ویرگول
ورودثبت نام
عباس سیدشازیله
عباس سیدشازیلهگاهی افکارم را می نویسم.
عباس سیدشازیله
عباس سیدشازیله
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

مأموریت من، قبل و بعد از پرواز...

روح خود را به دست باد می سپارم تا پرواز کند

ولیکن باد این بار او را به زمین بر می گرداند

از باد گله می کنم. به او می گویم: تنها روح مرا چرا زمین زدی؟

پاسخی نمی شنوم.

پرسشم را با تحکم بیشتری تکرار می کنم.

نفس عمیقی می کشد و می گوید: هنوز وقت پرواز روح تو نیست

با خشم فریاد می زنم ولی او می خواهد پر بکشد

باد با آرامی نسیمی را به سویم می فرستد

در آن نسیم پیامی را در گوشم به آرامی قرائت می کند، بسیار زیبا و معنا دار

« چه کسی دست بر سر آن نوجوانی می کشد که در آینده مامویت توست؟ چه کسی چشمان گریان او را با دقتی بیش از تو می نگرد؟ »

اشک از چشمانم جاری می شود. بازوانم به رعشه می افت و با زانو به زمین می خورم.

فریاد می زنم. باد... متشکرم. ماموریتم را تا روزی که بمیرم و حتی پس از آن انجام می دهم

آن روز با باد خداحافظی کردم و دیگر نزد او بازنگشتم

حال او کسانی را نزد من می فرستد...

و وقتی با آنها مواجه می شوم قلبم دوباره شروع به درست تپیدن می کند

کاش لایق این ماموریت بمانم...

شعرخودشناسیزندگیمعنافلسفه
۵
۰
عباس سیدشازیله
عباس سیدشازیله
گاهی افکارم را می نویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید