
وقتی میگوییم «ارگاسم»، معمولاً تصور میکنیم دربارهی یک اتفاق مشخص و تقریباً یکسان حرف میزنیم؛ چیزی که اگر برای یک نفر اتفاق افتاده باشد، باید برای دیگری هم کموبیش همان شکل را داشته باشد. اما کافی است پای تجربهی واقعی آدمها وسط بیاید تا این تصور فرو بریزد. ارگاسم برای همه یک چیز واحد نیست. شدت، مدت، محل احساس، تعداد موجها، کیفیت انقباضها و حتی احساسی که بعد از آن باقی میماند، میتواند از فردی به فرد دیگر و حتی از یک بار به بار دیگر در همان فرد متفاوت باشد.
ارگاسم موضعی؛ وقتی رهایی یک نقطه را درگیر میکند
بعضی ارگاسمها بسیار متمرکز احساس میشوند. فرد ممکن است احساس کند تمام اتفاق در ناحیهی تناسلی، لگن یا اطراف همان نقطه رخ میدهد؛ انقباضها مشخصاند، کوتاهاند و مرکز تجربه کاملاً قابل تشخیص است. انگار بدن یک نقطهی خاص را به مرکز تمام اتفاق تبدیل کرده است.
اما تجربهی بعضی افراد کاملاً متفاوت است. ممکن است انقباض از یک ناحیه شروع شود و بعد به شکم، رانها، کمر، قفسهی سینه یا حتی عضلات صورت و دستها کشیده شود. بعضی افراد از لرزش، گرما، موج یا احساس انتشار در سراسر بدن صحبت میکنند. به این نوع تجربه معمولاً full-body orgasm یا ارگاسم تمامبدنی گفته میشود.
البته بهتر است این دو را دو «نوع رسمی و کاملاً جدا» از ارگاسم تصور نکنیم. «موضعی» و «فولبادی» بیشتر توصیفی از نحوهی تجربه کردن ارگاسم هستند. ممکن است یک فرد معمولاً ارگاسمهای متمرکز داشته باشد و گاهی تجربهای بسیار گستردهتر پیدا کند. حتی ممکن است یک ارگاسم در ابتدا موضعی باشد و در چند ثانیهی بعد، احساس آن در بدن پخش شود.
پس ارگاسم واقعی کدام است؟
هیچ پاسخ واحدی وجود ندارد.
یک نفر ممکن است ارگاسم را مانند یک انفجار کوتاه و شدید توصیف کند؛ دیگری آن را موجی آرام اما عمیق بداند. برای یکی، انقباضهای عضلانی واضحترین بخش تجربهاند و برای دیگری، گرما، لرزش، سبک شدن بدن یا تغییر ناگهانی در حالت ذهنی مهمتر است.
حتی ممکن است دو نفر دقیقاً در یک شرایط مشابه، تجربههایی کاملاً متفاوت داشته باشند.
این تفاوت فقط میان زنان و مردان نیست. دو زن میتوانند ارگاسمهایی کاملاً متفاوت داشته باشند و دو مرد هم همینطور. حتی یک فرد نیز در طول زندگی، یا حتی در یک هفته، لزوماً همیشه یک نوع ارگاسم را تجربه نمیکند. خستگی، میزان برانگیختگی، نوع تحریک، تمرکز ذهنی، احساس امنیت، رابطه با شریک جنسی، استرس و وضعیت کلی بدن میتوانند کیفیت تجربه را تغییر دهند.
بنابراین شاید سؤال درست این نباشد که «ارگاسم باید چه شکلی باشد؟» بلکه بهتر است بپرسیم: بدن من یا بدن دیگری، رهایی را چگونه تجربه میکند؟
برانگیختگی، ارگاسم و انزال؛ سه اتفاق که یکی نیستند
یکی از اشتباهات رایج این است که برانگیختگی، ارگاسم و انزال را یک اتفاق بدانیم؛ در حالی که این سه مفهوم به هم مرتبطاند، اما یکی نیستند.
برانگیختگی مرحلهای است که بدن و ذهن وارد وضعیت پاسخ جنسی میشوند. میل و توجه جنسی افزایش پیدا میکند و بدن نیز تغییرات فیزیولوژیک مختلفی پیدا میکند.
ارگاسم نقطهی اوج این تجربهی جنسی و همراه با تغییرات شدید و معمولاً کوتاهمدت در احساس بدنی و فعالیت عضلانی است؛ همان چیزی که در زبان روزمره بیشتر از همه به عنوان «رسیدن» یا «ارضاشدن» میشناسیم.
اما انزال به خروج مایع منی مربوط میشود و از نظر مفهومی با ارگاسم یکی نیست. در بسیاری از مردان این دو تقریباً همزمان اتفاق میافتند و به همین دلیل در ذهن ما یکی شدهاند؛ اما میتوان میان این دو تمایز گذاشت. از طرف دیگر، ارگاسم زنان نیز لزوماً با خروج یک مایع به معنای انزال مردانه همراه نیست.
این تفکیک یک نتیجهی جالب دارد: ارگاسم الزاماً «خارج شدن چیزی» نیست.
و این دقیقاً ما را دوباره به بحث اصلی این مجموعه برمیگرداند.
چند ارگاسم؛ حتی پایان هم همیشه پایان نیست
تفاوت آدمها در اینجا هم تمام نمیشود. بعضی افراد میتوانند در فاصلهی کوتاهی چند ارگاسم را تجربه کنند. در مقابل، بسیاری از مردان پس از ارگاسم وارد دورهای میشوند که بدن برای مدتی به تحریک جنسی پاسخ کمتری میدهد؛ دورهای که به آن دورهی مقاومتی گفته میشود.
این تفاوت هم نشان میدهد که بدن انسان یک دستگاه با برنامهی ثابت نیست. بدنها الگوهای متفاوتی دارند و حتی یک بدن واحد هم همیشه طبق یک الگوی دقیق رفتار نمیکند.
برای همین، شاید بهتر باشد از تصور یک «ارگاسم استاندارد» فاصله بگیریم. ارگاسم میتواند کوتاه یا طولانی، متمرکز یا گسترده، منفرد یا چندباره، شدید یا ملایم باشد و تجربهی روانی همراه آن نیز میتواند تغییر کند.
اما در نهایت، چه چیزی میان این همه ارگاسم مشترک است؟
اینجاست که ارگاسم دوباره به بحثی که در سه نوشتهی قبلی دنبال کردیم وصل میشود.
ما دربارهی عطسه، گریه، خنده، ادرار، مدفوع، قلنج، ماساژ و انواع دیگر رهایی صحبت کردیم. گفتیم که اینها از نظر زیستشناختی یک اتفاق نیستند، اما میتوانند در سطح تجربه، الگویی مشابه داشته باشند: افزایش یک وضعیت، رسیدن به آستانه، وقوع یک تغییر و سپس پایین آمدن فشار یا بازگشت بدن به وضعیت دیگری.
ارگاسم هم میتواند در همین چارچوب دیده شود.
بدن وارد برانگیختگی میشود. تنش و تحریک افزایش پیدا میکند. این وضعیت به نقطهای میرسد که دیگر قرار نیست برای همیشه ادامه پیدا کند. سپس ارگاسم اتفاق میافتد و بعد از آن، بدن وارد وضعیت دیگری میشود؛ وضعیتی که برای بسیاری از افراد با آرامش، شل شدن عضلات، کاهش برانگیختگی و احساس رهایی همراه است.
پس شاید مهمترین ویژگی ارگاسم نه محل آن باشد، نه شدت آن و نه حتی شکل دقیق انقباضهایش.
شاید مهمترین ویژگیاش تغییر وضعیت باشد.
و این ما را به سؤال بزرگتری میرساند:
اگر ارگاسم در بدنهای مختلف میتواند اینهمه شکل متفاوت داشته باشد، پس شاید چیزی که همهی این تجربهها را به هم وصل میکند، «شکل» ارگاسم نباشد؛ بلکه همان چیزی باشد که بعد از آن اتفاق میافتد: رهایی.
شاید ارگاسم فقط یک تجربهی لذتبخش نباشد. شاید یکی از پیچیدهترین زبانهایی باشد که بدن برای گفتن یک جمله ساخته است:
«دیگر لازم نیست این تنش را نگه دارم.»