ویرگول
ورودثبت نام
عباس سیدشازیله
عباس سیدشازیلهگاهی افکارم را می نویسم.
عباس سیدشازیله
عباس سیدشازیله
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

لبخند؛ عمیق ترین بغض...

در هیاهوی این مسیر،‌ گم شده ام. خسته ام از وعده های به ظاهر شیرین زمانه. قلبم را در دستانم نگه داشته رو به آسمان در حال فریاد زدنم. و فریادم از جنس درد ست. دردی که دارویش را نتوانستم از روز ها بدست آوردم. شاید که شب یارم باشد... ولی او هم رهایم می کند.

منزجر کننده می شود نگاه هایش وقتی که مرا به ترحم قضاوت می کند. خشم خود را بروز می دهم. ابروانش کج می شود و نگران. در حالی که در قلبش مرا در خواب و بیداری به آغوش کشیده و سخت نیازمند است بروز دیگری دارد. پس نگرانیش را با ترحمی عمیق تر همراه با کنجکاوی نشان می دهد و دنبال توضیح است. نگرانی مصنوعی اش مرا خشمگین تر می کند. اینبار به اندازه ای خشمگین می شوم که لبخند بر لبانم میاورم و شروع به دروغ گفتن می کنم. و او هم باور می کند و لبخندی می زند که می دانم ظرافتش چیست. او از حال خوب من خوشحال نیست. از غلبه ی عواطفش بر من خوشحال است. و همین لبخندش را دشمنانه تر می کند.

از ته قلبم دچار بغض می شوم و رو بر می گردانم. از خاطراتش می گوید و مرا باز نادیده می گیرد. دیگر نمی توانم ادامه دهم. من به وجود او نیازی دارم که او ندارد. پس باید زیر بار ظلمی بروم تا ظالم به نظر نرسم ولی در نهایت این شکاف مرا از هم می گسلد. و گدازه های خشمم را به بیرون پرتاب می کند. و چشم هایم را ذوب می کند. و دیگران را پس می زند. و تنهایم می کند. و این تنهایی بهای اندکی با او بودن است. او بسیار نجیب است. پس مرا می بخشد. و باز تحقیرم می کند.

او را بار دیگر پس می زنم تا بگویم واقعا به بودنش محتاج نیستم. و او این بار با نجابت قبلش مرا برای همیشه ترک می کند. و تنهای تنها در این مرداب غرق می شوم. مردابی که مرا به عمقش می کشاند و پس از کشتنم به نابود کردن پیکرم می پردازد. روحم از گنداب بیرون می آید و جسمم را رها می کند. حال، سبک شده ام. ولی دیگر تنها ترینم. نمی دانم چرا مردم دیگر مرا نمی بینند. حتی او که روزی مرا همه چیزش خطاب کرد. حتی نمی دانم چرا ارواح دیگران را نمی بینم. فقط من هستم و خودم.

در این حین می فهمم که باز هم قرار است عذاب بکشم. و این عذاب از جنس تنهایی نیست. بلکه از جنس نفرین ابدیت است. چه بد می شد اگر در زندگی نمی توانستیم بمیریم. ولی حالا که این گزینه فعال است چرا بترسیم. بار دیگر این متن را بازنویسی می کنم. می دانم که بزرگ ترین دستاورد بشر مرگ اوست. همانا با این مهره زندگیش کامل می شود.

زندگیفلسفهخودشناسیروانشناسیخشم
۶
۰
عباس سیدشازیله
عباس سیدشازیله
گاهی افکارم را می نویسم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید