از خیلی سال قبل یعنی زمانی که فقط یک بچه مدرسه ای بودم مامان اسم من و خواهرم کلاس زبان انگلیسی نوشت .اون زمان ها مثل الان عرف نبود که بچه ها اینجور کلاسها برن ،اما خب مامان برخلاف همه گرفتاری هایی که با وجود چهارتا بچه و کار بیرون و کار خونه داشت از تحصیل ما هیچ زمان غافل نبود .خلاصه اینجوری در کودکی با فرهنگ و زبان غربی اشنا شدم و این ادامه داشت تا همین حالا که چند زبان دنیا بلدم و همیشه یاد گرفتن زبان بیگانه برام لذت بخش بوده و هست.و باز از همون کودکی ارزوم دیدن همه دنیا بود ،چشماهمو میبستم و خودمو در میان باغهای گیلاس توکیو،جنگلهای انبوه آمازون،یخچالهای قطبی سیبری،کویر های بیپایان عربستان ،آسمان خراشهای نیویورک میدیدم و غرق لذت نادیده های خیالی خودم میشدم.به دلیل اینکه از سن کم کتاب زیاد میخوندم قدرت تخیل بسیار قوی داشتم ،یادم میاد حدود ۱۲ یا ۱۳ ساله بودم که از کتابهای خونه مادربزرگم کتاب گوژپشت نوتردام نوشته ویکتور هوگو خوندم و درعرض ۲۰ روز این کتاب نه چندان آسان از لحاظ ادبی تموم کردم و اینقدر این داستان را دوست داشتم که بعدها چندین بار دوباره خوندمش.بگذریم خلاصه همچین آدمی بودم.گذشت و گذشت تا چندین سال قبل خواهر بزرگترم مهاجرت کرد به اروپا ،من و خواهرم در واقع یه جورایی دوقلو به حساب می اومدیم چون تو یک سال دنیا اومده بودیم و تفاوت سنی کمی داشتیم.اونی شبی که خواهرم رفت انگار دست و پایم قطع شد ،انگاری قسمتی از من کنده شد و همراه خواهرم رفت ،حس خیلی بدی بود و تا سالها ادامه داشت. اینکه سفر برم و دنیا ببینم همیشه تو ذهنم بود اما مهاجرت کردن و برای همیشه رفتن نه اصلا نمیپسندیدم و شاید دلیل اصلش وابسته گی به پدر و مادر و وطنم بود .فکر میکردم ایرانی تو ایران ارج و قرب داره و همه جای دنیا از اروپا تا آمریکا مشکلات و کمبودها هست و این خود آدم هست که باید زندگی شو بسازه حالا هر جا فرقی نمیکنه و به قول معروف آسمون همه جا یک رنگه .تو همین مدت هم سفرهای زیادی رفتم و کشورهای زیادی دیدم ولی به مهاجرت به طورجدی فکر نکرده بودم .تا اینکه این اواخر حس و حال خوبی نداشتم و فکر میکردم شاید برای مدتی دور بودن حلال مشکلاته .این شد که رفتم کلاس ایلتس ثبت نام کردم و یکی دوترم هم رفتم اما خب نمیدونم دقیقا چرا نیمه کاره رهاش کردم.همین یکی دوسال قبل یکی از اقوام مهاجرت کرد به اروپا ، و بسیار تعریف و تمجید از فرنگ ما هم دیدیم خب بهتره از تجربه ایشون استفاده کنیم و شانس خودمون برای مهاجرت امتحان کنیم.ناگفته نمونه چند سال قبل تصمیم گرفتم برای دیدن خواهرم برم اروپا ،و نزدیک به دوماه درحال جمع کردن مدارک برای سفارت بودم و یک لیست بلند و بالا مدارک لازم هست برای یک ویزا توریستی ساده از تمکن مالی و سند خونه و گردش حساب و گواهی اشتغال به کار و لیست بیمه بگیر تا هزار جور سند و مدرک ،اینا اماده کردم زدم زیر بغلم وبا کلی امیدواری که بابا جان داعش که نیستم میخوام برم ابجی مو فرنگ ببینم رفتم سفارت و بعد یک ماه جواب ریجکتی دادن و اون موقع با خودم گفتم ای روزگار ،ایرانی چقدر خاک بر سر شده که باوجود این همه سند و مدرک باز هم ویزا ندادن،حسابی نا امید شدم و تو دلم گفتم بهتر که اصلا ویزا ندادین ،اصلا چیه این فرنگ کلی یورو فلان قدر ببری تو کشور شون خرج کنی که چی مثلا.
حالا هم که دوباره میخواستیم اقدام کنیم برای مهاجرت اصلا و ابدا به دلیل همون یکبار ریجکتی فکر نمیکردم ویزا بدن .اما خب چون به این فامیلمون راحت داده بودن ما هم که کلافه از وضعیت موجود بودیم خواستیم حداقل یک امتحان دیگه بکنیم. این بار هم کلی سند و مدرک اماده کردیم و رفتیم سفارت........
و این داستان ادامه دارد