
چند روز پیش یک مهمونی دعوت بودم. بعد از اون مهمونی داشتم به این فکر میکردم که چقدر دلم میخواد دوستی های جدیدی بسازم اما چرا نشده تاحالا...حتما شنیدین که میگن ((ادب از که آموختی؟ از بی ادبان)). اینطوری بود که منم از اینکه چرا نمیتونم دوستی های جدید بسازم به اینکه چطور میشه دوستی ساخت برسم. که در ادامه برای شما هم مینویسم:
یک) فرست آف آل و البته مهم ترینش : برای خودت دوست خوبی باش!
اوه! خیلی کلیشه ای به نظر میرسه ولی واقعیتش اینه که موارد بعدی که میخوام بگم درصورتی که برای خودمون دوست خوبی نباشیم، امکان پذیر نیست!
دو) آدم ها رو بشنو
دل به حرف آدمها دادن با گوش دادن متفاوته، اینکه اجازه بدیم و دوست داشته باشیم آدمها خودشون رو ابراز کنند. از چیزهایی که دوست دارند حرف بزنند و بدونند که شنیده میشن.
سه) سعی کن احساس آدمها رو بفهمی
این کاملا شدنی و راحت نیست. به هرحال تجربه ی هرکس از هر حسی، متفاوت میتونه باشه اما به هرحال ما همه انسانیم و در تجربه کردن حس ها، مشترکیم فقط نوع تجربمون ممکنه متفاوت باشه. قرار هم نیست که کاملا درک کنیم. بلکه اگه بتونیم خودمون رو جای دوستمون بذاریم، سخت نیست که احساسش رو حدس بزنیم و نیازش رو بفهمیم، اینجوری ممکنه رفتار بهتری از خودمون نشون بدیم.
چهار) پذیرنده باش
تفاوت ها و تناقض هایی در آدم ها وجود داره، حتی اگه ما از این موضوع هیچ خوشمون نیاد. بد نیست ظرفیت پذیرشمون رو بیشتر کنیم. آدم ها رو در تمامیتشون ببینیم. ممکنه دوست من زود رنج و حساس باشه، اما خیلی مهربون هم هست. ممکنه دوستم کنترل گری کنه، اما حمایت کننده هم هست.
البته این اصلا به این معنا نیست که اجازه بدی هرطور دلشون میخواد با تو رفتار کنند، بلکه به این معناست که با مرز گذاشتن درست و رعایت اونها، آدم ها رو همونطور که هستند ببینی.
من فعلا این موارد به ذهنم رسید احتمالا این موضوع کمرنگ نباشه که چطور مورد اول، مهمترین مورد بوده! چطور میشه شنیدن آدمی رو دوست داشت مادامی که خودمون رو به درستی نشنیده باشم، چطور میشه احساس آدمها رو بفهمیم تا وقتی با احساسات خودمون در ارتباط نباشیم و چطور میشه دوست کسی بود تا وقتی دوست خودمون نباشیم؟!
اگر شما هم چیزی به ذهنتون میرسه، خوشحال میشم اینجا برام بنویسید.