محمدرضا در جمعی از کنکوریها برای انتخاب رشته، صحبت کرده و اینک با تشویق حضار از سِن پایین میآید و سال همایش را ترک میکند. صحنه نمایش درست پشتِ درِ سالن است. ما محمدرضا را میبینیم که از سالن بیرون میآید.

[محمدرضا را میبینیم که درِ سالن را میبندد. نگاهی به اطراف میاندازد که مطمئن شود کسی دور و برش نیست. بعد طلبکارانه نگاهی به دست راستش میاندازد و بعد، نگاه به پای چپش. درست مثل دو شخصیت خطاکار آنها را ورانداز میکند.]
محمدرضا [با نگاه به دست راستش]: آخه من به تو چی بگم؟... تو تا حالا ارائه نداشتی؟ کلاس نرفتی؟ ... مدرسه درس ندادی؟ دانشگاه نبودی؟ دستی دستی داشتید بیچارم میکردید؟
[به پای چپ نگاه میکند]
با تو هم هستما... این چه وضعی بود؟ ... نزدیک بود آبروم بره. ... بابا یه سخنرانی کوتاه برای چندتا دانشآموز که این ادا و اطوارا رو نداره. ... مثل آدم روی سن وایمیستادید، آدم بفهمه داره چی میگه. ... [پای راست را جلو میآورد] به پای راست نگاه کن. [دست چپ را تکان میدهد] به دست چپ نگاه کن. اصلاً انگار نه انگار. عین خیالشون هم نبود.
[انگار دست راست چیزی گفته. به دست راستش نگاه میکند. پوزخندی میزند، از آنها که نشان میدهند کفرش درآمده و دوباره خشمگین دست راست را خطاب قرار میدهد]
مگه چی شده حالا؟ دیگه چی میخواستی بشه؟ دستیکه [به قاعده مرتیکه] جلوی اون همه جمعیت تا اومدم صحبت کنم، شروع کرده لرزیدن، حالا میگه «مگه چی شده حالا»؟ آخه دستِ حسابی! خدا رحم کرد که من از قبل، شما مارمولکا رو میشناختم. وگرنه که الان باید دست از پا درازتر میرفتم پیِ کارم. ... زود جمعتون کردم وگرنه کم مونده بود دیگه روی سن بَرا ملت برقصید.
[به پای چپ نگاه میکند]
حالا دست هیچی. ... اون عادیه. ... تو دیگه چرا؟ .... خجالت نمیکشی؟ ... آخه من کجا برم بگم که داشتم سخنرانی میکردم، پام شروع کرده لرزیدن؟ مردم چی میگن؟ کی تا حالا از استرس، پاش شروع کرده به لرزیدن؟ ... پس فردا میخوام دانشگاه درس بدم. جلوی آدمای مختلف سخنرانی کنم. با یه آدم حسابی حرف بزنم. آخه نباید از دست و پای خودم مطمئن باشم؟ .... انتظار زیادیه که آدم بخواد دست و پاش، پابهپای خودش حرکت کنن؟ ... خوبه از این به بعد، هر وقت کار مهمی داشتم، گچتون بگیرم و با دست و پای گچگرفته برم سخنرانی؟!

[دوباره دست راست را مینگرد و با حالتی دلجویانه]
حالا زانوی غم بغل نگیرین. از دست من ناراحت نشید اگه یه چیزی میگم. خدا گواهه که خیر و صلاحتونو میخوام. اگه تندی هم میکنم، به خاطر خودتونه.
[به پای چپ گوش میدهد. در پاسخ به او]
آره. تو هم درست میگی. به شما هم حق میدم. ... قبول دارم که صحبت کردن جلوی این همه جمعیت سخته. مخصوصاً وقتی هیشکی رو نشناسی. مخصوصاً اگه بخوای همون وسط سِن وایسی. مخصوصاً اگه زمانش اِنقدر کم باشه. انصافاً مدرسه درس میدادم، خیلی خوب بودید. دانشگاه درس میدادم، حرف نداشتید. ...
[به دست راست گوش میدهد]
بله ... بله ... اینجا هم خداییش اگه صندلیای چیزی بود یا تریبونو اینها، هیچ وقت همچین چیزایی پیش نمیاومد. ... قبول دارم ...
[گوش میدهد]
آره ... جوّم هست. به جوّ هم مربوط میشه واقعاً. ... اگه یه مقدار فضا راحتتر بود یا وقت بیشتری بود که آدم دو تا شوخی هم بکنه، کار تمیزِ تمیز درمیاومد. ...
[گوش میدهد]
نه ... نمیگم بد بود. الانم کار تمیز دراومد. دست چپ و پای راست که عالی بودن. شما دوتا هم خوب بودید. ... دست همهتون درد نکنه. اما اولش واقعاً نگرانم کردید. ... حالا اینا همش تجربه میشه.... برای دفعههای بعد، گفتم اینا رو ....
[به پای راست گوش میدهد]
آره. ... درسته... خیلی پیش نمیاد. ... یا خیلی خیلی احتمالش کمه که بخوای تو یک ربع، یه چیز خیلی مهمی رو برای دویست نفر ناآشنا بگی ولی خب این باید براتون تجربه بشه.
اول میخواستم یک چیز دیگر بنویسم. یکهو این نوشته، سروکلهاش پیدا شد. ایدهی اولیهاش، یعنی صحبت کردن با دست را از همینگوی و اوریپید گرفتم. در اصل، یک صحنهای در پیرمرد و دریا هست که عاشق آنم و آن، جایی است که پیرمرد ماهیگیر، با دستش صحبت میکند. واقعاً از آن بخش لذت میبرم. حتی در اقتباسهای سینمایی پیرمرد و دریا هم، این تکه را خیلی دوست دارم. پریروزها داشتم «فرزندان هراکلس» را میخواندم که در آنجا هم دیدم یک شخصیت پیرمردی هست که با دستش صحبت میکند و از او میخواهد که مثل روزگار جوانی کمکش کند. از آن هم کیف کردم و هزار آفرین گفتم که اوریپید در قرن پنجم میلاد چنین ذهن خلاقی داشته. خلاصه این که در متن بالا هم، این را تمرین میکردم.
و سپاس خدای را
شهریور ۱۴۰۵