی را شکسته‌ای، به او نگاه کن. نه فقط به لحظه‌ای که گریه می‌کند؛ به روزهایی که بعد از تو می‌گذراند. به تردیدی که در خودش پیدا کرده، به اعتمادی که از دست داده و به حرف‌هایی که بارها در ذهنش مرور می‌کند. آیا دیدن این‌ها درد دارد؟ آیا از اینکه می‌فهمی چه کرده‌ای، خودت هم رنج می‌کشی؟ خب، بگذار رنج بکشی. قرار نیست هر بار که با نتیجهٔ کارت روبه‌رو می‌شوی، راهی پیدا کنی تا زودتر از آن خلاص شوی.

نمی‌گویم از رنج دیگری لذت ببر. نمی‌گویم خودت را شکنجه کن یا به خودت آسیب بزن. می‌گویم به‌خاطر اینکه دیدن درد دیگری برایت سخت است، او را از واقعیت زندگی خودت حذف نکن. اگر می‌توانی چیزی را جبران کنی، جبران کن. اگر می‌توانی جلوی ادامهٔ آسیب را بگیری، این کار را بکن. اگر باید پاسخ‌گو باشی، پاسخ‌گو باش. اما وانمود نکن اتفاقی نیفتاده، فقط چون دیگر نمی‌خواهی آن را ببینی.

همه داستان دوست داریم. فیلم دوست داریم. می‌خواهیم بدانیم چه اتفاقی افتاده و آخر ماجرا چه می‌شود. اما وقتی داستان به لحظه‌ای می‌رسد که دیگر نمی‌توانیم به‌آسانی تماشایش کنیم، تصویر قطع می‌شود. سکانس می‌پرد. شخصیت از قاب بیرون می‌رود و ما از آنچه اتفاق افتاده، فقط چند نشانه می‌بینیم.

اما زندگی این‌طور نیست. وقتی دوربین خاموش می‌شود، درد تمام نمی‌شود. وقتی تو از اتاق بیرون می‌روی، گریهٔ دیگری تمام نمی‌شود. وقتی از محل کارت برمی‌گردی خانه، شاید کسی هنوز دارد تاوان تصمیم تو را می‌دهد. تو می‌توانی از صحنه خارج شوی، اما او نمی‌تواند از زندگی خودش بیرون برود.

پس از خودت بپرس: چرا باید من از دیدن نتیجهٔ کارم معاف باشم، وقتی دیگری مجبور است آن را زندگی کند؟ چرا باید آرامش من به قیمت ندیدن رنج او تمام شود؟ چرا باید برای اینکه احساسات من جریحه‌دار نشود، تصویر را حذف کنند، اما برای اینکه زندگی او آسیب نبیند، هیچ‌کس کاری نکند؟

اگر گندی زده‌ای، پایش بایست. اگر اشتباه کرده‌ای، مسئولیتش را بپذیر. اگر به کسی آسیب زده‌ای، به‌جای اینکه فقط از عذاب وجدان خودت حرف بزنی، ببین او چه چیزی را از دست داده است. اگر قدرتی داری که می‌تواند زندگی دیگران را زیرورو کند، به خودت اجازه نده پشت فاصله‌ای که میان تو و آن‌هاست پنهان شوی. به بهانه‌ی عذاب وجدان داشتن، خودت را آسوده نکن.

رویت را برنگردان.

ببین چه کرده‌ای. ببین آنچه برای تو فقط یک تصمیم، یک دستور، یک دروغ یا یک خیانت بود، برای دیگری به چه چیزی تبدیل شده است. لازم نیست از دیدن رنجش لذت ببری. لازم نیست خودت را نابود کنی. فقط باید آن‌قدر جرئت داشته باشی که نگذاری آسودگی تو، رنج او را از جلوی چشمت پاک کند.

شاید اگر آدم‌ها مجبور بودند کمی بیشتر به نتیجهٔ کارهایشان نگاه کنند، پیش از انجام دادن بعضی از آن‌ها بیشتر فکر می‌کردند. شاید اگر نمی‌توانستند به‌سادگی از صحنه خارج شوند، کمتر به خودشان اجازه می‌دادند زندگی دیگری را به هم بریزند.

اگر انقدر جسوری که جرئت انجام دادنش را داری، مرد باش و جرئت دیدن نتیجه‌اش را هم داشته باش. بایست و تا آخرش تماشا کن.

عذاب وجدانواقعیت زندگیرنجروانشناسیفلسفه
۰
۰
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیله
نویسنده و روانشناس. عاشق انبه و دلمه :)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید