ویرگول
ورودثبت نام
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیلهنویسنده و روانشناس. عاشق انبه و دلمه :)
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیله
خواندن ۴ دقیقه·۱ ماه پیش

آخرین قلمرو انسان

هوش مصنوعی در حال بلعیدن بخش بزرگی از قلمرو ذهن انسان است. چیزی که زمانی «هوش انسانی» نامیده می شد، حالا به کالایی ارزان، سریع و در دسترس تبدیل شده است. الگوریتم ها فلسفه می بافند، روان انسان را تحلیل می کنند، همدلی نشان می دهند و برای پیچیده ترین مسائل ذهنی راه حل ارائه می دهند. در چنین بازاری، دانش و توانایی ذهنی انسان دیگر مانند گذشته یک امتیاز رقابتی نیست. ماشین می تواند بسیاری از این کارها را سریع تر، دقیق تر و ارزان تر انجام دهد.

اما درست در همین جا، یک ایراد مهم شکل می گیرد: هوش مصنوعی، با وجود تمام توانایی هایش، فاقد بدن است.

ماشین می تواند درباره تن حرف بزند، اما خودش تن ندارد. می تواند درباره عشق، تنهایی، درد یا صمیمیت توضیح بدهد، اما نمی تواند جای حضور فیزیکی یک انسان را بگیرد. نمی تواند گرمای پوست، لرزش دست، وزن بدن، بوی انسان یا ضربان قلب دیگری را تجربه کند. این شاید یکی از معدود قلمروهایی باشد که هنوز به طور کامل به ماشین واگذار نشده است.

بنابراین ممکن است در آینده، هرچه ذهن انسان بیشتر با ماشین رقابت را از دست بدهد، بدن ارزش بیشتری پیدا کند.

ما به نوعی «بازگشت به بدن» نزدیک می شویم؛ نه به این معنا که انسان باید از فکر کردن دست بکشد، بلکه به این معنا که ارزش چیزهایی که قابل جایگزینی با اطلاعات و پردازش نیستند، بیشتر خواهد شد. وقتی اطلاعات فراوان و ارزان می شود، حضور واقعی و فیزیکی می تواند به یک کالای کمیاب تبدیل شود.

در چنین شرایطی، رابطه انسانی نیز ممکن است بیش از گذشته به سمت تجربه مستقیم حضور حرکت کند. کلمات، تحلیل ها و توصیه ها دیگر تنها شکل ارتباط نخواهند بود. در کنار آنها، چیزهایی قرار می گیرند که ماشین نمی تواند به سادگی جایگزینشان شود: در آغوش گرفتن، دست گرفتن، کنار کسی نشستن، تماس فیزیکی و احساس حضور واقعی یک انسان دیگر.

شاید به همین دلیل، در آینده ارزش یک انسان کمتر به مقدار اطلاعاتی که در ذهن خود دارد وابسته باشد و بیشتر به کیفیت حضوری که می تواند ایجاد کند. اگر ماشین بتواند بهتر از ما فکر کند، شاید انسان مجبور شود چیزی را جدی تر بگیرد که ماشین هنوز نمی تواند به جای او انجام دهد: زندگی کردن در یک بدن.

این تغییر می تواند حتی مفهوم بعضی از خدمات انسانی را نیز دگرگون کند. برای مثال، ممکن است بخشی از نیاز ما به ارتباط دیگر از طریق دریافت پاسخ و راهکار نباشد، بلکه از طریق تجربه حضور دیگری تامین شود. چیزی که یک انسان از انسان دیگر می گیرد، همیشه یک اطلاعات یا یک راه حل نیست. گاهی فقط حضور اوست؛ اینکه کسی واقعا کنار ما باشد، صدایمان را بشنود، دستمان را بگیرد یا در سکوت کنارمان بماند.

از این زاویه، بدن آخرین قلمرو ای است که به سادگی نمی توان آن را به یک الگوریتم تبدیل کرد.

هرچه تکنولوژی بیشتر به فضای ذهن، زبان، حافظه و تصمیم گیری وارد شود، اهمیت تجربه های فیزیکی بیشتر به چشم خواهد آمد. ما ممکن است در جهانی زندگی کنیم که ماشین ها بخش بزرگی از کارهای ذهنی را انجام می دهند، اما هنوز برای لمس کردن، بغل کردن، کنار کسی خوابیدن، احساس گرمای بدن دیگری و تجربه حضور واقعی او به انسان دیگری نیاز داریم.

این به معنای آن نیست که همه مشکلات روانی با تماس فیزیکی حل می شوند یا گفتگو و تفکر دیگر اهمیتی ندارند. مسئله چیز دیگری است: انسان فقط یک ذهن نیست. ما بدن داریم و بخش مهمی از تجربه انسانی از همین بدن عبور می کند. اضطراب، آرامش، دلبستگی، امنیت، میل و صمیمیت فقط مفاهیم ذهنی نیستند؛ آنها در بدن نیز تجربه می شوند.

شاید به همین دلیل، هرچه جهان دیجیتال تر می شود، نیاز ما به تجربه های واقعی و جسمانی بیشتر شود. در جهانی که می توان با یک ماشین ساعت ها گفتگو کرد و پاسخ هایی گرفت که گاهی از پاسخ انسان ها دقیق ترند، حضور فیزیکی یک انسان می تواند معنای تازه ای پیدا کند.

ما دوباره با مسئله ای قدیمی روبه رو می شویم: اگر ماشین بتواند بیشتر کارهای ذهن ما را انجام دهد، چه چیزی باقی می ماند که انسان را از ماشین متمایز کند؟

یکی از پاسخ ها می تواند بدن باشد.

نه بدن به عنوان یک کالا برای مصرف، بلکه بدن به عنوان محل تجربه انسانی. جایی که درد، لذت، خستگی، تماس، گرما، ترس و آرامش اتفاق می افتند. جایی که انسان نه به عنوان مجموعه ای از اطلاعات، بلکه به عنوان یک موجود زنده حضور دارد.

شاید آینده، برخلاف چیزی که تصور می کنیم، فقط آینده هوش نباشد. شاید همزمان آینده بدن هم باشد.

هرچه ماشین ها بیشتر به قلمرو ذهن وارد شوند، انسان ممکن است دوباره ارزش چیزی را کشف کند که قرن ها از آن فاصله گرفته بود: حضور واقعی در یک بدن، در کنار بدن دیگری. این شاید آخرین مرزی باشد که میان انسان و ماشین باقی می ماند؛ مرزی که نه با اطلاعات، بلکه با تجربه مستقیم زندگی تعریف می شود.

انسانهوش مصنوعیروانشناسیتمدنزندگی
۰
۰
سیده فاطمه سید شازیله
سیده فاطمه سید شازیله
نویسنده و روانشناس. عاشق انبه و دلمه :)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید