دیگه بسه؟
شده یه روز که از خواب بیدار میشی
یا لحظه ای که درگیر کار مهمی بودی یهو ذهنت پرت بشه بخوای هر تکنیکی رو هم به کار ببری که ذهنت رو آروم کنی یا حتی گولش بزنی ولی کارساز نباشه. توی برنامه های تلویزیونی دیده بودی نوشتن اون دلیل حواس پرتی روی کاغذ و بعدا بهش فکر کردن می‌تونه کارساز باشه. همین کارو میکنی ولی فایده چندانی نداره برات. میخوای از این گردباد خارج بشی و احساس میکنی هر چقدر بخوای که بهش فکر نکنی بیشتر ذهنت درگیرش میشه. میری توی یه چرخه بی نهایت که رهایی ازش سوق می‌کنه به سمت ناممکن. میری بیرون یکم هوا بخوری تا بلکه ذهنت رو آروم کنی. توی همون محیط بیرون بازم یه نشونه از دلیل حواس پرتی های خودت پیدا میکنی. بدجور کلافه میشی. به زمین و زمان فحاشی میکنی ولی اینم نمیتونه بیشتر از چند ثانیه آرومت کنه. میخوای تغییر کنی. میخوای یادت بره چی شده بود. ولی نمیشه. حداقل با این سطح تلاش نمیشه. یادت بیاد دلیلش چی بود
به یادت بیار که این حس ناکفایتی که در من ایجاد شده ناشی از چیه
چی رو به دست بیارم می‌تونه رفعش کنه. میرسی به یه دوراهی: یا می‌تونی جایگزینی پیدا کنی براش پس دیگه نگرانی غیرمنطقیه. یا نمیتونی رفعش کنی و جایگزینی براش پیدا کنی پس بازم غم و غصه خوردن برای یه کار ناممکن منطقی نیست. رفیق حواست به خودت باشه
اینجا ادعای ارادت و پشت سر بودن خیلی وقته انقضاش تموم شده
رفیق ناآشنای من اگه حرفی داری بهم بگو
T.me/shafa_rn
