یک روز زمستانی وقتی با دوستم برای خرید کت و شلوار به فروشگاهی رفته بودیم، دلیل خرید کت و شلوار جدیدم را از من پرسید. او گفت: « مگر تو بیشتر از دو دست کت و شلوار استفاده میکنی؟ اگر چنین است، پس دلیل خرید دوبارهی کت وشلوار مشکی چیست؟»
با کمی دقت متوجه شدم، من اغلب از دو دست کت و شلواری استفاده میکنم که رنگشان سرمهای است! با این که من دست کم ده دست کت و شلوار دارم؛ ولی در بیشتر مواقع،یعنی قریب بر ۸۰ درصد،آن دو دست کت و شلوار را میپوشم. آنگاه بود که من توجه خود را بر این موضوع معطوف کردم؛ و دنبال دلیل آن گشتم. بعد از مطالعاتی فهمیدم، نظریهای در دنیا وجود دارد و مطرح است که شامل این رفتار میشود؛ و آن «قانون پارتو» است.
در سال ۱۸۹۵ یک اقتصاددان ایتالیایی به نام «پارتو» متوجه شدکه ۸۰ درصد امکانات و ثروت کشورش به ۲۰ درصد از افراد آن تعلق دارد. پس از این که تحقیقات خود را در سایر کشورها نیز بررسی کرد، به این نتیجه رسید که این قانون در تمام کشور حاکم است. یعنی۸۰ درصد تمام امکانات برتر مانند زمینهای کشاورزی، تجهیزات صنعتی و ثروت یک جامعه تنها در دسترس ۲۰ درصد از افراد آن جوامع قرار دارند. پارتو تنها به این نتیجه رضایت نداد و برای پیگیری این موضوع، دیگر جوانب زندگی را نیز مورد بررسی قرار داد. او در نهایت به این نتیجه رسید که این رابطه ۲۰ به ۸۰ در تمام زمینههای زندگی انعکاس دارد. آقای پارتو آن ۲۰ درصد را اقلیت حیاتی نامید و آن ۸۰ درصد را اکثریت کم اهمیت نامگذاری کرد. پس از اینکه رابطهی این قانون منتشر شد، به سرعت در میان فعالان مدیریت و توسعهی فردی علاقهمندان خود را پیدا کرد. در نتیجه هر کسی به فراخور حوزهی کاری، مصداقها و مثالهای تازهای را به آن افزودهاند. مثلاً :
۸۰ درصد سود کسب و کار شما را ۲۰ درصد از مشتریان ایجاد میکنند.
۲۰ درصد از کارکنان شما ۸۰ درصد مشکلات و دردسرهای شما را میسازند.
۲۰ درصد تلفنهای شما ۸۰ درصد زمان مکالمهتان را به خود اختصاص میدهد.
حال میخواهم این قانون را به فعالیتهای شما و برنامهریزی شما نیز تعمیم دهم؛ و از این قانون به بهترین نحو در توسعهی فردی و بازدهی شما استفاده کنم.
این قانون میگوید:
۸۰ درصد نتایج از ۲۰ درصد تلاش شما حاصل می شود.
۲۰ درصد از برنامهریزی روزانهی شما ۸۰ درصد نتیجه روزانهی شما را رقم میزند.
۲۰ درصد از تلاش روزمره و زمان شما، ۸۰ درصد نتایج مورد انتظار شما را ایجاد میکند.
به شما توصیه میکنم از این قانون در تمام شرایط روزمره و برنامهریزیها و تصمیمگیریهای خود استفاده کنید وآن را درتمام کارهای خود پیادهسازی کنید. این اصل تنها در مورد کارکردن هوشمندانه نیست؛ بلکه در مورد انجام امور هوشمندانهی کارهای درستی است که بهترین نتیجه را خواهد داد. لطفا به این اصل با دقت فکر کنید و ببینید چگونه و به چند روش میتوانید آن را به کار بگیرید. این نظریه را میتوانید در هر شاخهای استفاده کنید، چه شخصی، چه مدیریتی و یا چه سازمانی. مطمئن هستم نتایج شگفتانگیزی منتظر شما خواهد بود.
به لیست کارهایی که باید انجام دهید، نگاه کنید. فرض کنید ۱۰ مورد وجود دارد. قانون ۲۰ به ۸۰ معتقد است که اگر حتی زمانی مساوی روی هر کدام از این ده مورد صرف کنید، دو تا از آنها هستندکه عمدهی نتایج کار و تلاش شما را در خود دارند. لیستی از کارهای خود تهیه کنید و مهمترین کارها را در صدر جدول قرار دهید.
تشخیص دهید که کدام یک از کارها نتایج بینظیری به همراه دارند و از همان جا شروع کنید.
بیشتر مردم بعد از تهیهی لیست خود آسانترینها و سریعترین کارها را شروع میکنند. متاسفانه این کار باعث میشود وقت کم بیاورند و یا انرژی کافی برای رسیدن به سایر کارهای مهمتر با بهرهوری بالاتر و سودمندتر را از دست بدهند. این افراد کسانی هستند که در لیست خود به اکثریت کم اهمیت میپردازند و در اقلیتهای حیاتی تعلل به خرج میدهند. در نهایت میبینیم که نتایج بسیار اندکی میگیرند. اغلب، افراد را میبینید که به ظاهر در تمام طول روز مشغول کار هستند؛ ولی به نظر میرسد نتایج بسیار اندکی میگیرند. این امر کم و بیش همواره بدین علت است که در مورد یک یا دومورد از فعالیتهایی که میتواند تغییروتحول شگرفی برای آنها ایجاد کند، تعلل میکنند.
با ارزشترین کارهای لیست شما معمولاً سختترین و پیچیدهترین کارها هستند؛ ولی بازدهی برای انجام درست این امور میتواند عظیم باشد. به همین دلیل در حالیکه هنوز کارهایی را که در بالای لیست دارید را انجام ندادهاید، به طور قطع از کار روی فعالیتهای واقع در۸۰ درصد پایینی صرف نظر کنید؛ و بعد از انجام آن ۲۰ درصد در ادامهی روز به ۸۰ درصد الباقی لیست بپردازید.
به خاطر داشته باشید که در مقابل وسوسهی انجام کارهای کوچک و سریع تسلیم نشوید، که این تله ضمیر ناخوداگاه ما است که به دنبال راحتی وآسایش و لذتهای لحظهای وحفظ انرژی ما است؛که در فصل قبل به آن اشاره کردم. از طرفی وقتی کاری را انتخاب میکنید و بارها و بارها آن را انجام میدهید، به تدریج تبدیل به عادتی میشود که ترک آن مشکلات خاص خود را دارد. اگر انتخابتان این باشد که روزتان را با کارهای کم ارزش سپری کنید، به زودی شما به انجام کارهای کم ارزش عادت خواهید کرد! و این در مقابل بهرهوری و بازدهی شخصی شما قرار دارد.
سختترین قسمت هر کار فقط و فقط شروع آن است. وقتی کار ارزشمندی را شروع میکنید، انگیزهی شما برای انجام آن کار بیشتر میشود. اینجاست که بخشی از ذهن شما دوست دارد به کارهای مهم مشغول شود. در اینجا روشن میشود و دقیقا در همین لحظه است که شما باید تغذیهی مداوم این بخش از ذهنتان را انجام بدهید و اجازه ندهید که بخواهد شما را به نقطهی امن و آسایش برگرداند! فکر کردن راجع به شروع و اتمام یک کار مهم، قبل از خواب و قبل از شروع کار روزمره، به شما در برطرف کردن تعلل کمک میکند و باعث میشود که شما درگیر تلههای ذهنی نشوید. اگر دقت کرده باشید مقدار زمان مورد نیاز برای انجام یک کار مهم، معمولاً برابر با مقدار زمان انجام یک کار غیر مهم است. پس چرا کار مهم را شروع نکنیم؟
زیبایی کار ذهن اینجاست که وقتی شما کار مهمی را انجام میدهید، حس فوق العادهای از غرور و رضایت از انجام کار ارزشمند به شما دست میدهد و حال باید با تغذیهی انواع کارهای مهم، ذهن را در همین حالت نگه دارید. ولی وقتی کار کم ارزشی را انجام میدهید، به هیچوجه احساس رضایت از خود و غرور نمیکنید. بنابراین باید سریع خود را درگیر کار یک پر اهمیت کنید.
قابلیت شما برای انتخاب میان یک امر مهم و یک امر بیاهمیت عامل تعیین کنندهی کلیدی «کاب» شماست. افراد موثر وکارآمد خود را طوری موظف میکنند تا با مهمترین امور که در پیش رو دارند، روز خود را شروع کنند. این موجب میشود نتیجهی کارایی و بهرهوری آنها به طور گستردهای بیشتر از افراد معمولی شود.
در ادامه، فصول بعدیِ کتاب نیز منتشر خواهند شد.