ویرگول
ورودثبت نام
Shaparak
Shaparak
Shaparak
Shaparak
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

آخه چرا ایران؟؟!(مهاجرت ۲)

بله بنده باز با کلی سند و مدرک راهی سفارت شدم ،ماه رمضان بود و هوا بسیار گرم ،ما اول وقت رسیدیم و سفارت مورد نظر خیلی خیلی شلوغ و پر ازدحام و همه اون آدمها با کلی پوشه و مدرک زیر بغل منتظر نوبت . متاسفانه پاسپورتهای ما مشکل داشت و اقای محترم کارمند فرمودند اگه بجنبید میتونید تا اخر وقت برید اداره گذرنامه و پاسپورتها عوض کنید . چاره ای نبود رفتیم اداره گذرنامه با کلی خواهش و التماس که ما از شهرستان اومدیم و حتما امروز باید پاسپورتها بدیم سفارت خوشبختانه کار انجام شد و در اخرین دقایق رسیدیم و بعد از چک کردن مدارک و کلی سوال و جواب و انگشت نگاری برگشتیم شهرمون.نزدیک یک ماه طول کشید تا جواب درخواست ویزا اومد ،شخصا اصلا بهش فکر هم نمیکردم و یه جورایی طبق سابقه ریجکتی قبلی میدونستم که این بار هم رد میشیم .

اما از قضا روزگار بهمون ویزا دادن ،اون لحظه که شنیدم ویزا شدیم اصلا نمیدونستم باید خوشحال باشم یا ناراحت .یک هو همه چیز یک شکل دیگه شد یعنی واقعا باید بریم یعنی من وطن عزیزم و بزارم و برم ،اخه چندین سال حسرت کشیدیم کلی مستاجری و بدبختی کشیدیم تازه خونه دار شدیم و من عاشق این خونه ام،چطوری دیگه مامان نبینم،اون همه کس من تو این دنیاست ،چطوری با بابا خداحافظی کنم ،من که ادم سیاحت و گشتن و کشف تازه ها بودم ،منی که عاشق هیجان و ناشناخته ها بودم حالا چرا اینقدر دگرگون شده احوالم .شبها تا صبح خوابم نم یبرد داشتم از اضطراب و استرس خفه میشدم .اخه چرا هیچ دلیل منطقی برای این همه به تابی پیدا نمیکردم هر کس حالم میدید می گفت لابد عقل مو از دست دادم.روزهای اخر هرگز یادم نمیره ،یک لیست از لوازمی که میتونستم ببرم با خودم تهیه کرده بودم ،منی که عاشق کتاب بودم هر جور بود دوتا کتاب هم تو چمدونها جا دادم ،یم قالیچه دستباف بسیار نفیس داشتیم که پدرم بهم داده بود در واقع اولین چیزی که جمع کردم و داخل چمیدون گذاشتم همین قالیچه بود ،در واقع اون قالیچه هم منو یاد خونه ام و اتاق مورد علاقه ام مینداخت ، هم یادآور مهر و محبت بی چون و چرا پدر و مادرم بود و هم با اون نقش و نگار دلفریب و اصیل تکه ای از وطنم و سنت ها و فرهنگ و اداب و رسوم همراهم بود . هر چقدر اطرافیان گفتند این سنگینه و جا زیاد میگیره نبرش اما فکر میکردم اگر قرار باشه فقط یک چیز همراهم باشه ،اون همین قالیچه عزیزمه.حداقل ها جمع کرده بودم و تمام زندگیم حالا شده بود چهار تا چمدون.حتی البوم عکس بچه گی هام نتونستم بردارم و یه جورایی حس میکردم ارتباطم قطع شده با گذشتم.روزهای آخر عجیب حالم بد بود نمیتونستم از زندگیم از پدر و مادرم بگذرم .روز اخر رفتم مغازه پدرم برای خداحافظی پدرم بغض کرد و حتی نتونستم باهاش خداحافظی کنم دلم میخواست بغلش کنم و های های گریه کنم اما فکر کردم باید قوی باشم و گریه الان واقعا لازم نیست چون پدرم هم ازرده میشد.اومدم خونه و با همون لباسها نشستم و یک دل سیر گریه کردم . خداحافظی با مامان انگار اسونتر بود مامان هم بغض کرد و من فقط بهش گفتم مامان منو دعا کن.داشتم برای همیشه می‌رفتم و فقط خدا میدونست کی دیدارها تازه میشه.پرواز شب ساعت ۱۲ بود در همون اخرین لحظات یک دل سیر خونه ام نگاه کردم و تو سررسید روی میز نوشتم من خیلی زود برمیگردم.و اینکه میدونستم شاید اصلا برگشتی نباشه.برادرم ما رسوند فرودگاه و بقیه خانواده نیومدن که البته خیلی بهتره و من ازشون خواسته بودم نیان که دل کندن راحت تر بشه.بعد از چند ساعت معطلی تو فرودگاه بالاخره سوار هواپیما شدیم و راهی دیار غربت .....

و این داستان همچنان ادامه دارد

۶
۴
Shaparak
Shaparak
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید