یک‌شنبه بود، ساعت ۵:۳۰ عصر. خورشید هنوز کاملاً غروب نکرده بود. داشتم توی اتاقم درس می‌خوندم که یه‌دفعه صدای انفجار مهیبی خونه‌مون رو لرزوند. انگار زمین زیر پام جا به‌جا شد. پنجره‌ها لرزیدن، صدای آژیرها بلند شد، و مردم توی کوچه شروع کردن به دویدن... نمی‌دونستیم چی شده، فقط می‌دویدیم، فقط می‌خواستیم زنده بمونیم.
اون شب خوابمون نبرد. قلبمون هنوز با هر صدای کوچک می‌پرید.
فرداش، دوشنبه، ساعت ۱۳:۰۵، صدای پدافند بلند شد. انفجارهای پشت سر هم، درست بالای سرمون. آسمون پر از دود و نورهای ترسناک بود. همه توی خونه جمع شده بودیم. بعضیا دعا می‌کردن، بعضیا گریه می‌کردن، بعضیا فقط ساکت بودن. من فقط گوش می‌دادم. به صدای موشک‌هایی که از کنارمون رد می‌شدن و نمی‌دونستیم قراره کجا فرود بیان...
و حالا، همین حالا که دارم اینا رو می‌نویسم، از خودم می‌پرسم:
جنگ تا کی؟
تا کی باید بچه‌ها با صدای انفجار بزرگ بشن؟
تا کی باید مادرا بچه‌هاشونو با ترس بخوابونن؟
تا کی باید پدرها نگاهشونو از پنجره به آسمون بدوزن و نگران باشن که آیا فردا هستن یا نه؟
قسمت 1
کاش یکی جواب این "تا کی" رو بده...
