رمان «رویاهای رنگی یک کور مادرزاد» به قلم سلمان کریمی روایت آرزوها، دلتنگیها، گمگشتگیها و دغدغههای اجتماعی دو نسل از جوانان ایران است که سعی در اصلاح جامعه مطابق آمال و آرزوهای خود دارند. پویا دانشجوی جوان نابینایی است که وقتی برای اولینبار در تجمع اعتراضی دانشجویان شرکت میکند از پلهها میافتد و به سرش ضربه میخورد؛ با این ضربه رویاهای رنگی پویا شروع میشود، رویاهایی که ردپایی از گذشتهی دور او در خود دارند.
این رمان با اشاره به برخی حوادث پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۵۷ و حوادث کوی دانشگاه در سال ۷۸، تشابه و تفاوت خاستگاهها، بنیانهای فکری، آرزوها و آرمانهای دو نسل از جوانان ایران را به چالش میکشد.

سلمان کریمی متولد سال ۱۳۵۵ در استان زنجان است. او لیسانس حقوق قضایی دارد، و آثار متعددی در حوزهی ادبیات و حقوق. کریمی از اعضای موسس خانه داستان زنجان است.
روزی که پدر برایم پیانو میخرید گفت:
«مرد اگر چیزی برای پنهانکردن نداشته باشد، چیزی هم برای ترسیدن ندارد.»
تا آن روز تصوّرم از ترس پدر یک نخ سیگاری بود که دمظهر با همکارش توی پادگان کشیده بود و بوی آن حتّی از زیر عطر تند گلمحمّدی که روی پیراهنش خالی کرده بود هم به دماغ میزد. مادر هیچوقت نمیفهمید، یا شاید هم میفهمید و بهروی خودش نمیآورد. آن روز خریدن پنهانی پیانو از پیرمرد ارمنی هم اضافه شد به تصوّرم از ترسهای پدر.
نسخهی کاغذی از فروشگاه سایت نشر صاد
نسخهی الکترونیکی از طاقچه