در رمان «نوزده تماس بیپاسخ»، نویسنده داستان را در چهار فصل، و زمان و مکانهای مختلف روایت میکند. به نظر میرسد حوادث طبیعی و غیرطبیعی با وضعیت فعلی کرونا مقایسه شده است. شخصیتهای اصلی رمان، پدر و دختری هستند که در این روزهای ویروسی زندگی میکنند اما به دلایل مختلف از هم دور مانده و امکان دسترسی به یکدیگر را ندارند. پدر جانباز شیمیایی است که با فلش بکها در دو فصل به زندگی او پرداخته شده و تاثیرات وضعیت او در زمان کنونی بر جامعه و خانوادهاش نشان داده میشود.

الیاس بغض میکند. به نقطهای زل میزند و دیگر چیزی نمیگوید.
پیرزن کپلهای پتوپهنی دارد. رانهایش مثل کندهٔ درختِ صدساله میماند؛ اما با حساب خودش هشتاد و سه سال دارد و برایش مهم نیست که از شوهرش دهیازده سال بزرگتر است. لنگان وارد خانه میشود؛ زیر لب غر میزند:
«نعوذباللّه فکر میکنه خداست. آدما رو مثل هندونه سَوا میکنه. این خوبه؛ این بد.»
همانطور که با خودش حرف میزند، در را به هم میکوبد. با صدای بلند به شوهرش میگوید:
«این پدر و دختر یکی از یکی کلّهشقترن. لجبازی هم حدّی داره والّا! کجای دنیا پدر و دختر ده سال قهر میمونن؟ یکی جن شده، اونیکی بسماللّه!»
شوهرش که در جوانی عاشق او شده، بعد از اینهمه سال بازهم یواشکی برایش تب میکند. درحالیکه پا روی پا انداخته است، متوجه حرفهای نصفهنیمهٔ زن نمیشود؛ داد میزند:
«هاااان، چی میگی زن؟»
پیرزن میگوید:
«آی درد بیدرماان. تا گلوی من پاره نشده باید به محمدرضا بگم سمعک واماندهت رو ببره درستش کنه.»
درحالیکه شوهرش سمعک را توی گوشش جابهجا میکند، پوزخندی میزند:
«الکی دلت رو خوش نکن. دفهٔ پیش گفتم سمعکم خراب شده گفت سمعک به چه دردت میخوره وقتی سروکارت از صبح تا شب با مردههاست.»
خودش را کمی روی مبل ول میکند:
«شایدم راست میگه. مردهها بهتر از زندهها میشنون.»
نسخهی کاغذی از فروشگاه سایت نشر صاد
نسخهی الکترونیکی از طاقچه