یه روزی یه تیکه از سخن یکی از مشاهیر قدیمی رو شنیدم که میگفت بعضی چیزا رو نمیشه فراموش کرد فقط باید به دوش کشید اون غم همراهشون رو. از خودم پرسیدم یعنی این حرف چقدر میتونه درست باشه اینکه فراموش نکنی و فقط باهاش کنار بیای. آدما کاش مثل بعضی برنامه ها یه حافظه موقت داشتن. تجربیات با آدمای جدید زندگیشون وارد این حافظه میشد حالا اگه اون رابطه براشون خوب بود وارد حافظه بلند مدتشون میشد تا همیشه اون لحظات خوش رو توی ذهنشون نگه دارن و اگه اون رابطه زخمی بهشون زده همون موقع که تصمیم به حذفش میگرفتن واسه همیشه از بین میرفت. البته این افکار و تجربیات گذشته خیلی مواقع به کمکت میان و باعث میشن دوباره وارد اون چاله مشابه نشی. اما اگه آدمی زاد عادت کنه به ورود به این چاله و چالش ها چی ؟ اگه وارد یه چرخه بینهایت بشه و همش از این اشتباهات درس بخواد بگیره و هرگز این تجربیات رو به کار نبنده ، اونموقع باید چیکار کرد. به قول یکی اگه عادت کنم به این اشتباهات چی، اگه بخواهم این اشتباهات برام هی تکرار بشه چی؛ اگه حسم نسبت به این اشتباهات از حد یه آدم و اشتباهش فرا تر بره چی، اگه نتونم بدون اونا زندگی کنم اونموقع باید چیکار کنم
پاسخی به این سوال نمیشه داد. آدمی زاد واقعا مخلوق عجیبیه. گاهی وقتا از چیزی که آزارش میده بیشتر از هر چیزی که تسلی خاطرش میشه استقبال میکنه. شاید یکی از دلایل اشرف مخلوقات بودن ما همین مرموز و غیرقابل پیشبینی بودن ما باشه. کی میدونه:)
رفیق ناآشنای من! اگه حرفی داری باهام بزن. حداقل یادت باشه کنج این دنیا یه جفت گوش هست که بخواد به حرفات گوش بده
منتظرتم :)