
برای من، زندگی جریان روز های تنها بودن است
روز های بی کس نشستن و گریه کردن
خودم را زندگی می کنم اما به چه قیمتی؟
رویا هایی دارم که مرا ملزم می کند به تنهایی
پس ...
می پذیرم و خوشحال می شوم که از قدم زدن با او،
تنهایی را می گویم ...
از قدم زدن در کنار او، چیز های جدیدی یاد بگیرم.
عشق را، حتی فاصله می دانم. احتمالا این زیاده روی ست ...
ولی که می داند؟ شاید این مسیر، مرا با کاستی هایش به عمق بیشتری ببرد.
زندگی محوریت و چینش وقایعش را برایمان تنظیم می کند تا بهترین خودمان را از درون پوسته ای سخت بیرون بکشیم.
زندگی، تاریخ ها را هر سال بی علت تکرار نمی کند. او می داند که ما با تکرار پخته می شویم.
عمق؛ به معنای دیدن چیز هایی ست که فقط با گذاشتن زمان بیشتر به چشم می آیند.
بیا عمیق شویم در این زندگی که در آن در حرکتیم ...
و از قدم زدن در کنار او لذت ببریم و چیز های جدیدی یاد بگیریم.
درست مثل قدم زدن در کنار تنهایی.