
سر می زنم به آینه
گویی برایم آشناست
هر روز از نگاه او
نگاه من می گذرد
هر روز از کنار هم
گذر کنان می گذریم
در گذریم هر روز و شب
ثانیه ها در گذرند
توجهی نمی دهد نگاه او
برای لحظه ای به من
نگاه او نمی شود
برای من ثانیه ای
خیره
فقط برای من
گم شده ام ترسیده ام
در این هیاهو و صدا
تأملی نمی کند
رها نمی کند چرا
گریه چرا نمی کند
اثر
اگر نمی شود
زخم بدون او شفا
پهن و دراز و بی هدف
داغ و پر از ظلم و عزا
عمر به دنبال فنا
فنا به دنبال سنا
من سر این ثانیه ها
اشک نمی دهم هدر
که این دو روز روزگار
پوچ تر از لفظ عجل
مهلت و ایام وجود
سخت تر از نبودن است
بودن ما ما را چه سود
دگر کسان ما را چه سود
سود چرا کسان چرا
رهگذر عمر بسی گران چرا
سخت چرا رنج چرا
درد چرا
حمل و کشان، سنگ چرا؟
برف ببار از آسمان
از آسمان بودنت
از کهکشانی که هنوز
رنگ و نگارش مانده است
بنگر به آیینه. چه سود؟
اگر نمی بینی کسی.
پلکی بزن حالا ببین
خیره به خود خوب ببین
واقعیت ها را دقیق
پیچیدگی های خودت
عمق و نگاه با غمت
صبر بکن می گذرد
اما مهم آنکه خودت
باید بدانی کیستی