
روزی روزگاری، توی یه مدرسهی قدیمی، پسری بود به اسم «رضا». رضا از اون دسته بچههایی بود که همیشه کارها رو دقیقه نود انجام میداد و ته دلش میگفت:
«تا تنور داغه نون رو بچسبون!»
اما خب، تنورش همیشه سرد میشد!
یه روز معلم گفت:
«بچهها، فردا انشاء میخوام دربارهی "چرا باید وقتشناس باشیم".»
رضا که تازه از فوتبال با بچهها اومده بود، گفت:
«ولش کن بابا! فردا صبح تو راه مدرسه یه چیزی مینویسم.»
فردا صبح که بیدار شد، دید دستش رو شب قبل گذاشته زیر سرش، کرخ و بیحس! دست راستش تکون نمیخورد. حالا رضا مونده بود و یه دفتر سفید و یه دست چپ بیهنر.
با هزار بدبختی یه انشای نصفهنیمه نوشت که خطش شبیه رد پای مرغابی بود. وقتی انشاش رو خوند، بچهها از خنده افتادن رو زمین. خودش هم خجالت کشید و گفت:
«کار از محکمکاری عیب نمیکنه. کاش زودتر نوشته بودم!»
از اون روز رضا فهمید که «کار امروز رو به فردا نینداز» رو همینطوری نگفتن.
اما خاطرهی اون انشای دست چپ، شد سوژهی خندهی بچهها تا سالها بعد!