
شباهتش را با باد احساس می کنم
بله. او شبیه باد است
وجودش؛
صدای آدم را می لرزاند
و شاید گاهی قلب آدم را...
عطر او را حس می کنم
هرچند هیچ گاه با حواس پنج گانه هم لمسش نکرده باشم
می دانی؟، با خودم می گویم حتما باید چنین عطری داشته باشد
اما که می داند؟
باد در راه است
می آید و می رود
و مرا می لرزاند و منتفع می سازد
ولیکن با من نخواهد ماند
تا دلتنگش شوم.
تا بداند که خواستنی است
باد مرا با خود چند قدمی می کشاند
و من که به خاستگاهم وابسته ترم، می ایستم
و او به راهش ادامه می دهد
با لبخندی دوستانه، همراه اندکی غم، از من خدا حافظی می کند
لبخندش ناخودآگاه مرا به یاد این می اندازد که دیگر قرار نیست اورا ببینم
او از پیشم می رود و جای دیگری را برای سکنا بر می گزیند
در این اثنا به خود می قبولانم که او را از یاد برده ام
و روزی با یک چاقوی تیز و مناسب
زندگی خود را به پایان می رسانم
و در لحظات بیهوش شدنم
تنها او را به یاد می آورم
ولی این بار به خود دروغ نمی گویم
من حتماً او را دوست داشته ام
تنها در لحظهی خداحافظی می توانیم حقیقت را از دل باور هایی که به خود خورانده ایم بیرون بکشیم...
پس من نیز لحظه شماری می کنم
برای آن روز که با یک هندزفری، به یک موسیقی از بتهوون گوش بسپارم و در حال جان دادن باشم
و قطره اشکی از گوشه ی چشمانم جاری شود
و پلک هایم را بر هم بفشرم
و زندگی را وداع گویم
آمین!