بیا که زنده نمایم ز دیدنت جان را
حیات تازه ببخشم تمام انسان را
به بوی آنکه به مویت غبار ننشیند
به آب دیده بشویم کف بیابان را
ز بس که استخاره نمودم به لحظه ی دیدار
گرفته گرد خجالت خطوط قرآن را
ز طعن مردم کج بین به تنگ می آیم
قیام کن تا که ببندم دهان ایشان را
اگر چه عمر گذشته حساب کن ما را
که دود کند تبه می کند زمستان را
فکنده منفعت از بس که سایه بر عالم
نمانده شاخصه ای کافر و مسلمان را
نه میش ، میش و نه گرگ آن اصالت گرگ است
کساد کرده دو تایی کلا شیطان را
کلاغ می وزد از سمت آسمان بهار
گرفته رنگ سیه ، حس و حال بستان را
دلت چگونه گواهی دهد که می بینی
نموده قبضه گروهی لئیم ، میدان را !؟
نگاه دیده و دل با افق گره خورده
که بلکه پرده گشایی رخ درخشان را
نه من فتاده ی این انتظار سنگینم
نمانده طاقت و صبری تمام ایران را
بیا که خوانده ام از جای پای بیداری
شروع تازه و تفسیر خط پایان را
غلامسین یکه خانی - شهرستان سربیشه