_ هیچوقت به کسی کتاب قرض ندادهام و از کسی هم کتاب قرض نگرفتهام. هنوز هم فکر میکنم کتاب برای خریدن است نه قرض دادن. بزرگترها که تجربه بیشتری در خریدن و خواندن کتاب داشتند میگفتند خرتر از کسیکه کتابش را به دیگری قرض میدهد کسی است که آن کتاب را قرض گرفته و حالا پس داده. من هم که کتابها به جگرم بسته بود، همه چیزی بود که در زندگیام داشتم. هنوز هم کتابهایم، کتابخانهام، به جگرم بسته است.
_ ممکن است هر آدمی در زندگیاش با آدمهای زیادی آشنا شود و پای حرفشان بنشیند، اما کشف آدمهای خوش محضر، آدمهایی که فقط خوب حرف نمیزنند، که حرفهای خوب هم میزنند، اصلاً آسان نیست. فرخ غفاری یکی از این آدمها بود.
_ ابوالحسن نجفی یکی از نازنینترین آدمهایی بود که در زندگیام شناختهام. مرد بزرگی بود. زیاد میدانست و کم حرف میزد. بیشتر به حرف دیگران گوش میداد و فقط وقتی میدید چیزی را از خودش میپرسیم جواب میداد.
_ پدرم همیشه میگفت اگر خدا میخواست نعمتهایش را بین بندگانش بهطور مساوی تقسیم کند، به ما بیشتر از سهممان رسیده است؛ پس همیشه شاکر باشید و کاری کنید که دیگران هم سر سفرهتان نان بخورند.