یکی از هزاران سوالاتی که همیشه توی ذهن من هستش اینه که تا کی باید صبر کرد برای اینکه بدونی یه کار درست هستش و به ثمر میرسه یا نه. خودم آدمی ام که باید دقیقا زمان رو بدونم و وقتی برام مشخص نباشه و هی بخوام امیدوار باشم که الان یا الان تموم میشه اذیت میشم. مثلا بهم بگو یه سال بمون شاید اونقدری برام اذیت کننده نباشه که هی بهم بگی یکم بمون یکم بمونم و حتی کل فرایند یه روز طول بکشه.
به نظرم آدما با توجه به همین دید خودشون میان زمان خودشون رو تقسیم میکنن.
شایدم بحث امید نباشه و الکی دارم میگم ولی حداقل اینو توی خودم دیدم که دونستن خیلی بهتره از امیدوار بودنه
امیدوار باشی به یه تغییر که هرگز قرار نیست رخ بده؟
اصلا نمیتونم چیز مطلوبی باشه . برای کسی که سالها منتظر یه چیزی باشه و آخر فقط یه جمله بشنوه با این مضمون که من فکر نمیکردم این منظور رو برداشت کنی. البته شاید مشکل از ماهاست که از خیلیا توقع داریم درست رفتار کنن با ما . اینکه توقع داریم خوب باشن با ما . اینکه فکر میکنیم هنوز دنیا میتونه جای خوبی باشه
تغییر رو زمانی حس میکنی که بفهمی باید آدم دیگه ای بشی . وقتی اینو میگم منظورم نیست بکوبی از نو بسازی. وایسا .. . شاید باید بعضی وقتا باید بکوبی از نو بسازی ولی یادت باشه که اون تغییر تورو یه آدم جدید تبدیل میکنه
حتی اگه به ثمره ای منتج نشه این دوست ناآشنای من :)